ตอนที่ 8 แย่งชิงความโปรดปราน

ความเจ็บปวดที่ไม่อาจอธิบายออกมาได้ทั้งหมดถูกถาโถมเข้าใส่ ก้มมองลูกธนูที่ปักเข้าอกข้างซ้าย แค่เพียงอีกนิดเดียวอาจโดนหัวใจนั้นแล้วทรุดตัวลง เสิ่นลู่ถึงพึ่งได้รู้ตัวในตอนนี้ว่ากะระยะผิดพลาดไป

เสียงเอ่ยเรียกชื่อข้าดังกึกก้องอยู่ในหัว เวลาใกล้ความตายแล้วมีผู้คนห่วงใยมันรู้สึกดีมากกว่าที่ข้าเคยต้องตายอย่างโดดเดี่ยวเมื่อชาติก่อนนัก กายเล็กกำลังจะเอนล้มลงสู่พื้นกับถูกโอบประคองเอาไว้แล้วกอดแน่นราวกับไม่ต้องการให้หายจากกันไป

“ฝะ ฝ่าบาท….”

“ถิงถิง!! ตามหมอหลวง!! ตามหมอหลวง!!!”

ไท่เฮานั่งลงข้างกายทั้งใช้มือข้างหนึ่งพยายามกดห้ามมิให้หยดโลหิตสีแดงไหลออกมาเพิ่มอีก แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลแม้แต่น้อย แววตาแสนขอบคุณจากไท่เฮานั้นบ่งอกความสำเร็จในครั้งนี้ สิ่งต่อไปเพียงแค่ภาวนาไม่ให้ข้าตายไปก่อนก็เท่านั้น

“ฝ่าบาท ให้กระหม่อมพาเสิ่นลู่ถิงไปที่ห้องรับแขกก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ยั้งมือคนที่ถือวิสาสะจะมาอุ้มคุณหนูเสิ่นออกไปจากอ้อมกอดแล้วผลักเต็มแรง ก่อนจะโอบอุ้มกายบางขึ้นเองแล้วพาไปที่ห้องรับแขกทั้งมีไท่เฮาเดินตามข้างกายไม่ห่าง

หมอหลวงวิ่งเข้าออกจวนอ๋องวุ่นวายตลอดคืน ทั้งมีฮ่องเต้เดินไปมาอยู่หน้าห้องอย่างร้อนรน ไท่เฮาเดินมาจับไหล่กว้างของคนกังวลให้เบาใจ ก่อนจะนึกคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

“เพราะนางเอาตัวมาบังข้า”

“เสด็จแม่อย่าโทษตัวเองเลย เป็นข้าเองที่ดูแลนางกับเสด็จแม่ไม่ดี”

“ฮ่องเต้ต้องสืบเรื่องนี้ให้รู้ความ ไม่ว่าอย่างไรปล่อยให้สนมเสิ่นถูกทำร้ายฟรีอย่างนี้ไม่ได้ หากวันนี้นางไม่ช่วยข้า คงเป็นข้าที่ต้องสิ้นลมหายใจ”

“เสด็จแม่ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเรื่องนี้แน่นอน” มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดนูนขึ้น มิมีโทษได้เหมาะสมกับคนชั่วนั่นเท่ากับการประหารชีวิตทิ้งเสีย

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“หมอหลวงฉางสนมเสิ่นเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ลูกธนูใกล้หัวใจมากพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องดึงลูกธนูออก เพียงแต่ต้องการให้คนช่วยยึดพระสนมเอาไว้เท่านั้น เพราะการดึงลูกธนูออกอันตรายมากพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าทำเอง”

“ฝ่าบาท….”

“ไม่ต้องห่วงเสด็จแม่ อย่างไรก็ต้องช่วยสนมเสิ่นให้ได้”

“เช่นนั้นข้าขอเข้าไปดูด้วย” ฮ่องเต้พยักหน้ารับแล้วพยุงไท่เฮาเข้าไปด้านในด้วย เสิ่นลู่ถิงนอนหายใจหอบถี่อยู่บนเตียง ใบหน้ามีทั้งหยาดเหงื่อและน้ำตาเปรอะเปื้อน ไท่เฮารีบนั่งลงแล้วกอบกุมมือเล็กคู่นั่นเอาไว้

“เจ้าอดทนนะ อย่าได้เป็นอะไร หากเจ้าหายดี ข้าต้องมอบรางวัลให้เจ้าแน่”

“ไท่เฮา…ทรงปลอดภัย ก็ดีแล้วเพคะ หม่อมชั้น…ไม่อยากได้….” ไม่ทันพูดจบก็สำลักเอาโลหิตออกมาจากปาก ไท่เฮามิได้ถอยหลังหนีด้วยความรังเกียจ แต่กลับรีบใช้ผ้าส่วนตัวเช็ดซับหยาดโลหิตนั้นให้

“มาเถิดหมอหลวงฉาง หากเจ้ารักษาสนมเสิ่นไม่ได้ ข้าจะให้ฝ่าบาทประหารเจ้าเสีย!!” คำสั่งนั้นทำเอาหมอหลวงฉางหยาดเหงื่อเต็มหน้าด้วยความกดดัน ฮ่องเต้ประทับลงข้างกายแทนแล้วกอดที่ไหล่เล็กเอาไว้ ผ้าผืนหนึ่งถูกส่งให้คุณหนูเสิ่นได้กดเพื่อระบายความเจ็บ ปลายจมูกโด่งกดลงบนหน้าผากมลแทนคำว่าจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

“พระสนมพร้อมนะพ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นลู่ถิงพยักหน้าตอบรับ ทันทีที่ลูกธนูเคลื่อนจากการดึงของหมอหลวง ความเจ็บปวดที่แทบสิ้นใจก็เข้าแทรก คุณหนูเสิ่นยังกรีดร้องออกมา ถึงจะกัดผ้าหนาเอาไว้ก็ยังคงส่งเสียงแห่งความทรมานนั้นให้ได้ยิน

โลหิตเปรอะเปื้อนที่แขนของฮ่องเต้ แต่ตาคมกลับสนใจเพียงแต่หญิงสาวที่สลบไปในทันทีที่ลูกธนูถูกดึงออกด้วยความตกใจ

“ฝ่าบาทไม่ต้องตกพระทัยพ่ะย่ะค่ะ เพราะเจ็บมาก พระสนมก็เลยสลบไปเท่านั้น กระหม่อมจะเย็บแผลให้ต่อ เชิญฝ่าบาทเสด็จรอด้านนอกก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ตำหนักจิ่งเหรินผู้คนพลุกพล่านตั้งแต่มีคำสั่งนำตัวคุณหนูเสิ่นกลับมาที่วัง ฮ่องเต้ยังคงนั่งกอบกุมมือคนที่นอนสลบร่วมสามวัน หลังจากเสร็จกิจราชการก็ไม่ไปที่ไหนนอกจากตำหนักจิ่งเหริน ไท่เฮาเองก็เทียวไปเทียวมาเพื่อให้ทราบข้าวอาการของคนที่ช่วยชีวิตตน

“วันนี้หมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง?”

“อาการของถิงถิงยังคงที่ อาจต้องรอดูไปก่อนว่าจะมีอะไรร้ายแรงหรือไม่”

“ไท่เฮา….” เสียงเล็กแผ่วเบาเอ่ยเรียกไท่เฮาก่อนที่จะเป็นฮ่องเต้ แม้จะตื่นมาพร้อมความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ลืมที่จะสร้างความโปรดปรานแก่ไท่เฮาก่อน ฮ่องเต้ยังสามารถดึงความสนใจมาได้ไม่ยาก แต่สำหรับไท่เฮาเมื่อพ้นโอกาสนี้แล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่

“ไม่ต้องลุกขึ้นหรอก” ไท่เฮาดันคุณหนูเสิ่นที่พยายามลุกขึ้นให้นอนลงอย่างเก่า มือเล็กสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มากขึ้นถึงได้หันไปสนใจฮ่องเต้แล้วแอบยิ้มมุมปาก ดูเหมือนว่าท่านจะต้องการให้ข้ารู้สึกได้ว่าท่านมีตัวตนอยู่ที่นี่สินะ

“ฝ่าบาท…”

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ยังเจ็บหรือไม่?”

“ไม่เจ็บเพคะ แผลแค่นี้ไกลหัวใจ” ฮ่องเต้บีบจมูกรั้นของคนช่างพูด ใครว่าข้าไม่เจ็บกันเล่า แทบจะขาดใจตายเสียให้ได้ เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกธนูปักลงใกล้หัวใจเช่นนี้ แต่ผิดที่ข้าคาดคะเนผิดก็เท่านั้น ยังโชคดีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาได้

“ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยข้า”

“หม่อมชั้นมิอาจรับคำขอบคุณเพคะ ไท่เฮาเป็นมารดาของฝ่าบาท แน่นอนว่าหม่อมชั้นต้องกตัญญูต่อพระองค์เช่นกัน การได้ช่วยชีวิตไท่เฮา ถือเป็นความสุขของหม่อมชั้นเพคะ”

“รู้ความเช่นนี้เอง ดี!! ฮ่องเต้ เห็นทีว่าให้นางเป็นแค่กุ้ยเหรินคงไม่เหมาะเท่าไหร่” ฮ่องเต้ตาเป็นประกายและพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ทันทีที่ไท่เฮาเสด็จกลับฮ่องเต้ก็ดึงคุณหนูเสิ่นเข้าสู่อ้อมกอด เรียวแขนเล็กยกกอดตอบและยิ้มมุมปาก การเสี่ยงตายครั้งนี้ของข้าได้ผลลัพธ์ดีทีเดียว

ตำหนักฉางชุน

เพล้ง!!! เสียงแก้วแตกกระทบพื้นหลังจากที่ฮองเฮาปัดตกด้วยความโทสะ นางในคนสนิทที่คาบข่าวแสนบาดใจมาบอกรีบก้มหน้าหนี ความเกลียดชังยิ่งเพิ่มขึ้นอีกเท่าทวีคูณเมื่อโอกาสฉกชิงความโปรดปรานถูกแย่งไป

“ทั้งที่มันควรจะเป็นข้า! เหตุใดไม่มีอะไรได้ดั่งใจเลย!!”

“ฮองเฮาได้โปรดระงับโทสะด้วยเพคะ”

“ข้าจะไปหาไท่เฮา”

อดไม่ได้ที่จะรีบมาหารือกับคนที่ตนคิดว่าเป็นที่พึ่งได้ดีในเวลานี้ ทันทีที่เสด็จมาถึงตำหนักฉูชิวก็รีบเดินเข้าไปถวายพระพรไท่เฮา อีกคนยังคงยิ้มแย้มตอบรับตามเคย นั่นอาจหมายความว่ายังไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่จะหนุนหลังฮองเฮาอย่างข้า

“เจ้ามาถึงที่นี่ มีเรื่องหนักใจใช่หรือไม่?”

“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าฝ่าบาทจะเลื่อนขั้นให้สนมเสิ่น หม่อมชั้นคิดว่า….”

“ข้าเป็นคนเสนอความคิดเห็นนี้เอง”

“ว่าอย่างไรนะเพคะ?” ฮองเฮามีสีหน้าตกพระทัยทั้งกำมือแน่น นางแก่ไร้ประโยชน์นี่คงไม่ใช่ว่ากำลังแปรพักตร์ต์หรอกนะ เสิ่นลู่ถิงเจ้าทำให้ข้าผิดแผนไปเสียหมด รอดูเถิดว่าข้าจะเอาคืนเจ้าอย่างไร

“สนมเสิ่นช่วยชีวิตข้า นั่นเป็นความดีความชอบ ข้าว่านางก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรหรอก เจ้าก็จงอยู่กับนางอย่างสงบสุขเถิด ดีหรือไม่?” ก้มลงมองมือเหี่ยวย่นที่แตะเบาๆ ที่ต้นขาอย่างไม่สบอารมณ์ เพียงแค่ได้มันช่วยชีวิตครั้งเดียว ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้เชียวหรือ ในตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าคนที่ไม่ควรอยู่ร่วมโลกกันคือสนมเสิ่นหรือนางแก่ตรงหน้าตอนนี้กันแน่

“แต่หากฝ่าบาทกับไท่เฮาทรงโปรดปรานนางมากกว่าหม่อมชั้น”

“แล้วจะอย่างไรเล่า อย่างไรเสียเจ้าก็คือฮองเฮา อีกอย่างข้าหนุนหลังเจ้ามาแต่ไหนแต่ไร จะโปรดปรานคนอื่นมากกว่าเจ้าได้อย่างไร”

“เพคะ หม่อมชั้นเชื่อฟัง” ยอมเอ่ยปากเข้าใจไปเพียงเพราะไม่มีวีไหนดีกว่านี้ในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่นานบานประตูตำหนักก็ถูกผลักเข้ามาโดยพลการ แต่บุคคลที่ก้าวเข้ามากลับทำให้ไม่มีใครกล้าพูดสิ่งใด เหล่าทหารกรูเข้ามาจับฮองเฮาไว้ตามคำสั่ง ก่อนประตูตำหนักจะถูกสั่งปิดลงก่อน

“ฝ่าบาททรงจับหม่อมชั้นทำไมเพคะ!?”

“เจ้าถามตัวเองดูเถิด ทหารจับตัวคนก่อเหตุวันนี้ได้แล้ว มันเป็นคนของตระกูลเจ้า!” มือหนาบีบเข้าที่ต้นคอด้วยอารมณ์ที่ปะทุ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะลงมือรุนแรงต่อสตรีตรงหน้า แต่ตอนนี้ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

“ว่าอย่างไรนะ!? เจ้าทำหรือฮองเฮา!”

“หม่อมชั้นไม่ทราบเพคะ! แคกๆ ไท่เฮาได้โปรดช่วยหม่อมชั้น หม่อมชั้นไม่รู้จริงๆ เพคะ” ไท่เฮาเข้ามาปรามให้ฮ่องเต้ใจเย็นลงก่อน หากข่าวที่ฮ่องเต้ลงมือต่อฮองเฮาแพร่งพรายไปคงไม่เกิดผลดีแน่

“คนของเจ้าเป็นคนทำ แล้วเจ้าจะไม่เกี่ยวได้อย่างไร!!”

“หม่อมชั้นไม่ทราบจริงๆ เพคะ”

“ยังกล้าโกหกข้ากบท่านแม่อีกหรือ!! เจ้ารู้ไหมหากมันสารภาพ เจ้าจะได้รับผลเช่นไร!!!!” ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังลั่นจนผู้คนในตำหนักพากันหวั่นเกรง เอ่ยปากสั่งให้ทหารนำตัวฮองเฮาไปขังทันทีก่อนเสียงหวานแสนคุ้นหูจะดังขึ้น

“ฝ่าบาทเพคะ…..” คุณหนูเสิ่นเดินเข้ามาทั้งมีอาลี่ประคองอยู่ข้างๆ ฮ่องเต้รุดเข้าไปช่วยประคองในทันทีทั้งยังใช้สายตาดุที่อีกคนกล้าออกมาทั้งที่บาดเจ็บอย่างนี้

“เจ้าออกมาทำไม?”

“ฝ่าบาทอย่าสั่งขังฮองเฮาเลยนะเพคะ”

“เจ้าเกือบตาย เหตุใดยังมาขอร้องแทนนางอีก”

“ถึงแม้คนทำจะเป็นคนของตระกูลฮองเฮา แต่เรื่องนี้ก็ยังสืบไม่แน่ชัด หากสั่งขังฮองเฮาทันทีทั้งที่ไม่ได้สอบสวน เกิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฮองเฮาเลยแม่แต่น้อย ฝ่าบาทจะถูกผู้คนในใต้หล้าครหาเอานะเพคะ”

“จริงด้วย สนมเสิ่นคิดรอบคอบจริงๆ” ไท่เฮาคิดตามสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงพูดแล้วเห็นด้วย การลงโทษคนในราชวงศ์ต้องมีเหตุผลและหลักฐานมิเช่นนั้นอาจเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งตระกูลของฮองเฮาเป็นถึงขุนนางใหญ่ หากมีข้อผิดพลาด บัลลังค์ค์อาจสั่นคลอนได้

“อีกอย่างหม่อมชั้นเชื่อว่าฮองเฮามิกล้าทำหรอกเพคะ”

“ทำไมเจ้าถึงมั่นใจนัก?” ไท่เอาเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

“เพราะเท่าที่หม่อมชั้นดู เป้าหมายของมันคือไท่เฮาเพคะ ฮองเฮาทรงรักและภักดีต่อไท่เฮามาก อีกอย่างผู้คนต่างรู้ว่าไท่เฮาสนับสนุนฮองเฮามาตลอด เหตุใดฮองเฮาจะกล้าทำร้ายพระองค์ได้ลง….”

“……..”

“ที่หม่อมชั้นพูดมานั้น ฮองเฮาเห็นด้วยหรือไม่เพคะ?” แววตาแสนหวาดกลัวนั่นคู่ควรกับท่านเสียจริง แม้ชาติที่แล้วจะไม่ได้มีอะไรติดค้างกัน แต่ความเลวของท่านข้าก็มิอาจปล่อยผ่านได้ หากข้าเผลอทำลายตำแหน่งฮองเฮาของท่าน ท่านก็อย่าได้โทษข้าเลย……