ตอนที่ 12 ลงโทษ NC

เสิ่นลู่ถิงนั่งนิ่งให้หมอหลวงทำแผลทั้งมีฮ่องเต้นั่งกอบกุมมืออยู่ข้างกายไม่ห่าง ฮองเฮาในคืนนี้ราวกับคนไม่รับรู้เรื่องราวและไม่มีปาก แต่ช่างเถิด ข้าจะค่อยๆ จัดการพวกท่านทีละคนให้สาสมกับที่พวกท่านในชาติที่แล้วทำลงไป

หลังจากหมอหลวงออกไปคุณหนูเสิ่นก็นั่งเงียบไม่พูดจาจนฮ่องเต้รอบถอนหายใจ ไม่นานก็ลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินออกจากตำหนักจนถูกดึงให้นั่งลงบนตักแล้วเชยคางมลขึ้นเพื่อมองสบตาหญิงสาวขี้น้อยใจ

“โกรธข้าหรือ?”

“เปล่าเพคะ”

“แล้วเหตุใดถิงถิงที่มีใบหน้าน่ารัก บัดนี้กับหน้านิ่งคิ้วขมวดเช่นนี้เล่า” มือหนาลูบแก้มแผ่วเบาแล้วได้แต่อมยิ้ม ท่าทีนี้ใครเห็นก็รู้ว่าเอ็นดูคนบนตักมากเพียงใด

“หม่อมชั้นก็แค่น้อยใจ ฝ่าบาทไม่ทรงถามหม่อมชั้นสักคำ พอเข้าไปก็เชื่อแล้วว่าหม่อมชั้นกำลังคบชู้กับชายอื่น”

ฮ่องเต้จับมือเล็กขึ้นมาแล้วหอมลงที่หลังมือก่อนจะหอมลงที่แก้มนิ่มด้วยแผ่วเบา ท่านต้องรู้สึกผิดต่อข้าให้มาก เพื่อที่จะได้ยอมชดเชยบางสิ่งที่ข้าจะเอ่ยขอจากท่านหลังจากนี้

“ข้าขอโทษ….”

เสิ่นลู่ถิงยกมือขึ้นปิดปากของฮ่องเอาไว้แล้วยู่ปาก มือหนาจับมือเล็กที่ปิดปากตนออกแล้วมองอย่างไม่เข้าใจ ไม่ว่าอย่างไร เสิ่นลู่ถิงยังคงเป็นสตรีที่อ่านใจได้ยากนัก

“ฝ่าบาทเป็นถึงฮ่องเต้ จะเอ่ยขอโทษหม่อมชั้นได้อย่างไร” รอยยิ้มบนใบหน้าฮ่องเต้เผยขึ้นในทันที แม้จะน้อยใจเพียงใดเสิ่นลู่ถิงก็ยังมีท่าทีรู้ความเช่นนี้ เป็นสตรีที่ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไปยิ่งนัก

“เจ้าก็เป็นสนมของฮ่องเต้ไม่ใช่หรือ ข้าผิดต่อเจ้า เหตุใดจะเอ่ยขอโทษไม่ได้เล่า” ยังคงย้ำจูบที่หลังมือราวกับรักใคร่ นี่มันแสดงว่าท่านกำลังลุ่มหลงในตัวข้าใช่หรือไม่

คืนนี้เป็นคืนเข้าหอ ชาติที่แล้วข้าไม่เคยมีสัมพันธ์บนเตียงกับชินอ๋องเลยสักครา เพราะเขาเกลียดข้ายิ่งกว่าสิ่งใด ถึงแม้ในตอนนี้จะหวาดกลัว แต่สิ่งที่ต้องทำไม่อาจปล่อยผ่าน อีกทั้งทายาทเป็นสิ่งสำคัญต่อข้ามากในอนาคต ในตอนนี้ฮ่องเต้ไม่มีทายาทสักคน หากข้ากำเนิดบุตรชายได้ ก็จะมีสิทธิ์เป็นรัชทายาท

“ให้อภัยข้าได้หรือไม่?”

คุณหนูเสิ่นก้มลงมองสัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบที่ลูบอยู่บนริมฝีปากร่าง ปากเล็กเผยอขึ้นก่อนจะใช้ฟันกัดลงบนปลายนิ้วนั้นเล็กน้อยแทนการลงโทษ ปลายคางมลถูกเชยขึ้นให้มองได้ถนัดตา ก่อนดวงตากลมจะต้องหลับลงเมื่อพระพักตร์ของฮ่องเต้กำลังขยับเข้ามาใกล้

ลมหายใจรดรินกันจนสัมผัสได้ ก่อนริมฝีปากสวยจะถูกฉกชิงและดูดดึงอย่างลุ่มหลง ความเนิบนาบนั้นไม่อาจสิ้นสุด ริมฝีปากที่นัวจูบกันแทบจะติดกันออกมา ก่อนคุณหนูเสิ่นจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระในตอนที่เริ่มหายใจไม่ทัน

“ฝ่าบาท….” เสียงอ่อนหวานทำเป็นเอ่ยเรียกแล้วก้มหน้าลง น่าแปลกใจที่ความเขินอายนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่การเสแสร้ง แต่ข้ากำลังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

“หน้าแดงเช่นนี้ ถิงถิงของข้าน่ารักเสียจริง” ปลายจมูกโด่งไล้จากขมับลงมาที่หน้าผากก่อนจะไปหยุดที่แก้มนิ่ม กายบางถูกดันให้นอนลงอย่างแผ่วเบา

“ฝ่าบาท…ถิงถิงไม่เคยนะเพคะ” แก้มเนียนถูกลูบไล้อย่างแสนเอ็นดู ฮ่องเต้ก้มลงดูดดึงที่ต้นคอขาวจนผิวขาวเนียนเกิดรอยจ้ำสีแดงหลายจุด

“คืนนี้…อย่าทำให้บรรยากาศเสียเพราะความเข้าใจผิดเลย ข้าจะทำให้เจ้าเป็นของข้าทั้งตัวและหัวใจ” เสิ่นลู่ถิงหอบหายใจแรงยามที่ปลายจมูกโด่งไล่อยู่ตามซอกคอขาว อาภรณ์ที่ปกปิดกายช่วงบนถูกดึงออกอย่างไม่รู้ตัว เนินอกอิ่มถูกเขาครอบครองและดูดดุนอย่างสนุก

“อื้อ ฝ่าบาทเพค…”

“อย่าพึ่งงอแงสิคนดี ข้าแค่พึ่งเริ่มเท่านั้นเอง” อกอิ่มถูกดูดดึงและบีบเคล้นในยามเดียวกัน มือหนาข้างหนึ่งเริ่มไล้ไปตามหน้าท้อง ก่อนจะถกเอาอาภรณ์ช่วงล่างขึ้นมากองอยู่ที่เอวคอด สายเชือกของชั้นในถูกกระตุกออกแล้วดึงออกไปให้พ้นทาง

“อ๊า อ๊ะ ฝ่าบาท ข้างนอกมีทั้งนางใน ทั้งทหารเต็มไปหมด” ทันทีที่พูดจบก็ถูกจูบแผ่วเบาราวกับปลอบประโลมไม่ให้ตื่นตระหนก

“ใครจะอยู่ก็ช่าง ไม่ว่าคืนนี้เจ้าจะส่งเสียงดังเพียงใด ก็ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะหรือเอาไปพูดต่อหรอก เช่นนั้นก็อย่าได้อดกลั้นไว้เลย ข้าอยากได้ยินเสียงหวานๆ ของเจ้านัก”

เสิ่นลู่ถิงสะดุ้งเฮือกในตอนที่ใบหน้านั้นซุกอยู่ตรงหว่างขา เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดจุดกระสันจนสั่นไปทั้งร่าง แม้พยายามเม้มปากแน่นแต่ก็ไม่อาจอดกลั้นและปลดปล่อยเสียงหวานดังระงมไปทั่วห้อง นิ้วมือและปลายเท้าเริ่มจิกเกร็งลงบนที่นอนก่อนจะกระตุกเกร็งไปทั้งร่างอย่างสุขสม

“เป็นอย่างไร? ชอบหรือไม่?”

ฮ่องเต้ขยับขึ้นมาทาบทับ จูบริมฝีปากบางแล้วดันเรียวนิ้วเข้าไปในช่องทางรักเพื่อเตรียมพร้อม ความรู้สึกที่ไม่เคยพานพบนี้มอบความสุขให้จนเสิ่นลู่ถิงเองยังไม่สามารถปฏิเสธได้ ขาเรียวยกขึ้นอ้าออกราวกับต้อนรับสัมผัสนั้นเป็นอย่างดี

“ดูเหมือนเจ้าจะพร้อมแล้ว คืนนี้เป็นของข้าเถิด” กายบางถูกทาบทับเรียวขาถูกยกขึ้น เมื่ออาภรณ์ของฮ่องเต้ถูกถอดออกจนหมดก็ได้แต่หลับจาหนีไปทางอื่น ก่อนจะสะดุ้งแล้วหันมามองอีกครั้งตอนที่ส่วนหัวของแก่นกายแข็งขืนถูวนจ่ออยู่ที่ช่องทางรัก

“อ๊า อ๊ะ ฝ่าบาท เจ็บจังเลยเพคะ” รอยจูบย้ำที่ปากนั้นปลอบประโลมให้คลายกังวล สะโพกยังไม่ถูกขยับเพราะตั้งใจให้เสิ่นลู่ถิงได้ปรับตัว รออยู่ชั่วครู่ก็ค่อยๆ ขยับอย่างเชื่องช้า

“ดีขึ้นหรือยัง?” เรียวแขนเล็กยกขึ้นคล้องคอแทนคำตอบ ฮ่องเต้เผยรอยยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะขยับสะโพกให้เร็วและลึกมากขึ้นจนเสิ่นลู่ถิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“อ๊า อ๊ะ ฝ่าบาท อื้อ อ๊า”

“ข้าชอบเสียงของเจ้าเหลือเกิน ซี๊ด ถิงถิงของข้า”

เสียงครางกระเส่าดังผสานกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ สะโพกสอบขยับอย่างชำนาญในตอนที่ดูดดุนอกอิ่มไปด้วย เสิ่นลู่ถิงเริ่มเตลิดไกลจากความเสียวซ่านที่ถูกมอบให้

“อ๊า อ๊ะ อื้อ ฝ่าบาท อ๊ะ อ๊า”

“ชอบหรือไม่? อื้ม ชอบที่ข้าทำกับเจ้าหรือไม่ ซี๊ด ถิงถิง เจ้าช่างงดงามนัก” กายเล็กถูกดึงขึ้นให้มานั่งบนตัก เอวคอดถูกจับไว้แล้วออกแรงบังคับให้ขยับตามที่อีกคนต้องการ ก่อนจะขยับสะโพกสวนขึ้นมา

“อ๊ะ ฝ่าบาท….อื้อ ชอบเพคะ ชอบที่สุด อ๊า อ๊ะ” ยิ่งเอ่ยปากว่าชอบแรงกระแทกก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น เสิ่นู่ถิงโคลงเคลงไปตามแรงกระแทก ก่อนจะฟุบหน้าลงที่ไหล่กว้าง ออกแรงกัดไม่แรงนักเพื่อระบายอารมณ์ที่ปะทุ

“อื้ม กัดแรงอย่างนี้ เห็นทีต้องรงโทษทั้งวันทั้งคืน”

“ฝ่าบาท อ๊ะ อ๊า หม่อมชั้น อื้ม…..” ไม่จำเป็นต้องพูดจนจบก็เข้าใจดีถึงสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงพยายามจะสื่อ เพียงแค่ช่องทางรักนั้นตอดรัดแก่นกายแน่น ไหนจะอาการจิกเกร็งนี้อีก

“ครางดังอีกสิ ข้ากำลังจะพาเจ้าไปเจอความสุข ที่เจ้าไม่เคยเจอ” สะโพกขยับกระแทกสวนเร็วขึ้นเมื่อสิ้นสุดคำสั่ง ปลายนิ้วจิกลงบนแผ่นหลังกว้างทั้งสั่นรุนแรง

“อ๊า อื้อ ฝ่าบาท อ๊ะ อ๊า อ๊าง!!!!” เสิ่นลู่ถิงกระตุกไปทั้งร่างก่อนจะซบลงที่ไหล่กว้างอย่างเหนื่อยอ่อน แผ่นหลังถูกลูบไหลอย่างลุ่มหลง ก่อนเจ้าของตักที่คุณหนูเสิ่นนั่งอยู่จะกระแทกเข้าไปอีกสองสามทีเพื่อปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นเข้าไปในกาย

“คนดีของข้า เหนื่อยหรือไม่” หยาดเหงื่อที่ซึมผุดตามขมับถูกเช็ดออกให้อย่างใส่ใจ

“แล้วฝ่าบาททรงเหนื่อยหรือไม่เพคะ?”

“หึ” กายบางถูกพลิกให้นอนลงอีกครั้งทั้งที่แก่นกายยังคงไม่ได้ดึงออก รอยจูบถูกช่วงชิงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว มันทั้งลึกซึ้งและทั้งร้อนรุ่มก่อนสะโพกมลจะขยับเชื่องช้าอีกครั้งและอีกครั้งราวกับพยายามปลุกเร้าอารมณ์ขึ้นมาใหม่

“ฝ่าบาทจะรังแกหม่อมชั้นอีกแล้วหรือเพคะ?”

“ใครว่ารังแกเล่า ข้าบอกแล้วว่าจะลงโทษเจ้าทั้งวันทั้งคืน” ลมหายใจรดลินที่ติ่งหูจนขนลุกชัน สะโพกมลขยับโยกเร็วและแรงอีกครั้ง จนเสียงครางหวานที่เงียบไปเพียงครู่จะดังขึ้นมาอีกรอบ

“อื้อ อ๊ะ ฝ่าบาท”

“คืนนี้เป็นของเจ้ากับข้า จนส่งเสียงจนกว่าข้าจะพอใจเถิด” คืนเข้าหอตลอดคืนนี้มีเสียงหวานครางดังระงมผสานกับเสียงครางต่ำอย่างสุขสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสิ่นลู่ถิงยินยอมตามอย่างเต็มใจ ฮ่องเต้หลงใหลในกายข้าเพียงนี้…หากไม่ใช่ข้าที่ให้กำเนิดโอรส แล้วจะเป็นใครไปได้อีกเล่า