Share

- 19 - ยอมรับหัวใจ

last update publish date: 2026-04-04 15:49:07

ภายใต้ค่ำคืนที่เงียบสงัดแสงจันทร์สาดส่องลงมายังเขตพระราชฐานชั้นใน ทอดเงายาวพาดผ่านทางเดินหินอ่อน ทว่าความสงบเงียบภายนอกกลับสวนทางกับพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ในของฮ่องเต้ กายหนาประทับนิ่งอยู่บนโต๊ะทรงอักษร เบื้องหน้าคือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของชินอ๋องที่มีคนไปพบมา

ในบันทึกหน้านั้นมีหน้าหนึ่งที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือที่ฮ่องเต้คุ้นเคยเป็นอย่างดี สิ่งที่ชินอ๋องเขียนล้วนเป็นการบอกสิ่งที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้า นั่นยิ่งทำให้ฮ่องเต้รู้สึกว่าชินอ๋องอาจเป็นอีกคนที่กลับชาติมาอีกครั้งดั่งที่เสิ่นลู่ถิงเป็น ดวงตาคมมองดูข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘ฝนเดือนเจ็ดจะตกมิหยุดยั้งเป็นเวลาเก้าวันเก้าคืน แม่น้ำแยงซีทางตอนใต้จะเอ่อล้น คันกั้นน้ำจะถล่มลงมาในยามมืด ราษฎรนับหมื่นจะไร้ที่ซุกหัวนอน...’

ทันทีที่อ่านมันจบอีกครั้งฮ่องเต้ตัดสินใจเสี่ยงเดิมพันกับบันทึกนั้น ด้วยการส่งส่งกองกำลังทหารและช่างหลวงลงไปเสริมสร้างคันกั้นน้ำและอพยพผู้คนล่วงหน้าร่วมหนึ่งเดือน ขุนนางหลายฝ่ายต่างคัดค้านและตราหน้าว่าอาจเป็นเรื่องงมงาย ทว่าเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ม้าเร็วจากทางใต้ได้นำข่าวมาแจ้ง... ทุกอย่างเกิดขึ้นจริงตามที่บันทึกไว้ทุกประการ! ฝนตกหนักผิดปกติ และคันกั้นน้ำเดิมพังทลายลงจริงๆ แต่เพราะมีการเตรียมการ ราษฎรจึงรอดพ้นจากความตาย

ฮ่องเต้นั่งลงมองบันทึกของชินอ๋องสลับกับบันทึกเล่มเก่าของเสิ่นลู่ถิงที่ได้มาจากใต้ต้นลูกแพร์จวนโหเมื่อนานมาแล้ว ดวงตาคมมองนิ่งราวกับรวบรวบสติไม่ให้กระจัดกระจายออกไปไกล มือหนาเปิดไปหน้าหนึ่งของเนื้อหา

‘...ข้ามิอาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดความรักที่ข้ามีให้จึงถูกบิดเบือน ชินอ๋องวางกลอุบายตื้นๆ หลี่หว่านหว่านเพียงหลั่งน้ำตาไม่กี่หยด แต่ฝ่าบาทกลับทรงเชื่อพวกเขามากกว่าข้า…. วันนี้คำสั่งประหารได้มาถึงมือข้าแล้ว ความหนาวเย็นของดาบมิเท่าความหนาวเหน็บในใจ ชาติหน้าข้าขออย่าได้พบพานชายใจดำเช่นฮ่องเต้และชินอ๋องอีกต่อไป’

ตัวอักษรแต่ละตัวเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของฮ่องเต้ ภาพนิมิตที่พักหลังมักจะฝันเห็นสตรีชุดขาวถูกบั่นเศียรกลางลานประหาร และตัวหนังสือที่เกิดขึ้นจริงของชินอ๋อง บัดนี้กลายเป็นหลักฐานที่เป็นรูปธรรมที่ตอกย้ำว่าทุกสิ่งเหล่านั้นที่เสิ่นลู่ถิงเขียนไว้เคยเกิดขึ้นจริง ฮ่องเต้รู้แล้วว่า... เสิ่นลู่ถิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ คือจิตวิญญาณที่ผ่านความตายมาด้วยน้ำมือของตนเองในชาติที่แล้วอย่างชัดเจน เช่นนั้นแล้วข้ามองไม่ออกเลยว่าเจ้าจะรักข้าได้เยี่ยงไร ที่เจ้ายังอยู่ตรงนี้กับข้า เพราะอันใดกันแน่เสิ่นลู่ถิง

เสิ่นลู่ถิงอยู่ที่ตำหนักและกำลังพักผ่อน แสงจากโคมไฟระย้าส่องกระทบใบหน้าของหวานที่กำลังก้มลงจัดผ้าห่มให้องค์ชายและองค์หญิงที่กำลังนอนหลับพริ้มอยู่ในเปลไม้หอม เด็กน้อยทั้งสองมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับฮ่องเต้มากนัก

"พวกเจ้าโชคดีนักที่เกิดมาในชาตินี้...หากเป็นชาติที่แล้วเราคงไม่มีโอกาสได้พบกัน แม่จะดูแลเจ้าด้วยชีวิต” ในขณะที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ เสียงฝีเท้าที่เร่งร้อนและรุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เสิ่นลู่ถิงรีบหันไปมองเห็นร่างสูงของฮ่องเต้ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่แดงก่ำ

"ฝ่าบาท? ทรงมีเรื่องด่วนอันใดหรือเพคะ...เหตุใดถึงได้…." ยังไม่ทันที่จะย่อกายถวายพระพร ฮ่องเต้ก็โผเข้าหาแล้วรวบร่างเล็กของเสิ่นลู่ถิงเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแรง! มือหนากดศีรษะของเสิ่นลู่ถิงให้ซบลงกับอกกว้างขวาง อ้อมกอดนั้นแน่นเสียจนเสิ่นลู่ถิงรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วและแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของฮ่องเต้

"ฝ่าบาท... ทรงเป็นอะไรไปเพคะ หม่อมฉันหายใจ..."

"อย่าไปไหน... ถิงถิง ข้าขอร้อง อย่าไปจากข้าอีก" เสียงของฮ่องเต้สั่นพร่าและแหบแห้ง ราวกับเสียงของคนที่แตกสลาย เสิ่นลู่ถิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ทั้งหัวใจที่เต้นเร็วทั้งความสงสัยทำเอาสับสนปนเปไปหมด กลิ่นเครื่องหอมและกลิ่นน้ำจันทร์ที่คงดื่มมามากพอสมควรจากกายฮ่องเต้กระทบลงที่ปลายจมูก

"ข้าอ่านบันทึกนั่นแล้ว... ข้าอ่านหมดทุกหน้าแล้ว" เสิ่นลู่ถิงขมวดคิ้วแน่น ยังคงไม่เข้าใจว่าฮ่องเต้ต้องการบอกเรื่องใดกันแน่

"ทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า? ทำไมถึงปล่อยให้ข้าเป็นไอ้คนโง่ที่แบกรับความผิดบาปที่มองไม่เห็นนี้มาตลอด? เจ้าต้องเจ็บปวดเพียงใดตอนที่ข้าสั่งประหารเจ้า... ลู่ถิง ข้าขอโทษ ข้าขอใช้ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อชดใช้ให้เจ้า"คำสารภาพนั้นทำให้เสิ่นลู่ถิงยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนที่ความทรงจำยามที่ดาบเย็นเยียบสัมผัสต้นคอในลานประหารชาติที่แล้วผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ความโกรธแค้นที่อุตส่าห์เก็บเอาไว้มานานปีควรจะปะทุออกมาในตอนนี้

ข้าควรจะผลักฮ่องเต้ออกแล้วหัวเราะเยาะเย้ยในความทุกข์ระทมของอีกคนแต่ทว่า... ความอบอุ่นที่ได้รับในตอนนี้กลับมั่นคงและจริงใจจนข้ามิอาจปฏิเสธได้ หัวใจของเสิ่นลู่ถิงเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกรักที่เคยพยายามฝังกลบไว้ภายใต้ซากศพของตนเองในชาติก่อน บัดนี้มันกลับงอกงามขึ้นมาใหม่ราวกับต้นกล้าหลังหยาดฝน

‘ไม่ได้... ข้าจะรักท่านไม่ได้ ท่านคือคนที่เคยสั่งพรากชีวิตข้าดดยไม่ไตร่สวนสักคำ’ เสิ่นลู่ถิงโต้แย้งความคิดของตนเองในใจ ทว่าร่างกายกลับทรยศมือเรียวบางที่เคยคิดจะผลักไส กลับค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของฮ่องเต้กลับไปอย่างช้าๆ ในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่ทำให้ข้าเจ็บปวด ข้ากำจัดจนหมดสิ้นแล้วจะเหลือก็เพียงท่าน แต่ก็ต้องยอมรับว่าในชาตินี้เป้นท่านที่ปกป้องข้ามากมายเหลือเกิน

"เรื่องเหล่านั้น... มันคืออดีตไปแล้วเพคะ ชาติที่แล้วเจ็บปวดนัก แต่ว่าในตอนนี้หม่อมชั้นรู้สึกดีใจมากที่มีฝ่าบาทคอยอยู่เคียงข้างเช่นนี้" เสิ่นลู่ถิงกระซิบทั้งน้ำตาเริ่มไหลพรากเช่นกัน ฮ่องเต้ผละอ้อมกอดออกเล็กน้อย มือหนาประคองใบหน้าสวยล้ำที่เปื้อนคราบน้ำตาไว้ ดวงตาคมที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรัก ความเทิดทูน และความปรารถนาที่ลุกโชนยิ่งกว่ากองเพลิง

"ถิงถิง... เจ้าคือหัวใจของข้า ไม่ว่าชาติก่อนข้าจะเลวทรามเพียงใด ข้าไม่ฟังสิ่งใด หูเบาและสั่งประหารเจ้า แต่ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำให้เจ้าเสียน้ำตาหรือเสียเลือดอีกแม้แต่หยดเดียว"

บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงเทียนที่เริ่มริบหรี่ลงทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวลและพร่าเลือน ฮ่องเต้มองลึกลงไปในดวงตาของเสิ่นลู่ถิง ราวกับต้องการจะกลืนกินเข้าไปเพื่อให้แน่ใจว่าคนตรงหน้าจะไม่หายจากกันไปไหน

เสิ่นลู่ถิงรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของอีกคน ความสับสนในใจนั้นพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณความรู้สึก ข้ารู้ตัวแล้วว่ารักฮ่องเต้... รักจนมืดบอด รักจนยอมให้อภัยในสิ่งที่อาจอภัยไม่ได้

"ฝ่าบาท..." เสียงเรียกนั้นแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและไม่เอ่ยคำใดต่อ ฮ่องเต้ก้มลงช้อนร่างของเสิ่นลู่ถิงขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็วและมั่นคง เสิ่นลู่ถิงตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นคล้องคอไว้แน่น ใบหน้าหวานซบลงที่ซอกคอจน สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวไม่ต่างกัน

ขายาวก้าวเดินออกจากห้องนอนของเด็กๆ มุ่งหน้าไปยังตำหนักส่วนตัวที่ลึกเข้าไปด้านใน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปหากไม่ได้รับอนุญาต สายตาของฮ่องเต้ในยามนี้มิใช่สายตาของผู้รู้สึกผิดอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของบุรุษผู้มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อสตรีที่ตนรักสุดหัวใจ

เสิ่นลู่ถิงมองดูใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ก่อนหลับตาลงอย่างช้าๆ ปล่อยให้พันธนาการแห่งหัวใจในชาตินี้ผูกมัดตนไว้กับฮ่องเต้ตลอดไป ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าความแค้นในอดีตจะคอยตามหลอกหลอนเพียงใด แต่นาทีนี้... ข้าขอเป็นเพียงสตรีที่รักท่านและถูกท่านรักอย่างสุดซึ้งก็เพียงพอ

ฮ่องเต้วางร่างของกายบางลงบนเตียงนอนใหญ่อย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มตัวลงตามมาติดๆ กลิ่นอายความรักและความปรารถนาอบอวลไปทั่วตำหนัก ปิดฉากความขมขื่นของอดีตชาติด้วยการเริ่มต้นใหม่ในอ้อมกอดของกันและกันภายใต้แสงจันทร์ที่เฝ้าเป็นพยาน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 29 - จบบริบูรณ์

    สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟให้เจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้งเหนือทุ่งหญ้าชายป่าที่เพิ่งผ่านสมรภูมิขนาดย่อม ร่างของอดีตชินอ๋องผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ทอดกายสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและโลหิตของตนเอง ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและแผนการร้ายในอดีตชาติ บัดนี้ปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับว่าได้พบกุญแจที่ไขพันธนาการแห่งความรู้สึกผิดที่จองจำมานานแสนนานเสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างนั้น มือหนึ่งยังคงโอบกอดเยี่ยหลานลูกสาววัยห้าขวบไว้แนบอก ก่อนจะหันไปมองหยางหมิงที่มีอาลี่และเยว่จินคอยยืนจับมือไว้อยู่ เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดหวั่นแต่ไออุ่นจากอ้อมกอดของเสินลู่ถิงก็ทำให้เด็กน้อยเริ่มสงบลง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าที่ซูบผอมของอดีตชินอ๋องอย่างตั้งใจ ความทรงจำจากชาติก่อนไหลวนเข้ามาดั่งภาพฝันที่บิดเบี้ยว ภาพที่อีกคนเคยยืนอยู่เคียงข้างตระกูลหลี่ ภาพที่มือนั้นร่างสูงนั้นยืนมองดาบคมบั่นลงที่คอของข้าอย่างไม่ใยดี แต่ในเพลานี้ความเกลียดชังที่เคยสลักลึกอยู่ในกระดูกกลับค่อยๆ มลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด"เขาตายแล้

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 28 - ชินอ๋องชดใช้

    สายลมพัดพาเอากลิ่นอายของดอกไม้นานาพรรณจากยอดเขามาสู่ตลาดการค้าชายขอบเมืองหลวง บรรยากาศภายนอกกำแพงวังช่างแตกต่างจากความเงียบเชียบและกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่เสิ่นลู่ถิงในฐานะสูงส่งอย่างหวงกุ้ยเฟย วันนี้อยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่ายอย่างสตรีผู้ดีมีฐานะทั่วไป ใบหน้าผุดผ่องถูกแต้มเพียงชาดบางเบาแต่ยังคงไม่อาจซ่อนเร้นราศีแห่งความสูงศักดิ์ไปได้มือบางซ้ายขวาจับมือของหยางหมิงและเยี่ยหลานองค์ชายและองค์หญิงฝาแฝดวัยห้าขวบที่บัดนี้ดวงตากลมโตกำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่ชี้ชวนกันดูงิ้วข้างทางและขนมน้ำตาลปั้นรูปมังกรอย่างสนุกสนาน"ท่านแม่ ดูนั่นสิเพคะ! มังกรตัวนั้นมีสีรุ้งด้วย" เยี่ยหลานตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางกระตุกชายแขนเสื้อของมารดาให้หันมาสนใจสิ่งที่ตนกำลังมองด้วยความตื่นเต้น"เยี่ยหลานชอบหรือ? เดี๋ยวแม่จะให้พี่อาลี่ซื้อให้เจ้าดีไหม" เสิ่นลู่ถิงยิ้มตอบด้วยแววตาอ่อนโยน ข้างกายคืออาลี่แลเยว่จินที่ติดตามมาด้วยความเป็นห่วง หากอี้เหอไม่ติดว่าต้องดูแลไท่เฮา เห็นทีคงตามมากันจนหมดแม้บรรยากาศจะดูรื่นรมย์เพียงใด แต่เสิ่นลู่ถิงกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ดวงตากลมกวาด

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 27 - แสงจันทร์เพียงดวงเดียว

    ราตรีที่ผ่านพ้นพายุหมุนแห่งการทรยศหักเหลี่ยมดูจะเงียบสงบกว่าคืนไหนๆ ภายในห้องบรรทมของตำหนัก กลิ่นกำยานหอมอ่อนระรื่นโชยพัดพาความเหนื่อยล้าให้มลายหายไป เสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังร่างเล็กๆ ของลูกฝาแฝดวัยสามขวบที่นอนหลับสนิทเคียงข้างกัน หยางหมิงและเยี่ยหลานบุตรมังกรและธิดาหงส์ของนางที่เพิ่งผ่านพ้นภยันตรายมาหยกๆกายบางโน้มกายลงจัดผ้าห่มแพรไหมสีทองให้คลุมถึงอกอุ่นๆ ของทั้งคู่เบาๆ สัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มยุ้ยของลูกทำให้เสิ่นลู่ถิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจในชาติก่อนข้ามิเคยได้รับสัมผัสเช่นนี้ มิเคยรู้ซึ้งถึงคำว่ามารดา แต่นับจากวินาทีที่ข้าได้กลับมาล้างแค้นและสร้างชีวิตใหม่ ทุกลมหายใจของข้าบัดนี้คือเพื่อปกป้องลมหายใจของเด็กทั้งสองคนนี้เท่านั้นเมื่อมั่นใจว่าลูกๆ เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานแล้ว เสิ่นลู่ถิงจึงขยับกายอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินถอยออกไปเฝ้าที่ม่านชั้นนอก แล้วคว้าเสื้อคลุมไหล่ผ้าไหมลายดอกเหมยมาห่มกาย ทั้งเดินออกจากห้องบรรทมมุ่งหน้าสู่สวนอุทยานที่ชอบไป“พระจันทร์คืนนี้สวยมากเลยเจ้าค่ะคุณหนู” อาลี่

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 26 - ถอนรากถอนโคน

    ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากยอดไม้ เสิ่นลู่ถิงจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของอี้เหอจะฟังดูบริสุทธิ์ใจ ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกลู่ถิงว่า ไม่มีใครยอมอุทิศชีวิตให้ผู้อื่นเพียงเพราะ "ความเมตตา" ของผู้สูงส่งเท่านั้น ต้องมีบางอย่างที่ผูกมัดนางไว้... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ากตัญญูทั่วไป"อี้เหอ..." เสิ่นลู่ถิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา"ข้าขอบใจในความสัตย์ซื่อของเจ้า แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ข้าเรียนรู้มาว่าความภักดีมักแลกมาด้วยความแค้นหรือความรัก ข้าอยากรู้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้สตรีที่ดูรักสันโดษเช่นเจ้า ยอมก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเขม่าพิษแห่งนี้?"อี้เหอนิ่งไป แววตาที่เคยใสกระจ่างกลับวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมอดดับลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่แสนโศกเศร้า เสิ่นลู่ถิงมองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย"หวงกุ้ยเฟยทรงปราดเปรื่องเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะปิดบังได้... เหตุผลที่ไท่เฮาทรงไว้วางใจหม่อมชั้น เพราะหม่อมชั้นและพระองค์มี 'ศัตรู' คนเดียวกันเพคะ" เหอเอ่ยเสียงแผ่วก

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 25 - สตรีแปลกหน้าคนใหม่

    กาลเวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำหลาก สามปีในวังหลวงช่างสั้นนักสำหรับผู้ที่มีความสุข แต่ช่างยาวนานแสนสาหัสสำหรับผู้ที่ถูกลืมเลือน ที่ตำหนักร้างท้ายวัง บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นบานหน้าต่างเสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องไห้โฮของสตรีผู้หนึ่งยังคงดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครใส่ใจจะเงี่ยหูฟัง อดีตฮองเฮาในวัยที่ควรจะงดงามสะพรั่ง กลับกลายเป็นหญิงชราผมขาวโพลนทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบ ทั้งนั่งกินเศษข้าวบูดเน่าที่ทหารยามโยนให้ผ่านช่องประตู พลางคุยกับเงาของตัวเองในบ่อน้ำครำ นรกบนดินที่เสิ่นลู่ถิงประทานให้นั้นกัดกินวิญญาณของอีกคนเหลือเพียงความว่างเปล่าลานหน้าตำหนักคุนหนิงบรรยากาศกลับรื่นเริงและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ วันนี้คืองานเฉลิมฉลองครบรอบวันประสูติสามชันษาขององค์ชายหยางหมิงองค์หญิงเยี่ยหลานซึ่งถือเป็นงานใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีเสิ่นลู่ถิงในชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกดูน่าเกรงขามและสง่างามจนขุนนางน้อยใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา กายบางนั่งเคียงคู่กับฮ่องเต้ทอดสายตามองดูลูกแฝดที่บัดนี้วิ่งเล่นอยู่ในชุดผ้าไหมสีเหลืองทองขนาดเล็ก"ถึงเวลาแล้ว..."

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 24 - เยี่ยมเยียนฮองเฮาครั้งสุดท้าย

    ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่จันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่เหนือยอดตำหนัก เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้หอมภายในสวนหลังวัง กลิ่นดอกราตรีโชยมาตามลมเย็น แผ่วเบาและเยือกเย็นไม่ต่างจากกระแสอารมณ์ที่กำลังไหลเวียนอยู่ในอกในยามนี้มือเรียวบางลูบไล้ถ้วยชาเคลือบมุกอย่างใจเย็น แววตาที่เคยฉายเพียงความอ่อนโยนและออดอ้อนต่อหน้าฮ่องเต้ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ ที่ยากจะหยั่งถึงดวงตากลมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ของทั้งสองชาติภพไหลย้อนกลับมา ราวกับกำลังละเลียดรสชาติของชัยชนะที่หอมหวานที่สุดภาพแรกที่แจ่มชัดในมโนสำนึก คือภาพของหลี่หว่านหว่านที่เคยหยิ่งผยอง รวมถึงผู้คนจากตระกูลหลี่และตระกูลเสิ่นที่ถูกข้าจัดการไปก่อนหน้าก่อนที่ภาพสะท้อนไปตอนที่ขันทีอาวุโสถือถาดไม้ที่วางจอกสุราลายครามไว้หนึ่งจอกจะเข้ามาแทรก เฉินเสี่ยวเยี่ยนและตระกูลเฉินในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงทั้งชุดเก่าฉีกขาดกำลังนั่งทรุดอยู่กับพื้นราวกับซากศพที่ยังหายใจเสิ่นลู่ถิงเฝ้าดูเฉินเสี่ยวเยี่ยนถูกประหารไปด้วยตาตัวเองในครานี้ เพื่อไม่ให้เกิความผิดพลาดอีก ทำกับลูกข้าไว้อย่างไร ข้าย่อมสนองให้ แม้ลูกข้าจะยังไม่ตาย แต่แค่

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 23 - กำจัดตระกูลเฉินสำเร็จ

    เสียงที่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดินดั่งเสียงจากสรวงสวรรค์ แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาทับถมร่างของเสิ่นลู่ถิงที่กำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราชในคราบสตรีสูงศักดิ์ เฉินเสี่ยวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาที่เคยฉายแววอาฆาตบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะม

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 22 - ถ่วงเวลา

    "อาลี่ เยว่จิน... พาลูกๆ ของข้าเข้าไปในห้องบรรทมชั้นใน และปิดหน้าต่างให้มิดชิดด้วย" ลู่ถิงสั่งเสียงเรียบทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาดหลังจากที่เฟยหลงออกไปทำตามที่สั่ง แต่ยังไม่ทันที่สาวใช้คนสนิททั้งสองจะอุ้มองค์ชายและองค์หญิงแฝดลับตาไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่คนคุ้นหน้าก็ดังขึ้นที่หน้า

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 21 - เฉินเสี่ยวเยี่ยนยังไม่ตาย

    แสงเทียนเริ่มมอดดับลงภายในแต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ แสงแดดรำไรคืบคลานเข้ามาพาดผ่านร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่เสิ่นลู่ถิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นแต่ก

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ   - 20 - ยอดอ่อนของความรัก NC

    กลิ่นหอมของกำยานอบอวลอยู่ในตำหนัก สายลมพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเบาบาง พาให้เปลวเทียนสั่นไหววูบวาบสะท้อนกับม่านมุกที่กระทบกันเป็นเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบา อากาศหนาวกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในตำหนักนี้ลดความร้อนรุ่มลงได้เลยบนเตียงกว้างที่ปูลาดด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง ฮ่องเต้นอนทาบทับอยู่บนกายบาง สายตาคมท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status