ตอนที่ 11 ราวนกน้อยโดนรังแก

“ฝ่าบาทพระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ” อี้ชวนหมุนตัวไปหาทุกคนที่ยืนมองอยู่ สนมเอกและฮองเฮาต่างก็ตกใจที่ไม่ใช่คนที่ตนคิด แต่ก็ยังคงเลือกที่จะใส่ร้ายข้าว่ามีความสัมพันธ์กับอี้ชวน

“นี่เจ้าคบชู้กับคนของเจ้าหรือ ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมถึงใกล้ชิดกันนัก แต่ที่ไม่อยากพูดอะไร เพราะกลัวว่าสนมเสิ่นจะเสียหาย” เติมเพลิงในใจของฮ่องเต้เข้าไปเถิด ยิ่งท่านทำให้ฮ่องเต้โหจนอยากฆ่าใครสักคนให้ตายได้ นั่นก็ยิ่งเป็นเรื่องดี

ฮ่องเต้กระชากตัวเสิ่นลู่ถิงเข้าไปหาแล้วเขย่าไปมาจนคุณหนูเสิ่นที่ตัวเล็กเท่านั้นโยกไปตามแรง อี้ชวนตั้งใจวิ่งเข้ามาช่วยก็ถูกถีบออกไปเต็มแรง ก่อนคุณหนูเสิ่นจะเลือกร้องโอดครวญถึงความเจ็บเพื่อให้คนตรงหน้ารู้สึกตัวถึงเลือดที่เปื้อนที่มือและมันก็ได้ผลเป็นอย่างดี

“เลือด? ถิงถิงเจ้าเป็นอะไร!?”

“มีคนตั้งใจทำร้ายหม่อมชั้นเพคะ”

“ว่าอย่างไรนะ!!?” อี้ชวนพยุงตัวเองขึ้นก่อนจะพาตัวคนที่เอาไปซ่อนไว้ออกมา สนมเอกและฮองเฮาต่างพากันมองด้วยความตกใจ คงไม่คิดใช่หรือไม่ว่าจะถูกข้าเล่นงานพวกท่านกลับเช่นนี้

“จื่อซิ่ว!!?”

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเดินผ่านมาทางนี้พอดี จึงเห็นว่าพระสนมถูกคนทำร้ายแล้วเข้ามาช่วยพ่ะย่ะค่ะ”

“หากไม่ได้อี้ชวนช่วยรับมีดเอาไว้ หม่อมชั้นคงจะตายไปแล้ว” ฮ่องเต้หันไปมองอี้ชวนตามคำบอก แผลที่ข้างลำตัวอีกคนยืนยันคำพูดของข้าได้อย่างมีน้ำหนัก เช่นนี้แล้วพวกท่านจะทำอย่างไรต่อ

“เอาน้ำมาสาดให้ตื่น!!” น้ำสองถังใหญ่ถูกสาดใส่เสิ่นจื่อซิ่วจนอีกคนตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางมึนงง เสิ่นลู่ถิงยิ้มมุมปากเมื่ออีกคนตื่นขึ้นมาและเอ่ยถึงเรื่องราวว่าถูกคนอย่างข้าเย้ายวนในทันที

“ท่านพี่…เราเองก็เป็นญาติกัน เหตุใดท่านถึงได้ทำร้ายข้า แล้วยังจะใส่ความข้าอีก”

“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมยืนยันได้ เป็นสนมเสิ่นที่อยากมีสัมพันธ์กับกระหม่อม ดังนั้นกระหม่อมจึงพามาที่นี่”

“ท่านยืนยันว่าท่านเป็นคนพาข้ามาที่นี่ใช่หรือไม่?”

“ใช่!!”

“เช่นนั้นกำยานปลุกกำหนัดนั่นก็เป็นของท่านใช่ไหม?” จื่อซิ่วตาเบิกกว้าง ดูเหมือนว่าเขาจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ฮ่องเต้เดินไปหยิบสิ่งนั้นขึ้นดู ก่อนจะเขวี้ยงลงพื้นเต็มแรง เท่านี้ยังไม่พอหรอก ท่านต้องโกรธมากขึ้นกว่านี้อีก

“เจ้ากล้าวางยาสนมของข้า แถมยังกล้าใส่ร้ายอีก ไม่ห่วงหัวของเจ้าแล้วใช่หรือไม่!!!!”

“เป็นถึงแม่ทัพ ทั้งยังเป็นญาติกับสนมเสิ่นด้วย กล้าทำเช่นนี้ มันจะมากเกินไปแล้ว ควรลงโทษให้หนัก!!!” ยิ่งมีคำพูดของไท่เฮาช่วยกระตุ้นก็ยิ่งทำให้ฮ่องเต้เอ่ยคำสั่งลงโทษรุนแรงมากขึ้น ทุกอย่างช่างเข้าทางข้าเสียจริง

“ฝ่าบาท ไท่เฮาได้โปรดประทานอภัย กระหม่อมผิดไปแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว!!”

“เป็นท่านทำร้ายข้าจริงๆหรือ เราเองก็เป็นญาติกัน ถึงแม้คนทั้งตระกูลเสิ่นจะไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตา แต่เหตุใดต้องทำร้ายข้าถึงเพียงนี้ด้วยเล่า” เสิ่นลู่ถิงพูดจบก็ซบลงที่อกฮ่องเต้ราวกับนกน้อยโดนรังแกกำลังหาที่พึ่ง แขนแกร่งโอบกอดเอาไว้แล้วลูบประประโลมไม่ยอมหยุด เมื่อแม่ทัพซิ่วเข้ามาใกล้ก็ถีบเข้ากลางอีกเต็มแรง

“ช่างกล้าทำร้ายสนมของข้า ทหาร!! เอาตัวมันออกไปโบยจนตาย!!!” คุณหนูเสิ่นรีบจับแขนเพื่อห้ามปราม และการกระทำนี้ทำเอาฮ่องเต้คิ้วขมวดจนเป็นปม คนตรงหน้าคงคิดว่าข้าจะให้อภัย แต่ไม่ใช่หรอก…เรื่องแค่พึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ยังไม่ถึงตัวผู้บงการเลย อย่าจบเร็วนักสิ

“หม่อมชั้นไม่เชื่อว่าท่านพี่จะทำเรื่องเช่นนี้คนเดียวเพคะ ในห้องนี้ทุกอย่างถูกจัดการมาอย่างดี ต้องมีผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังแน่เพคะ”

“เหตุใดสนมเสิ่นพูดเช่นนั้นเล่า คะ คนร้ายก็อยู่นี่แล้ว” สนมเอกพูดจาอึกอักออกมาราวกับคนร้อนรน แน่นอนสิ เพราะท่านเป็นคนที่จัดการทุกอย่าง แม้จะหันไปให้ฮองเฮาช่วย คิดว่านางจะช่วยท่านจัดการทำกอย่างจริงหรือ ในวังหลวงนี้…ผู้คนที่ไม่ควรไว้วางใจที่สุด คือคนที่รับใช้สวามีคนเดียวกันกับท่านนั่นแหละ

“ทำไมสนมเอกถึงหน้าซีดเช่นนั้นเพคะ หรือว่าท่านก็รู้เรื่องนี้ด้วย?”

“เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า!!”

“นั่นสิถิงถิง แม้ข้าจะสงสัยเช่นเดียวกันกับเจ้า แต่กล่าวหาสนมเอกโดยไม่มีหลักฐานเช่นนี้ไม่ได้” เสิ่นลู่ถิงก้มหน้าลงเพื่อใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ ความสัมพันธ์ของฮ่องเต้กับสนมเอกยังคงเหนียวแน่นนัก ข้าคิดถูกแล้วที่เลือกจัดการท่านก่อนเป็นคนแรก

“เช่นนั้นข้าขอถาม….เหตุใดพวกท่านทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันหมด? และยังเอาแต่บอกว่าข้ากำลังคบชู้ชายอื่น?” คุณหนูเสิ่นพูดเพียงเท่านั้นเพื่อให้ทุกคนได้ตีความหมายมันด้วยตัวเอง ข้ารู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นสนมเอกที่ตามมาดูก่อนจะทำทีวิ่งโวยวายเข้าไปเพื่อบอกทุกคน

“เป็นสนมเอกเพคะฝ่าบาท” ฮองเฮาพูดขึ้นมาในทันที ในตอนนี้ก็หักหลังกันเองแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ช่างน่าสนุกเสียเหลือเกิน ดูสิว่าพวกท่านจะโต้เถียงกันอย่างไรต่อไป

“หลี่หว่านลู่!!!” ทันทีที่นามจริงถูกขานขึ้นโดยฮ่องเต้ สนมเอกก็นั่งคุกเข่าลงทันทีด้วยความร้อนรน

“หมะ หม่อมชั้นก็แค่มาเห็นว่าสนมเสิ่นมาที่นี่กับผู้ชาย จึง….จึงเข้าใจผิดไปเพคะ ฝ่าบาททรงประทานอภัยด้วย”

“อี้ชวนตอนเจ้าเห็นข้า เจ้าเห็นอย่างไร?”

“พระสนมถูกแม่ทัพแอบเข้ามาทางด้านหลังแล้วโปะยา ก่อนจะเข้ามาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่านคงจะรู้สึกปวดหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้น่าดู แต่มันจะไม่จบหรอก จนกว่าข้าจะได้ยินคำสั่งลงโทษสนมเอกที่ท่านรักนักรักหนา

“หม่อมชั้นถูกวางยาในทันที และสนมเอกบอกว่ามาเห็นหม่อมชั้น แต่แทนที่จะเรียกฝ่าบาทมาช่วยหม่อมชั้นกลับไปใส่ร้ายหม่อมชั้นว่ากำลังคบชู้หรือเพคะ” สนมเอกยืนตัวสั่นเทาขึ้นมาเสียอย่างนั้น มือสองข้างกำชายชุดแน่นราวกับประหม่าไม่รู้ควรปฏิเสธอย่างไร

“หลี่หว่านลู่!!นี่เจ้า!!!”

“มิใช่นะเพคะฝ่าบาท หม่อมชั้น….”

“หม่อมชั้นช่วยยืนยันได้เพคะ ว่าพระสนมเอกจงใจใส่ร้ายพระสนมเสิ่น” เป็นเยว่จินที่เดินเข้ามาในเวลาที่เหมาะสม อาลี่เดินเข้าไปยืนข้างกายคุณหนูของตนแล้วยิ้มที่เสิ่นลู่ถิงสามารถจัดการตามแผนได้สำเร็จ

“เจ้า….”

“เพคะ หม่อมชั้นเยว่จิน นางในคนสนิทของพระสนมเอก”

“เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ!!!”

“หม่อมชั้นขอรับรองว่าสิ่งที่พูดเป็นจริงทุกประการเพคะ หากหม่อมชั้นไม่ไปทูลความจริงกับพระสนมเสิ่นก่อนหน้านี้ พระสนมก็คงถูกย่ำยีและปลงพระชนม์ไปแล้ว”

เพี๊ยะ!! ไท่เฮาตบเข้าที่ใบหน้าขอสนมเอกเอกอย่างจัง เดิมที่ไท่เอาก็ตั้งใจหนุนหลังฮองเอามากกว่าสนมเอกมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งยังไม่โปรดตระกูลหลี่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อมีเรื่องราวเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องเข้าข้างคนที่มีประโยชน์กับตนมากกว่า

“ทำร้ายสนมเสิ่นในพิธีอภิเษก ใครสอนให้เจ้าใจกล้าเช่นนี้!!!” คุณหนูเสิ่นเสมองฮ่องเต้ที่เกือบจะเอื้อมไปประคองสนมเอกที่โดนตบเข้าที่ใบหน้า ไม่ง่ายเลยสินะที่จะทำให้ท่านตัดใจจากสนมเอก แต่ข้าเชื่อว่าข้าสามารถทำได้อย่างแน่นอน

“เจ้าเป็นคนของสนมเอก เหตุใดจึงช่วยสนมเสิ่น” รอยยิ้มบนใบหน้าเผยขึ้นอย่างปิดไม่มิดเมื่อฮองเฮาเอ่ยถามขึ้น ข้ารอคำถามนี้เอาไว้แต่แรกอยู่แล้ว

“เพราะพระสนมพระทัยดีกับหม่อมชั้นเพคะ”

“อย่างไร?” เค้นถามหาความจริงเข้าไปเถิด เพราะยิ่งเยว่จินเปิดปากพูดทุกสิ่งออกมามากเท่าใด ความดีของข้าก็จะเป็นที่ประจักษ์มากขึ้นเท่านั้น

“หม่อมชั้นรับใช้สนมเอกมานาน ทำเรื่องไม่ดีมากมาย นั่นเพราะถูกบังคับและเอาแม่กับน้องสาวของหม่อมชั้นเป็นตัวประกันเพคะ” เสียงติฉินนินทาของเหล่าขุนนางเริ่มดังขึ้น ค่อยๆ เผยทุกอย่างออกมาทีละน้อยเช่นนี้ น่าตื่นเต้นดีใช่หรือไม่

“สนมเอกส่งแม่กับน้องสาวของหม่อมชั้นไปไว้ที่หอนางโลมของตระกูล ทั้งยังขู่ว่าหากหม่อมชั้นไม่ทำตามที่สั่ง จะส่งน้องสาวของหม่อมชั้นไปเป็นนางโลมเสีย หม่อมชั้นจึงกลัวและยอมทำตาม โชคดีที่ครั้งนี้สนมเสิ่นทรงช่วยเหลือแม่และน้องสาวของหม่อมชั้นออกมาแล้ว หม่อมชั้นจึงตอบแทนผู้ที่มีพระคุณของหม่อมชั้นเท่านั้นเพคะ”

“หอนางโลมของตระกูลหรือ? ข้ามิรู้มาก่อนว่าตระกูลหลี่มีหอนางโลมด้วย” ฮ่องเต้ขมวดคิ้วตั้งคำถาม แน่นอนว่าท่านต้องไม่รู้ ปกติแล้วหอนางโลมถ้าทำอย่างถูกต้องก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย แต่ของตระกุลหลี่นั้นไม่ใช่

“เยว่จิน! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้า”

“หม่อมชั้นมิได้ใส่ร้ายเพคะ หากฝ่าบาทและไท่เฮาไม่ทรงเชื่อ สามารถส่งทหารไปที่ทางใต้ของเมืองหลวงได้”

“ถึง….ถึงตระกูลหม่อมชั้นจะมีหอนางโลมแล้วอย่างไร นั่นไม่ใช่เรื่องผิดไม่ใช่หรือเพคะ” สนมเอกกอดขาของฮ่องเต้แน่นทั้งเริ่มบีบน้ำตา และดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเป็นอย่างดี ข้าจะปล่อยให้ทุกอย่างจบลงอย่างนี้ไม่ได้

“แต่หอนางโลมของตระกูลหลี่บีบบังคับหญิงสาวเพื่อให้อยู่ที่นั่นเพคะ ทั้งใช้หนี้สินเพื่อขู่บังคับ พากลูกสาวจากอกแม่ด้วยอำนาจของพระสนม หากไม่ใช่สนมเสิ่นที่ใช้เงินเพื่อช่วยไถ่ตัวหญิงสาวเหล่านั้นออกมา เกรงว่าตอนนี้ฝ่าบาทคงมีมลทินไปแล้วเพคะ”

“ตระกูลหลี่ทำแล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า?”

“เพราะใต้เท้าหลี่ใช้ฝ่าบาทเพื่อแอบอ้างในการใช้อำนาจขู่บังคับเพคะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!!!” ฮ่องเต้กำมือแน่นด้วยโทสะที่มากจนแทบจะระเบิด สนมเอกทรุดตัวนั่งลงที่พื้นราวกับว่าไม่สามารถปฏิเสธสิ่งใดได้ คิดไม่ถึงใช่หรือไม่ว่าข้าจะจัดการพวกท่านเช่นนี้

“หม่อมชั้นไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้มากความ แม้จะใช้เงินทั้งหมดที่ฝ่าบาทประทานให้เพื่อช่วยเหลือหญิงสาวที่น่าสงสารพวกนั้น แต่เหตุใดสนมเอกถึงยังคิดทำร้ายหม่อมชั้นอีก”

หลี่หว่านลู่เอ๋ยหลังจากนี้เห็นทีว่าท่านคงตกที่นั่งลำบากแล้ว ข้ารู้ว่าท่านคงไม่โดนปลดออกจากตำแหน่งสนมเอกโดยง่ายหรอก แต่ความไว้ใจจากฮ่องเต้ก็คงลดลงเรื่อยๆ เช่นนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปและมองดูข้าขึ้นไปแทนที่ท่านเถิด เป้าหมายของข้าไม่ใช่แค่กำจัดท่าน แต่ตระกูลหลี่ทุกคนที่เคยทำร้ายข้าต่างหาก เมื่อไม่มีอำนาจสนมเอกในมือ ข้าก็อยากจะรู้ว่าพวกท่านจะรังแกข้าต่อไปได้อย่างไร

“เสิ่นลู่ถิง!! เจ้าวางแผนไว้ใช่หรือไม่!?”

“หม่อมชั้นยอมรับว่าวางแผนเรื่องนี้เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่าสนมเอกทรงปองร้ายหม่อมชั้น แต่อย่างไรเสียทุกอย่างก็คลาดเคลื่อนเล็กน้อยจนหม่อมชั้นและอี้ชวนยังคงบาดเจ็บเช่นนี้ หากหม่อมชั้นไม่รู้ล่วงหน้า ก็คงสิ้นลมหายใจไปทั้งข้อครหาที่ว่าคบชู้ในคืนอภิเษกใช่หรือไม่”

“……”

“หม่อมชั้นเองก็เป็นสตรีเหมือนกันกับสนมเอก ถึงแม้ที่จวนจะไม่เคยมีใครรักหม่อมชั้น แต่หม่อมชั้นก็รักตัวเองมาก เหตุใดถึงได้พระทัยร้ายกับหม่อมชั้นเช่นนี้เพคะ หม่อมชั้นไปทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือ?” แสร้งทำเป็นน่าสงสารจนฮ่องเต้ต้องโอบกอดไว้ ไท่เฮาก็ยังเดินมากอบกุมมือข้าเอาไว้ด้วย

“เจ้าจงใจจะแย่งฝ่าบาทไปจากข้า!!”

“สนมเอกเพคะ เราทุกคนล้วนเป็นสตรีของฝ่าบาท สิ่งที่ต้องทำคือทุกอย่างที่ทำให้ฝ่าบาททรงมีความสุข และช่วยพระองค์ดูแลบ้านเมือง เหตุใดท่านถึงได้มองว่าหม่อมชั้นเป็นศัตรูเช่นนี้”

“สนมเสิ่นช่างรู้ความนัก ฮ่องเต้…..ข้าว่าสนมเอกของเจ้าสมควรโดนลงโทษบ้าง มิเช่นนั้นก็คงไม่หราบจำ”

“ทหาร!!!.....” นี่แหละคือสิ่งที่ข้ารอคอย ดูซิว่าท่านจะจัดการสนมแสนรักนี้เช่นไร แม้คำสั่งลงโทษในวันนี้อาจจะไม่ถูกใจข้ามากนัก แต่ข้ายังมีอีกหลายโอกาสให้จัดการ

“สั่งโบยสนมเอกห้าสิบไม้ และขังไว้ในตำหนักเย็น หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามออกมาเด็ดขาด!!!” ก็ถือว่าเป็นคำสั่งที่ดีทีเดียว เหมาะที่จะทำให้ข้าได้ทำการใหญ่ครั้งต่อไป

“ฟู่เอ๋อ ออกคำสั่งให้คนไปสืบเรื่องราวของหอนางโลมตระกูลหลี่ หากเป็นอย่างที่เยว่จินและถิงถิงพูด ใต้เท้าหลี่ต้องมีคำตอบให้แก่ข้า!!!”