ตอนที่ 7

ไป๋เฟิ่งเดินเข้ามาในขณะที่ทั้งสามคนก็มองนางตั้งแต่ที่นางปรากฏตัว

“คารวะพี่ใหญ่และคุณชายทั้งสองเจ้าค่ะ” นางเอ่ยทักทายพี่ชายและบุคคลทั้งสองเมื่อเข้ามาในห้อง

“เฟิ่งเอ๋อร์ เจ้าโตขึ้นมาก พี่นึกว่าเจ้าจะกลายเป็นแม่หมูเสียแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านแม่กล่าวว่าเจ้าเอาแต่กินขนมหวาน” เยี่ยไป๋เทียนเมื่อเห็นน้องสาวที่โตขึ้นจากเมื่อก่อนมากก็อดเย้าน้องสาวไม่ได้ จนลืมว่ามีบุรุษสูงศักดิ์อยู่ด้วยถึงสองคน เมื่อครั้งที่เขาจะไปร่วมกองทัพของชินอ๋อง นางยังไม่ทันปักปิ่นเลยด้วยซ้ำ ไม่พบกันไม่นานน้องน้อยเขาเมื่อก่อนที่ฉายแววว่างดงามตั้งแต่เด็ก คาดว่าตอนนี้คงจะงามล้ำเกินกว่าที่คิดไว้

จ้าวหมิงหลงมองเยี่ยไป๋เฟิ่งอย่างสนใจ นางดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาต่อบุรุษรูปงามอย่างที่หญิงสาวในห้องหอควรจะเป็น นางเพียงคารวะพวกเขาทั้งสองคนแล้วมองเพียงผิวเผิน แล้วเดินเข้ามานั่งอย่างเงียบสงบ ในดวงตาหงส์คู่นั้นไม่มีการประหม่าหรือเขินอายใดๆ

แล้วข่าวลือที่ผู้คนกล่าวถึงความงามของนางน่าจะเป็นจริงแน่แท้ เห็นเพียงครึ่งหน้าก็ทำให้ผู้คนมัวเมาได้ไม่ยาก ชวนให้ผู้คนนึกจินตนาการว่าอีกครึ่งหนึ่งนั้นจะงดงามปานใด

“ท่านแม่กล่าวหนักเกินไปแล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าเพียงชื่นชอบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ไป๋เฟิ่งมองไป๋เทียนอย่างออดอ้อน นานเท่าใดแล้วที่นางไม่ได้อ้อนพี่ใหญ่ ถึงแม้นางจะโตแล้วแต่อย่างไรนางก็เป็นเฟิ่งเอ๋อร์ตัวน้อยของพี่ใหญ่อยู่ดี นางยังคงจำได้พี่ใหญ่ของนางใจดีที่สุด!

อ้ายเหม่ยหลินมองบุตรสาวที่ออดอ้อนบุตรชายอย่างไม่อายบุรุษทั้งสองที่จ้องมองอยู่ ก็เป็นเสียอย่างนี้บุรุษบ้านไหนแต่งเข้าคงต้องปวดหัวเป็นแน่ ภายใต้ความมึนฉบับของเจ้าตัวที่แสดงออกนิสัยแท้จริงของบุตรสาวนั้นออกจะดื้อรั้นอยู่หน่อยๆนางจึงอดเอ็ดบุตรสาวไม่ได้

“เฟิ่งเอ๋อร์ระวังกิริยาบ้าง”

“ขออภัยเจ้าค่ะ” นางหันไปกล่าวแก่บุรุษทั้งสอง

“ไม่เป็นไรหรอกข้าหาได้ถือสาอันใด” จ้าวหมิงหลงโบกมือปัดว่าไม่เป็นไร ตัวพระองค์รึก็ใคร่อยากได้น้องสาวเช่นนี้มาออดอ้อนบ้าง เหตุใดเสด็จพ่อมิมีน้องสาวให้ข้าบ้าง ดวงตาหงส์กลมโตเวลาออดอ้อนนั้นน่าเอ็นดูเหมือนจิ้งจอกตัวน้อยๆเห็นแล้วอิจฉารองแม่ทัพเสียจริง

“ขอบคุณคุณชายที่ไม่ถือสาเจ้าค่ะ”

“คุณชายอันใดกัน ข้าทั้งสองล้วนเป็นสหายพี่เจ้าเรียกพี่หมิงหลงดีกว่า”

เยี่ยไป๋เทียนหันมองจ้าวหมิงหลงอย่างตะลึง สหายอันใด ตัวข้าไม่บังอาจเป็นสหายกับท่านหรอกพ่ะย่ะค่ะฮ่องเต้ อย่าหาเรื่องให้หัวข้าหลุดจากบ่าเร็วนักเลย ไป๋เทียนเริ่มส่งสารตาให้มารดาตนเองที่เหมือนจะสังเกตมาสักพักและทำท่าว่าจะรู้แล้วว่าทั้งสองเป็นใคร

“จะดีหรือเจ้าคะ?” ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามเนื่องจากสีหน้าของพี่ใหญ่ของนางดูไม่ดีนัก

“ดีสิดี ข้านั้นมีแต่น้องชายไม่มีน้องสาว ข้าอยากมีน้องสาวกับเขาบ้าง” จ้าวหมิงหลงเอ่ยอย่างอารมณ์ดีที่กำลังจะมีน้องสาว เลยหันไปหาเจ้าน้องชายที่ยังคงนั่งนิ่งมองไปยังไปเฟิ่งอย่างไม่วางตา

“ว่าอย่างไรเฟยหลงเจ้าอยากมีน้องสาวหรือไม่”

จ้าวเฟยหลงไม่ตอบ

ไป๋เฟิ่งมองมายังจ้าวเฟยหลงที่ยังคงมองนางอยู่สายตานางเหลือบไปเห็นขนมที่อีกฝ่ายถือไว้ที่ยังกินไม่หมด นางจำได้ว่าขนมชนิดนี้นางเก็บเอาไว้กลับไปกินที่จวนไม่ใช่หรือ นางกวาดตามองไปบนโต๊ะจึงเห็นว่ามีขนมชนิดเดียวกันอยู่ก็พอจะเดาได้ว่ามารดาคงเอาออกมาให้ทานรองท้องก่อนอาหารจะมา แต่นางก็อดขุ่นเคืองไม่ได้ นางจึงตวัดสายตาไปมองบุคคลที่แย่งกินขนมของนางไป

จ้าวเฟยหลงที่เห็นไป๋เฟิ่งมองมาที่ตนอย่างขุ่นมัวก็นึกฉงนในใจว่าเขาไปทำอะไรให้นางขุ่นเคืองกัน ครั้นมองตามสายตานางก็เข้าใจ เขากินขนมของนางนี่เอง คิดแล้วแววตาที่ดูเหมือนเย็นชาก็ฉายประกายของความรื่นรมย์ออกมานิดหน่อย ดูเหมือนเขาจะทำให้น้องสาวหมาดๆของพี่ชายขุ่นเคืองเสียแล้ว

ไป๋เฟิ่งที่เห็นอีกฝ่ายที่กินขนมของนางแล้วยังมามีสายตารื่นรมย์ใส่นางอีก ทำให้นางหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น แววตาคมที่ดูดุดันน่าหวาดหวั่นในตอนแรกไม่ได้ทำให้นางกลัวสักนิด ณ ตอนนี้ นางสะบัดหน้าหนีอีกฝ่ายไปหันไปมองพี่ชายอย่างออดอ้อนให้เอาคืนให้นาง

ด้านเยี่ยไป๋เทียนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ได้แต่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขอโทษด้วยนะน้องพี่ พี่ไม่สามารถช่วยเจ้าเอาคืนได้ นั้นท่านแม่ทัพและเป็นถึงเชื้อพระวงศ์เชียวนะ ถึงเขาจะสนิทสนมแต่ก็ไม่อาจกล่าวเอาโทษอะไรได้แม้แต่จะอ้าปากก็ยังไม่กล้า

อ้ายเหม่ยหลินเมื่อได้ยินชื่อของคนทั้งสองก็นึกตื่นตระหนกในใจ ยิ่งเห็นบุตรสาวสีหน้าเริ่มออกอาการไม่พอใจก็อยากจะเอ่ยปากขอพระราชทานอภัย แต่ก็ไม่อาจทำอันใดได้เนื่องด้วยรับรู้ถึงพระประสงค์ที่ทางฮ่องเต้และชินอ๋องที่ไม่ต้องการเปิดเผยตน

จ้าวหมิงหลงมองทั้งสองอย่างแปลกใจโดยเฉพาะจ้าวเฟยหลง น้องชายตนคนนี้นอกจากจะไม่ค่อยพูดแล้ว พระองค์ยังคงได้ข่าวว่าเขารังเกียจสตรีมิใช่หรือ สาวงามนางใดที่เขาผู้เป็นพี่ชายส่งไปก็ถูกตะเพิดไล่กลับทุกราย น่าประหลาดปนน่าสนใจจริงๆ

“ขออภัยขอรับ อาหารพร้อมแล้วขอรับทุกท่าน” หลงจู้ที่ไปดูแลเรื่องอาหารด้วยตนเองกล่าวเมื่ออาหารที่เตรียมพร้อมแล้ว

“ยกเข้ามาได้”

อาหารที่หลงจู้ลำเลียงเข้ามาเป็นของขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมตระกูลเยี่ย มีห้าอย่าง คือ ไก่ผัดถั่วลิสง หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน เต้าหู้ทรงเครื่อง เป็ดย่างและหมูสามชั้นย่างเกลือ

สุดท้ายคือชาโม่ลี่⁶ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากทั่วทั้งเมืองหลวงในตอนนี้ เพราะทางโรงเตี๊ยมพึ่งมีการเพิ่มในรายการ

“นี่ชาอะไรกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เวลากลืนลงไปรู้สึกสดชื่นยิ่ง” จ้าวหมิงหลงเอ่ยขึ้นเมื่อได้ลองชิมชาโม่ลี่ทันทีที่วางบนโต๊ะกลิ่นก็ลอยขึ้นมาจากกาน้ำชาที่วางใกล้พระองค์

“เป็นชาที่เฟิ่งเอ๋อร์คิดค้นขึ้นเอง” อ้ายเหม่ยหลินยกความดีความชอบให้แก่บุตรสาวที่คิดค้นสูตรชาโม่ลี่จนเป็นที่นิยมกันทั่วเมืองหลวง ชานี้ทำกำไรให้แก่โรงเตี๊ยมของตระกูลเยี่ยไม่น้อยเลยทีเดียว

“จริงหรือเฟิ่งเอ๋อร์” ไป๋เทียนอดนึกชมน้องสาวอย่างมิได้ น้องสาวเขาเติบโตขึ้นมากจริงๆ นางงดงามถึงเพียงนี้ความสามารถรึก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ชาติตระกูลสูงส่ง ทำให้เขาเริ่มอดที่จะหวงห้องสาวขึ้นมามิได้ ยิ่งได้เห็นกิริยาที่ท่านแม่ทัพจ้องมองแต่น้องสาวเขา เขาเริ่มรู้สึกมีลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นมาแปลกๆ

“เจ้าค่ะ พี่ใหญ่ไม่เข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทพร้อมกับชินอ๋องหรอกหรือ” ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามพี่ชายตนพร้อมเหลือบมองบุรุษที่อ้างว่าเป็นสหายของพี่ชายนาง เหตุใดนางจะไม่รู้ว่าทั้งสองคือใคร นางคอยสังเกตท่าทีและสีหน้าของทั้งมารดาและพี่ชายนางก็พอจะทราบ ไหนจะชื่อของทั้งสองอีกหากไม่โง่งมก็คงจะรู้ว่านามหมิงหลงและเฟยหลงนั้นเป็นของฮ่องเต้และชินอ๋อง จะมีใครอาจหาญใช้ซ้ำ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากเปิดเผยตนนางก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

⁶ชาโม่ลี่ ชามะลิ