ตอนที่ 12 ชายาร้ายเริ่มเคลื่อนไหว

ตอนที่ 12 ชายาร้ายเริ่มเคลื่อนไหว

หลังจากพบว่ามีคนลอบวางสมุนไพรทำให้ร่างกายอ่อนแรงในอาหาร เฉินเยว่ไม่ได้ประกาศเรื่องนี้ออกไป นางไม่ได้เรียกคนในจวนมาสอบสวน ไม่ได้ใช้ตำแหน่งพระชายากดดันใครและไม่ได้วิ่งไปหาเซียวจิ่งเหยียนเพื่อขอความช่วยเหลือ เพราะนางรู้ว่า หากคนที่อยู่เบื้องหลังต้องการให้นางแสดงความอ่อนแอ การตอบสนองอย่างโกรธเคืองคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ เฉินเยว่ไม่เคยเล่นเกมตามกติกาของผู้อื่น นางเลือกสร้างกติกาของตัวเอง ตั้งแต่วันที่เข้าจวนเซียวอ๋อง นางสังเกตทุกอย่าง สีหน้าของสาวใช้ ท่าทีขององครักษ์ วิธีที่คนในครัวหลบสายตาแม้แต่คำพูดเล็กน้อยที่ผู้คนคิดว่าไม่มีความหมาย ทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูล

สำหรับคนอื่น จวนเซียวอ๋องอาจเป็นเพียงสถานที่ที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบแต่สำหรับเฉินเยว่ มันคือกระดานหมากขนาดใหญ่และทุกคนในจวน ล้วนเป็นตัวหมาก หลังจากผ่านไปหลายวัน นางก็เริ่มเห็นความจริงบางอย่าง สาวใช้บางคนที่เคยแสดงท่าทีเย็นชา ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อนางจริง ๆ พวกนางเพียงทำตามคำสั่ง บางคนกลัว บางคนลังเล บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังช่วยใครอยู่คนที่ลงมือจริง ๆ ไม่ใช่คนจำนวนมาก แต่เป็นเพียงคนบางคนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง เฉินเยว่นั่งอยู่ในสวนหลังเรือน ตรงหน้ามีชาดอกไม้หนึ่งถ้วย สาวใช้คนสนิทวางรายงานที่นางให้ตรวจสอบลงบนโต๊ะ

"พระชายา"

"จากที่บ่าวสังเกต คนที่นำอาหารมาให้ไม่ได้เป็นคนเดียวกับผู้ที่เปลี่ยนอาหาร"

เฉินเยว่พยักหน้า

"หมายความว่า?"

สาวใช้ตอบ

"มีคนใช้ผู้อื่นเป็นมือ"

เฉินเยว่ยิ้มเล็กน้อย ตรงกับที่นางคิด คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง เขาหรืออาจเป็นนางต้องการรักษาระยะห่าง ไม่ให้มีหลักฐานมาถึงตัว

"คนผู้นี้ระวังตัวมาก"

เฉินเยว่กล่าว

"และรู้จักจวนนี้ดี"

สาวใช้ถาม

"พระชายาจะให้บ่าวสืบต่อหรือไม่เจ้าคะ?"

เฉินเยว่ส่ายหน้า

"สืบต่อ"

"แต่ไม่ต้องให้เขารู้ว่าเรากำลังสืบ"

"คนที่คิดว่าตัวเองกำลังควบคุมเกม จะเผยตัวง่ายกว่า"

นางไม่ได้คิดจับคนทันทีเพราะการจับมือที่ยื่นออกมา ง่ายกว่าการจับคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด สิ่งที่นางต้องการรู้มากกว่า คือเป้าหมายของคนผู้นั้น ต้องการให้นางออกจากจวน? ต้องการทำลายชื่อเสียง? หรือเพียงต้องการทดสอบว่า นางคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาหรือไม่?

หลายวันต่อมา เฉินเยว่เริ่มทำบางอย่างที่ทำให้คนทั้งจวนประหลาดใจ นางเริ่มแสดงท่าทีอ่อนลง นางไม่ถามเรื่องงานในจวนมากนัก ไม่เรียกสาวใช้มาสั่งการ ไม่ตรวจสอบทุกอย่างเหมือนก่อนและที่สำคัญ นางเริ่มพูดบางอย่างต่อหน้าคนอื่น

"ข้าอาจอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน"

คำพูดนั้นถูกกล่าวขึ้นอย่างเหมือนไม่ตั้งใจ สาวใช้คนหนึ่งถามด้วยความตกใจ

"พระชายาหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?"

เฉินเยว่เพียงถอนหายใจ

"ข้าเป็นเพียงคนที่ถูกส่งมาแต่งงาน"

"เซียวอ๋องไม่ได้ต้องการข้าจริง ๆ"

"หากวันหนึ่งเกิดปัญหา ข้าก็คงต้องกลับไป"

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แตกต่างจากเฉินเยว่ที่ทุกคนเคยเห็น ข่าวนี้แพร่ไปอย่างรวดเร็ว จากเรือนหนึ่งไปอีกเรือนหนึ่ง จากสาวใช้หนึ่งคนไปอีกหลายคน ไม่นานทั้งจวนก็เริ่มพูดกัน พระชายาเริ่มหมดหวัง พระชายาคิดว่าตนเองไม่มีที่ยืนในจวนนี้ บางคนที่ได้ยินก็รู้สึกสงสาร แต่บางคนกลับรู้สึกยินดี เพราะนี่คือปฏิกิริยาที่คนเบื้องหลังต้องการ เมื่อเหยื่อคิดว่าตัวเองแพ้ คนที่ซ่อนอยู่ก็จะเริ่มออกมาและเฉินเยว่กำลังรอเวลานั้น

คืนนั้น ในเรือนแห่งหนึ่งของจวน เงาดำปรากฏขึ้น ชายคนหนึ่งคุกเข่ารายงาน

"พระชายาเริ่มคิดว่าตนเองไม่มีทางอยู่ในจวนต่อได้แล้ว"

เสียงหญิงสาวตอบกลับอย่างพอใจ

"ดี"

"เมื่อคนหมดความหวัง ก็จะควบคุมง่ายขึ้น"

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ คือทุกคำพูดเหล่านั้น กำลังถูกคนอีกคนหนึ่งเฝ้าดูอยู่ เฉินเยว่ไม่ได้อ่อนแอลง นางเพียงวางเหยื่อล่อและรอให้ปลาใหญ่เข้ามาติดเบ็ด ในเวลาเดียวกันภายในห้องทำงานของเซียวจิ่งเหยียน องครักษ์คนสนิทกำลังรายงานสถานการณ์

"ท่านอ๋อง"

"พระชายากำลังถูกทดสอบ"

เซียวจิ่งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะ เขาไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจ เพราะเขารู้เฉินเยว่ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครเล่นงานโดยไม่ตอบโต้

"ข้ารู้"

องครักษ์เงียบไปเล็กน้อย ก่อนถาม

"แล้วจะให้ข้าจัดการหรือไม่?"

เซียวจิ่งเหยียนวางพู่กันลง

"ไม่"

องครักษ์ตกใจเพราะหากเป็นเรื่องของเฉินเยว่ เขาคิดว่านายใหญ่คงไม่ปล่อยผ่าน แต่คำตอบของเซียวจิ่งเหยียนกลับเรียบง่าย

"นางจัดการเองได้"

เขารู้ดี เฉินเยว่ไม่ใช่หญิงสาวที่ต้องให้ใครปกป้องทุกเรื่อง นางมีความสามารถ มีสติและมีวิธีของตัวเอง เขาเชื่อใจนางแต่หลังจากพูดจบ มือของเซียวจิ่งเหยียนกลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว องครักษ์เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น จึงไม่พูดอะไรอีกเพราะเขารู้ แม้นายใหญ่จะบอกว่าเชื่อใจพระชายาแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ใครทำร้ายนาง เซียวจิ่งเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาหยุดอยู่ที่เรือนของเฉินเยว่ เขารู้ว่านางกำลังวางแผนรู้ว่านางกำลังล่อคนร้ายออกมา แต่ทุกครั้งที่คิดว่านางอาจได้รับอันตราย ความเย็นชาที่เขามีมาตลอดหลายปีกลับสั่นคลอน เขาไม่กลัวศัตรูนับหมื่น ไม่กลัวคมดาบในสนามรบ แต่เขากลับกลัวเพียงเรื่องเดียว กลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บเพราะครั้งหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน เขาเคยสูญเสียนางไปจากชีวิตและครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีก

ในขณะเดียวกัน เฉินเยว่มองออกไปยังความมืดภายนอกเรือน รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของนาง เกมนี้เพิ่งเริ่มต้น คนที่คิดว่านางคือหญิงสาวที่ถูกส่งมา คงยังไม่รู้ว่าหญิงร้ายที่พวกเขาหวาดกลัวกำลังจะกลับมาแล้ว