ตอนที่ 1 สวรรค์เข้าข้าง

สายลมพัดหวนด้วยแรงกระโชกก่อนเม็ดฝนจะกระหน่ำลงมาราวกับว่าร้องไห้แทนหญิงสาวแสนอาภัพผู้กำลังถูกสั่งประหารอย่างไม่ไยดี ยามที่หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาแสนบอบช้ำจนนองหน้าแต่ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงคำสั่งประหารจากจักรพรรดิแห่งแผ่นดินได้

นางได้แต่มองดูฮ่องเต้ผู้ที่ประทานความตายให้ แต่นั่นยังไม่ทำให้ในใจเจ็บปวดเท่ามองดูชายแสนสง่าผู้นั้นที่ได้ชื่อว่าเป็นสวามียืนมองอยู่อย่างไม่รู้สึกไยดี แถมข้างกายนั้นยังมีชายาเอก สตรีที่ถูกกล่าวถึงทั่วแคว้นว่าเหมาะกับเขามากกว่าใครยืนอยู่ด้วย

ตำแหน่งของข้าและเจ้าต่างกันเพียงขั้นเดียว แต่ความห่างไกลในใจท่านอ๋องนั้นต่างกันมากมายเสียเหลือเกิน

เสียงของสายฟ้าดังลั่นกึกก้องกลบเสียงร้องไห้ราวขาดใจของบุตรีคนโตตระกูลเสิ่นไม่ได้แม้สักนิด ผู้เป็นพ่อแม่ที่ยืนมองอยู่ก็มิเคยเอ่ยปากพูดสิ่งใดเพื่อช่วยลูกสาวเลยสักครั้ง เมื่อคิดได้ดังนั้นเสียงร้องไห้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ

“หึ ข้าเกลียดเจ้ามากเท่าใดเจ้าย่อมรู้ดี แต่หากเจ้ามิคิดแย่งความโปรดปรานจากท่านอ๋องไปจากข้าตั้งแต่แรก ข้าคงมิต้องจัดการเจ้าถึงแก่ชีวิตเช่นนี้” ชายาเอกผู้มาจากตระกูลหลี่ยืนมองผลงานของตัวอย่างสุขใจ เพียงแค่ดาบคมนั่นบั่นลงที่คอนางทุกอย่างก็จะจบลง

“เจ้ามีอะไรอยากจะพูดหรือไม่?”

“แล้วท่านอ๋องคิดว่าข้ามีสิ่งใดที่ควรพูดอีกหรือ แม้พูดก็ตาย แม้มิพูดก็ต้องตายอยู่ดี แล้วสวามีอย่างท่านต้องการให้ข้าพูดสิ่งใดกันเล่า!”

“เจ้ามันดื้อดึงไม่รู้จักจบสิ้น!! เดิมทีข้าคิดว่าจะขอให้เสด็จพี่ประทานยกเลิกการประหารนี้หากเจ้าสำนึกบ้าง แต่หากเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จงใช้ชีวิตของเจ้าเพื่อชดเชยทุกอย่างก็แล้วกัน”

คุณหนูเสิ่นได้แต่ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง มองดูผู้ที่พูดจาทิ่มแทงใจกันกำลังหมุนตัวหันหลังเพื่อเดินหนีไป

“เดี๋ยวก่อน”

“หึ เจ้าสำนึกแล้วใช่หรือไม่ว่าตัวเองผิด?”

“ข้า เสิ่น ลู่ถิง มิเคยทำสิ่งใดผิด”

“เจ้า!”

“ทุกคนที่นี่ได้โปรดเป็นพยาน หากข้ามิได้ทำผิด ขอให้ข้าได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และเมื่อถึงวันนั้นข้าจะมาทวงคืนทุกอย่างจากพวกท่านทุกคน!!!”

“บังอาจ!! ประหารนางเดี๋ยวนี้!!”

หยดโลหิตสีแดงสดไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นดินทันทีเมื่อสิ้นเสียงคำสั่งประหาร ฝนฟ้ายิ่งเทกระหน่ำตกลงมาราวกับกำลังโกรธเคืองผู้คนที่นี่ ไม่มีเสียงร้องไห้ใด ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ ใครว่าชายารองอย่างข้าได้อยู่อย่างสุขสบาย เป็นชายารองของท่านอ๋องแล้วอย่างไร สุดท้ายก็แค่ถูกสั่งให้หยุดหายใจด้วยการถูกใส่ความ….ชายารองอย่างข้ามันก็เท่านี้เอง

“คุณหนูเสิ่น” “เสิ่น ลู่ถิง!” นั่นมันเสียงเรียกชื่อข้ามิใช่หรือ หรือโลกหลังความตายจะมีจริงอย่างที่ผู้คนกล่าวถึง

“คุณหนูเสิ่น เหตุใดถึงไม่คุกเข่า!”

ดังเสียงเรียกที่ดึงให้วิญญาณถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาแสนพร่ามัวพยายามมองไปโดยรอบ บรรยากาศในตอนนี้แสนคุ้นเคยนัก เหมือนกับว่ามันจะเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง

“ฮ่องเต้มีราชโองการประทานงานสมรสให้คุณหนูเสิ่นกับท่านอ๋อง และหลังจากงานสมรสเสร็จสิ้น ทรงแต่งตั้งคุณหนูเสิ่นขึ้นเป็นชายารองของท่านอ๋องในทันที”

ข้อมือเล็กถูกกระชากให้คำนับลงสู่พื้น คุณหนูเสิ่นได้แต่มองดูและครุ่นคิด ยกสองมือบางของตนขึ้นมองดูพักใหญ่ ราชโองการที่เคยได้ยินมาก่อนแล้วหนึ่งครั้ง กับสถานการณ์เดิมที่เกิดขึ้นซ้ำอีก

อย่าบอกว่าข้าได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งจริงๆ แถมยังเป็นตอนที่ฮ่องเต้พึ่งประทานงานสมรสให้ด้วย … สวรรค์ช่างเข้าข้างข้าเสียจริง

“คุณหนูเสิ่นเชิญรับราชโองการ”

เสียงกงกงผู้นำราชโองการของฮ่องเต้มาที่ตระกูลเสิ่นเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง คุณหนูเสิ่นชันเข่าขึ้นนั่งอย่างสง่าและมีมารยาท ก่อนจะคำนับลงเพื่อรับราชโองการที่มิมีผู้ใดสามารถหลีกเลี่ยงได้

ชาติก่อนข้าตั้งใจปฏิเสธราชโองการเพราะคำขู่จากคุณหนูตระกูลหลี่ที่ถูกส่งมาหาข้าล่วงหน้า ทำให้ข้าถูกฮ่องเต้สั่งลงโทษที่กล้าขัดราชโองการ หลังจากนั้นเมื่อเข้าสู่จวนอ๋องก็ถูกกลั่นแกล้งเพราะข่าวลือที่ปฏิเสธราชโองการนั้นถูกแพร่กระจายไปทั่วจนผู้คนมองว่าข้าเป็นดั่งหญิงใจกล้ารนหาที่ตาย ในครั้งนี้ข้าจะมิยอมให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง

“เสิ่น ลู่ถิง น้อมรับราชโองการ”

ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับทีท่าตื่นตระหนกของบิดาหลังจากที่ได้ยินคำน้อมรับราชโองการแม้สักนิด ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเอะใจเลยว่าทำไมทั้งท่านแม่และท่านย่าถึงได้มีเครื่องประดับราคาแพงอย่างนี้ ทั้งที่ตระกูลเสิ่นของเรามิเคยมีของล้ำค่าเช่นนี้มาก่อนเลย

ข้าเข้าใจแล้ววันนี้ ชาติก่อนเป็นท่านพ่อที่ออกคำสั่งและย้ำเตือนข้าว่าให้ปฏิเสธราชโองการนี้ด้วย ที่แท้แล้วพวกท่านก็แค่รับเอาของมีค่าที่ตระกูลหลี่ให้มา เพื่อกดดันให้ข้าปฏิเสธราชโองการนี้

จนในตอนนี้ข้าถึงได้รู้ตัวเองว่าในตระกูลเสิ่น มิเคยมีใครห่วงชีวิตของข้าเลยแม้สักนิด

“เหตุใดท่านพ่อถึงตื่นตระหนกอย่างนั้นละเจ้าคะ?”

“ทำไมเจ้าถึง?”

“ราชโองการของฮ่องเต้เป็นสิ่งทีหลีกเลี่ยงมิได้ ผู้ใดกล้าปฏิเสธก็คงโง่เต็มทีแล้ว หรือว่าท่านพ่ออยากให้ลูกปฏิเสธหรือเจ้าคะ?”

“ว่าอย่างไรนะ?”

เสียงกงกงถามขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์จนใต้ท้าวเสิ่นต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง คุณหนูเสิ่นยิ้มเยาะก่อนจะตีหน้าเศร้าแล้วคำนับลงที่พื้น

“แม้ข้าจะทราบดีว่าราชโองการไม่อาจปฏิเสธได้ แต่ในเมื่อท่านพ่อต้องการเช่นนั้น บุตรีอย่างข้ามิอาจไม่เชื่อฟัง ดังนั้นรบกวนกงกงช่วยกลับไปทูลฮ่องเต้ให้ทีเถิดเจ้าค่ะว่าท่านพ่อเป็นคนสั่งให้ข้าปฏิเสธราชโองการนี้”

“เสิ่น ลู่ถิง!!”

“บังอาจ!! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงได้กล้าให้ลูกสาวเจ้าปฏิเสธราชโองการของข้า!!!”

คุณหนูเสิ่นยิ้มมุมปากทั้งทำความเคารพ ข้ารู้อยู่แล้วว่าฮ่องเต้จะต้องเสด็จมาที่นี่เวลานี้ เพียงแต่ในครั้งนี้ประโยคที่ฮ่องเต้ทรงได้ยินต่างจากชาติที่แล้วก็เท่านั้น

“ฝะ ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วพ่ะย่ะค่ะ หม่อมชั้น….”

“คุณหนูเสิ่นเจ้าจะปฏิเสธราชโองการของข้าใช่หรือไม่?”

“หม่อมชั้นมิกล้าเพคะ เพียงแต่เป็นลูกต้องเชื่อฟังพ่อแม่นั่นถึงจะเรียกว่ากตัญญู ดังนั้นหม่อมชั้นจึงทำตามประสงค์ของท่านพ่อเพคะ”

“เช่นนั้นเป็นใต้ท้าวเสิ่นที่บังคับให้เจ้าปฏิเสธใช่หรือไม่?”

ในเวลาแบบนี้หากรีบร้อนตอบไปคงเป็นข้าที่ถูกลงโทษเสียเอง ดังนั้นต้องพูดให้ฮ่องเต้รู้สึกว่าข้ายังพยายามปกป้องท่านพ่ออยู่บ้าง

“ฝ่าบาทตรัสผิดแล้วเพคะ ท่านพ่อเพียงชี้แนะมิได้บังคับ ไม่แน่ว่าท่านอาจมีความคิดอะไรที่เราไม่เข้าใจเพคะ ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วเลยนะเพคะ”

ปลายคางมลถูกเชยขึ้นให้เงยหน้ามองสบตา ในตอนนี้ถึงได้มองเห็นว่าฮ่องเต้ดูสง่าเพียงใด เป็นพี่ชายของท่านอ๋องดังนั้นอายุไม่ต่างกันมาก ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยมองท่านเลย งั้นก็เปลี่ยนมันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าจะไม่ขึ้นเป็นชายารองของท่านอ๋อง แต่จะเป็นผู้หญิงของฮ่องเต้

“ข้าพึ่งสังเกตว่าคุณหนูเสิ่นงดงามเช่นนี้เชียว”

เสิ่นลู่ถิงรีบผละออกแล้วก้มหน้าลง แม้ไม่ได้เห็นรอยยิ้มจากใบหน้าของฮ่องเต้แต่ก็รับรู้ได้ ราชโองการในมือถูกดึงกลับไปจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง แขนเรียวถูกจับให้ลุกขึ้นยืนเพียงคนเดียวก่อนจะได้สบตากันอีกครั้ง

“คุณหนูเสิ่นกตัญญูอย่างนี้ งั้นราชโองการนี้ข้าจะเก็บมันก่อนก็แล้วกัน”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเข้าพระทัยเพคะ”

“ท่านอบรมลูกสาวได้ดี เห็นทีแค่ตำแหน่งชายารองของท่านอ๋องคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่”

บุรุษอย่างไรก็คือบุรุษ ต่อให้อยู่สูงส่งเพียงไหนก็ยังคงแพ้มารยาของสตรีเป็นอย่างนี้เสมอมา ชาติก่อนท่านเป็นคนสั่งประหารข้า เพราะท่านเชื่อแต่คำเท็จของคุณหนูหลี่และท่านอ๋อง เช่นนั้นชาตินี้ข้าจะสอนให้ท่านรู้จักว่าตายทั้งเป็นนั้นเป็นเช่นไร