ตอนที่ 7 คืนเทศกาลจุดโคม

“สนมเสิ่นเป็นภัยจริงๆ ถึงขั้นทำให้ฝ่าบาทเกือบฆ่าท่านอ๋อง เป็นอย่างนี้ปล่อยไว้จะดีหรือเพคะไท่เฮา”

“ข้าก็ไม่คิดจะปล่อยนางปีศาจนี่ไว้หรอก แต่จะจัดการตอนนี้ไม่ได้ ฮ่องเต้กำลังโปรดนาง รอไปก่อน”

ฮองเฮาได้ฟังอย่างนั้นแล้วก็รู้สึกขัดใจ ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเสิ่นลู่ถิงตั้งแต่เข้าวังแต่ไม่ได้คิดว่าจะกลายเป็นคนโปรดมากมายเพียงนี้ ถึงขนาดทำให้คนโปรดอย่างสนมเอกถูกลงโทษ ไหนจะท่านอ๋องที่ฮ่องเต้ทรงรักนักรักหนายังเกือบถูกบั่นคอทิ้ง เจ้ามันมีดีมาจากที่ใดกัน เห็นทีคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้

“เป็นเช่นนี้ฝ่าบาทก็คงมิทรงโปรดหม่อมชั้นมากขึ้นไปอีก”

“ฮองเฮาอย่ากังวล ข้าอยู่ที่นี่ เอาไว้ข้าจะสั่งให้ฝ่าบาทมาหาเจ้าบ้างดีหรือไม่”

นางแก่นี่พูดมากน่ารำคาญ หากบารมีของเจ้าช่วยข้าได้ ป่านนี้ข้าจะยังกลายเป็นฮองเฮาที่ถูกผู้คนกล่าวนินทากันว่าฝ่าบาทไม่ทรงโปรดหรือ ถึงแม้จะมีบุญคุณที่หนุนหลังให้ข้าได้เป็นฮองเฮา แต่ก็มีประโยชน์เพียงแค่นั้นเอง

จะว่าไปแม้ฝ่าบาทจะสั่งลงโทษสนมเอก แต่ข้าได้ยินมาว่ายังส่งอาหารอย่างดีไปให้ แสดงว่าต่อให้ข้ากำจัดเสิ่นลู่ถิงได้ ก็ยังเหลือสนมเอกอีกคนที่เป็นหนามยอกอกข้า เช่นนั้นข้าจะหาวิธีให้ฝ่าบาทและไท่เฮาทรงโปรดเพียงแค่ข้าเท่านั้น เพื่อหาวิธีไล่พวกเจ้าออกไปทีละคน

“ว่าอย่างไรฮองเฮา?”

“เพคะไท่เฮา หม่อมชั้นขอบพระทัยที่ชี้แนะ”

วันเทศกาลจุดโคม

โคมลอยที่ชาวบ้านจุดเพื่อเฉลิมฉลองเต็มไปทั่วท้องฟ้า แสงสว่างไสวนั่นสวยเสียจนไม่อาจเลิกมองได้ ดวงตากลมหันไปมองฮ่องเต้ที่เดินทั้งมีสนมเอกกับฮองเฮาขนาบข้าง

ความโปรดปรานในใจฮ่องเต้ที่มีต่อสนมเอกยังคงมากนัก ทำลายในคราเดียวคงไม่มีวันเป็นไปได้ แต่อย่างไรก็ช่าง ข้าเชื่อว่าหากสวรรค์เลือกให้ข้ากลับมาเกิดอีกครั้ง จะต้องมีเส้นทางที่ดีให้ข้าแน่

คุณหนูเสิ่นพยักหน้ากับอาลี่อย่างรู้กัน สองร่างเล็กพากันเดินหลบเลี่ยงออกเส้นทางอื่น และเป็นไปอย่างที่คาดคิด เมื่อฮ่องเต้หันมาแล้วไม่เจอก็เดินออกตามหาในทันที

“สวยมากเลยเจ้าค่ะคุณหนู เพราะบารมีของคุณหนูอาลี่ถึงได้มาเที่ยวเทศกาลจุดโคมนี้” คุณหนูเสิ่นเหลือบมองอาลี่แล้วเสมองด้านหลังก่อนทำทีถอนหายใจก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มทั้งที่แววตาแสนเศร้า

“ไม่หรอก เจ้าต้องขอบพระทัยฝ่าบาทต่างหาก ปกติหากอยู่ที่จวนตระกูลเสิ่น ข้าคงไม่มีโอกาสได้ออกมาเห็นความสวยงามเช่นนี้”

น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจนั้นถูกส่งผ่านออกไปถึงคนฟังด้านหลังจนคุณหนูเสิ่นถูกโอบกอด แสร้งทำสะดุ้งตกใจก่อนจะหันไปมองสบดวงตาคมแล้วรอบยิ้ม

“ฝ่าบาททำไมเสด็จมาตรงนี้เพคะ”

“สนมของข้าหาย ก็ต้องออกมาตามหาสิ”

“ถิงถิงแค่อยากให้ฝ่าบาทใช้เวลากับสนมเอกและฮองเฮา อีกอย่างไท่เฮาดูไม่โปรดหม่อมชั้นเลย ถิงถิงคิดว่าออกมาเดินตามลำพังกับอาลี่คงดีกว่า”

“เจ้าสนใจความรู้สึกทุกคนเลย แล้วความรู้สึกของข้าเล่า?”

“ฝ่าบาท….” เสิ่นลู่ถิงสบดวงตาของคนตั้งคำถาม จู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ แววตานี่ไม่ใช่แววตาของคนที่ใส่ใจกันหรือ ชาติที่แล้วไม่มีใครเคยมองหรือสนใจข้าอย่างนี้เลย แต่ว่า….แม้แต่ท่านเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

“ข้าชวนเจ้าออกมาที่นี่ ข้าก็อยากให้เจ้าเดินยิ้มมีความสุขไปกับข้า”

“แต่ฝ่าบาททรงมีทั้งสนมเอกแล้วก็ฮองเฮา” คุณหนูเสิ่นลองพูดไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะโดนบีบที่แก้มนิ่มไม่แรงนัก

“น้อยใจหรือ?”

“ไม่ใช่นะเพคะ หม่อมชั้นมิกล้า”

มือหนาของฮ่องเต้ประคองใบหน้าสวยของคุณหนูเสิ่นขึ้นมา แก้มแสนนิ่มนั้นถูกลูบไปมาด้วยความเอ็นดู ใบหน้าที่กำลังเลื่อนเข้าใกล้เพียงไม่กี่อึดใจจะได้ฉกชิงริมฝีปากอวบอิ่มแต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะสนมเอกพุ่งเข้ามาเสียก่อน

“เจ้าคิดจะทำอะไรของเจ้า!” เพียงแค่ฝ่ามือนั้นง้างขึ้นก็ถูกฮ่องเต้จับเอาไว้เสียก่อน สนมเอกถูกเหวี่ยงออกไปไกลจนต้องหันมามองคุณหนูเสิ่นด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง

“ข้ายืนอยู่นี่ยังกล้าลงมือหรือ! ลงโทษครั้งที่แล้วไม่ทำให้เจ้าสำนึกบ้างหรือไง!!”

“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วเลยเพคะ สนมเอกแค่ไม่รู้ความ น้องหญิงเป็นอย่างไรบ้าง สนมเอกดึงเจ้าแรงไปหรือไม่” ฮองเฮาแม้จะเดินเข้ามาภายหลังแต่กลับได้รับความดีความชอบไปเต็มๆ แม้จะรู้ว่าควรวางตัวอย่างไรถึงเพียงนะ แต่ความโปรดปรานก็ยังไม่สู้สนมเอก ทำไมกันนะ….

“ไม่เป็นไรเพคะ ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงห่วง”

“ไหนๆ เราก็มาถึงนี่แล้ว เสด็จไปจวนอ๋องหน่อยดีหรือไม่เพคะ อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันมงคลวันหนึ่ง”

“นั่นสินะ….”

จวนอ๋องหรือ? คุณหนูเสิ่นยกมือขึ้นจับที่หัวทันทีเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกปวดหนึบก่อนที่ภาพต่างๆ จะวิ่งแล่นเข้ามาในความคิด ไม่นานนักก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นว่าฮ่องเต้ทรงประคองเอาไว้อยู่

“เป็นอะไรหรือไม่? หากเจ้าป่วยอยากกลับเข้าวังก่อนไหม ข้าจะให้คนพากลับ”

“มะ ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมชั้นอยากจะไปด้วย”

“แน่ใจหรือว่าเจ้าอยากไป”

“แน่ใจเพคะ หรือว่าฝ่าบาททรงกังวลพระทัย?” คุณหนูเสิ่นลองทำทีถามออกไปเพื่อดูปฏิกิริยา เพียงแค่สายตาที่เสมองไปทางอื่นก็พอจะบ่งบอกได้ว่าท่านกำลังนึกหึงหวงข้า บุรุษก็เช่นนี้ สิ่งที่ใดเป็นของตัวเองมักไม่ยอมสูญเสีย

จวนอ๋อง

“ถิงถิงมานั่งกับข้า” คุณหนูเสิ่นเดินไปนั่งลงข้างกายฮ่องเต้ตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่การกระทำของฮ่องเต้กำลังทำให้นางถูกเกลียดชังมากขึ้นไปอีก ฮองเฮา สนมเอกหรือแม่แต่ไท่เฮาไม่มีใครมองด้วยสายตาเป็นมิตรเลยสักคน

“ฝ่าบาทเพคะ”

“ว่าอย่างไร? หรือกังวลที่เห็นเอ่อไท่มองมา”

“ไม่ใช่เพคะ แต่ถิงถิงแค่กลัวสายตาของไท่เฮากับคนอื่นๆ” คางมลถูกฝ่าบาทเชยขึ้นมาแล้วลูบไปที่แก้มนิ่มแผ่วเบา

“ข้าอยู่ที่นี่ อย่าได้กังวลสิ่งใดเลย” เสิ่นลู่ถิงพยักหน้าทั้งอมยิ้มน้อยๆ ส่งไปให้ รอยยิ้มเพียงเล็กน้อยนี้แต่กลับตราตรึงในใจของคนตรงหน้ามากเหลือเกิน

“เสิ่นลู่ถิง” เสียงเรียกของท่านอ๋องดังขึ้นก่อนเขาจะปรี่มาหาคุณหนูเสิ่นแทนที่จะยืนรอเพื่อทำพิธีมงคลสมรส แขนแกร่งของฮ่องเต้ยกขึ้นขวางอีกคนเอาไว้แล้วผลักออก

“เจ้าจะแต่งอยู่แล้ว ยังมายุ่งกับสนมของข้าอีกหรือ”

“ท่านอ๋องได้โปรดรักษากิริยาด้วยเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันสมรสของท่าน อีกอย่างตัวข้าก็เป็นสตรีของฝ่าบาท ท่านอ๋องทำเช่นนี้เกรงว่าข้าอาจจะเสื่อมเสียนะเจ้าคะ”

“ได้ยินหรือไม่ นางเป็นหญิงของข้า” เสิ่นลู่ถิงแอบยิ้มมุมปาก บุรุษชอบการเอาชนะเป็นที่สุด เมื่อข้าพูดราวกับว่าฮ่องเต้ชนะท่านอ๋องเสียจนขาดลอยเช่นนี้ มีหรือเขาจะไม่ปลื้มปีติ

“เจ้าไม่มีสักเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่มีต่อข้าหลงเหลือแล้วหรือ?”

“ท่านอ๋องเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ในงานสมรสท่าน แล้วชายาของท่านต้องรู้สึกอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

“ข้าไม่สนใจความรู้สึกของนาง ข้าสนใจแค่เจ้า” เสิ่นลู่ถิงมองดูหลี่หว่านหว่านชายาอ๋องที่โกรธเสียเต็มประดา แม้จะอยากหัวเราะออกมาเสียงดังแต่ก็ต้องสำรวมกิริยา เอาไว้สะใจภายหลังก็ยังไม่ช้าเกินไปหรอก

“แต่ข้าไม่สนใจความรู้สึกของท่านอ๋องแม้เพียงสักนิด” แม้จะสงสัยอยู่มากกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้ แต่ก็ทำได้เพียงทำตามสิ่งที่ควรทำไปก่อน ท่านอ๋องเอาแต่วิ่งตามข้าอย่างไม่ละความพยายาม ถึงขนาดยอมหักหน้าชายาที่เคยรักนักรักหนาในชาติก่อน มันน่าแปลกเสียจนข้าอยากจะรู้เสียให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่

“ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ กลับไปอยู่ที่ของเจ้าเสีย อย่าทำตัวเสียมารยาท” ท่านอ๋องยอมเดินหลีกไปแต่โดยดี ดวงตากลมของคุณหนูเสิ่นกวาดมองไปรอบบริเวณ คืนนี้เหตุการณ์ที่ข้าระลึกได้เมื่อครู่จะเกิดขึ้น และสิ่งนั้นทำให้ฮองเฮากลายเป็นคนโปรดของไท่เฮามากขึ้นไปอีก เช่นนั้นข้าต้องแย่งความโปรดปรานนี้มาให้ได้

“เจ้ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่?”

“เปล่าเพคะ หม่อมชั้นแค่พยายามหลบสายตาของไท่เฮาก็เท่านั้น”

“ไม่ต้องกังวลไป สักวันท่านแม่จะต้องโปรดเจ้าแน่”

“หม่อมชั้นก็กวังอย่างนั้นเพคะ” ไม่ใช่สักวันที่ไท่เฮาจะทรงโปรดข้าต้องได้รับความโปรดปรานนั้นภายในวันนี้

ฮองเฮาคอยตามติดไท่เฮาอย่างไม่ละความพยายาม แม้แต่ตอนยืนอยู่ห่างก็ยังคงจ้องมองไม่ละสายตา ใบหน้าสง่าที่พยักเป็นสัญญาณเรียกให้คุณหนูเสิ่นหันไปมองตาม ก่อนจะพบเจอเข้ากับชายคนหนึ่งที่ปกปิดใบหน้าจนมิดชิด

“มาเสียที”

“เจ้าว่าอย่าไรนะ?”

“คือ….หม่อมชั้นปวดหัวเพคะ อยากออกไปสูดอากาศสักพัก” เสิ่นลู่ถิงใช้เหตุผลนี้เพื่อลุกขึ้นยืน พยักหน้าบอกอาลี่ให้ทำตามที่คุยกันไว้ ทันทีที่คันธนูถูกยกขึ้น อาลี่ก็ทำเป็นเดินชนจนลูกธนูเฉียดไท่เฮาไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก่อนทุกอย่างจะกลราหล 

“คุ้มกันฝ่าบาทและไท่เฮา”

คุณหนูเสิ่นวิ่งเข้าไปใกล้ไท่เฮา ก่อนจะใช้ขาขวางให้ฮองเฮาล้มลง หันมองดอกธนูที่กำลังพุ่งเข้ามาที่เป้าหมายแล้ววิ่งเข้าไปขวางในทันทีอย่างไม่รีรอ

“ถิงถิง!!”