- 29 - จบบริบูรณ์

สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟให้เจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้งเหนือทุ่งหญ้าชายป่าที่เพิ่งผ่านสมรภูมิขนาดย่อม

ร่างของอดีตชินอ๋องผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ทอดกายสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและโลหิตของตนเอง ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและแผนการร้ายในอดีตชาติ

บัดนี้ปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับว่าได้พบกุญแจที่ไขพันธนาการแห่งความรู้สึกผิดที่จองจำมานานแสนนาน

เสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างนั้น มือหนึ่งยังคงโอบกอดเยี่ยหลานลูกสาววัยห้าขวบไว้แนบอก ก่อนจะหันไปมองหยางหมิงที่มีอาลี่และเยว่จินคอยยืนจับมือไว้อยู่ เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดหวั่น

แต่ไออุ่นจากอ้อมกอดของเสินลู่ถิงก็ทำให้เด็กน้อยเริ่มสงบลง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าที่ซูบผอมของอดีตชินอ๋องอย่างตั้งใจ ความทรงจำจากชาติก่อนไหลวนเข้ามาดั่งภาพฝันที่บิดเบี้ยว ภาพที่อีกคนเคยยืนอยู่เคียงข้างตระกูลหลี่ ภาพที่มือนั้นร่างสูงนั้นยืนมองดาบคมบั่นลงที่คอของข้าอย่างไม่ใยดี แต่ในเพลานี้ความเกลียดชังที่เคยสลักลึกอยู่ในกระดูกกลับค่อยๆ มลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด

"เขาตายแล้วหรือเพคะ... เสด็จแม่?" เยี่ยหลานตัวน้อยกระซิบถามด้วยเสียงสั่นเครือ เสิ่นลู่ถิงหลับตาลงช้าๆ พลางลูบศีรษะบุตรสาว

"เขาไปในที่ที่สงบแล้วลูกรัก... เขาคือคนที่ช่วยปกป้องพวกเราไว้"

ฮ่องเต้เดินเข้ามาเคียงข้างหวงกุ้ยเฟยคู่ใจ ก่อนจะทอดมองร่างของน้องชายด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แม้ชินอ๋องจะเคยกระทำความผิดมหันต์จนต้องถูกเนรเทศ แต่การสละชีพเพื่อปกป้องสายเลือดมังกรและสตรีอันเป็นที่รักในวาระสุดท้าย ย่อมเป็นสิ่งที่มิอาจมองข้ามได้

"ถิงถิง... เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?" ฮ่องเต้เอ่ยเสียงทุ้มก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบรอบเอวบางเอาไว้

"หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะฝ่าบาท เพียงแต่หม่อมฉันไม่คิดว่า... คนที่หม่อมฉันเคยแค้นที่สุด จะเป็นคนเดียวกับที่สละชีวิตให้หม่อมฉันและลูกในวันนี้ ชาติก่อนเราอาจติดค้างกันด้วยความตาย แต่ชาตินี้... เขาได้ชดใช้ให้หม่อมฉันจนหมดสิ้นแล้วเพคะ" " ลู่ถิงเงยหน้าขึ้นสบตาดวงตาคม ในแววตาของเสิ่นลู่ถิงบัดนี้ใสกระจ่างไร้ซึ่งหมอกควันแห่งความแค้น ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปสั่งการเฟยหลงด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"นำร่างของอดีตชินอ๋องกลับสู่เมืองหลวง จัดพิธีศพตามฐานันดรศักดิ์เชื้อพระวงศ์ แม้เขาจะถูกเนรเทศแต่ความดีที่เขาทำในวันนี้ย่อมลบล้างความผิดในอดีตได้ ข้าจะประกาศให้ทั่วแผ่นดินรู้ว่าเขาตายอย่างสมเกียรติในฐานะวีรบุรุษผู้ปกป้องราชวงศ์"

เมื่อขบวนเสด็จเริ่มเคลื่อนตัวกลับสู่พระราชวัง ท่ามกลางแสงดาวที่พร่างพราย เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่ภายในรถม้าหลวงโดยมีลูกแฝดนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักทั้งสองข้าง ความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย

ในอดีตชาติข้าติดอยู่ในวังวนแห่งความพยาบาท ข้าเคยเฝ้าถามสวรรค์ว่าเหตุใดข้าถึงต้องพบเจอจุดจบที่น่าอนาถ แต่ในวันนี้ ข้าได้คำตอบแล้ว... สวรรค์ให้โอกาสข้ากลับมาไม่ใช่เพียงเพื่อล้างแค้น แต่เพื่อ "เรียนรู้ที่จะรัก" และ "รู้จักที่จะปล่อยวาง" การที่ชินอ๋องยอมตายแทนข้า คือบทสรุปที่สมบูรณ์แบบที่สุดของวงจรแค้นนี้

เสิ่นลู่ถิงราวกับหลุดพ้นจากคำสาปแห่งอดีตโดยสิ้นเชิง บัดนี้ไม่มีเสิ่นลู่ถิงที่ตายในลานประหารอีกต่อไป มีเพียงเสิ่นลู่ถิงที่เป็นหวงกุ้ยเฟยผู้ทรงอำนาจและมารดาที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา

เมื่อถึงตำหนักฮอ่งเต้ก็อุ้มหยางหมิงที่หลับสนิทเข้าสู่ห้องบรรทมด้วยตนเอง ส่วนเสิ่นลู่ถิงประคองเยี่ยหลานตามไปติดๆ ทั้งมีอาลี่และเยว่จินเดินตามไม่ห่างไปไหน ภาพของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังจัดท่าทางการนอนให้บุตรชายอย่างอ่อนโยน เป็นภาพที่บีบหัวใจลู่เสิ่นถิงจนต้องลอบเช็ดน้ำตา

"ฝ่าบาท...ขอบพระทัยเพคะที่ทรงเชื่อมั่นในตัวหม่อมฉันเสมอมา ไม่ว่าจะมีเรื่องราวใดเกิดขึ้น พระองค์ก็ไม่เคยทอดทิ้งหม่อมฉันเลย" กายเล็กเดินเข้าไปสวมกอดคนตรงหน้าจากด้านหลัง ก่อนฮ่องเต้จะหมุนกายกลับมาโอบกอดกายบางไว้ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและมั่นคง

"ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า ลู่ถิง... เจ้าทำให้วังหลวงแห่งนี้มีคำว่าครอบครัว เจ้าทำให้บัลลังก์ที่หนาวเย็นของข้ามีความอบอุ่น ต่อไปนี้ข้าจะเพิ่มเวรยามอารักขาเจ้าและลูกเป็นทวีคูณ ข้าจะไม่ยอมให้แมลงตัวใดมาสะกิดผิวเจ้าได้อีก" ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนหน้าผากมลของเสิ่นลู่ถิงอย่างแผ่วเบา

"ข้าสัญญา... แผ่นดินจะร่มเย็น และครอบครัวของเราจะเป็นนิรันดร์"

เช้าวันรุ่งขึ้นแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนหลังคาสีทองของพระราชวัง เสิ่นลู่ถิงยืนอยู่ที่ระเบียงมองดูลูกๆ วิ่งเล่นในอุทยานพร้อมกับอี้เหอและอาลี่ เยว่จินกำลังเตรียมของว่าง ถัดไปเป็นเฟยหลงที่กำลังยืนอารักขาไม่จากไปไหน ดวงตากลมหยุดอยู่ที่อี้ชวนกับแม่ของเขาที่กำลังนั่งศึกษาเรื่องสมุนไพรไว้ใช้ดูแลร่างกายของเสิ่นลู่ถิงและลูก ความวุ่นวายสิ้นสุดลงแล้ว ศัตรูพ่ายแพ้ บ่วงกรรมถูกตัดขาด ความรักกำลังเบ่งบานในใจ ในดวงตาของข้าตอนนี้สะท้อนแต่ภาพของผู้คนที่ภักดีต่อข้าทั้งสิ้น

มือบางหยิบปิ่นหยกที่ติดตัวมาตั้งแต่กลับชาติมาเกิดในวันแรก มันเป็นปิ่นที่ชินอ๋องเคยนำมาให้ในตอนที่หลอกล่อให้ข้าตายใจแล้วนำไปที่ลานประหาร ดวงตากลมมองดูเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะโยนมันลงสู่สระบัวหลวงอย่างไม่เสียดาย

‘ลาก่อน... ความแค้นของข้า ลาก่อน... อดีตชาติที่ขมขื่น ลาก่อนชินอ๋อง บุรุษที่ชาติก่อนข้าเคยรักจนสุดหัวใจ’

เสิ่นลู่ถิงหันกลับไปหาฮ่องเต้ที่กำลังเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือหนาไว้แน่น แล้วเดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของลูกแฝด ชาตินี้ของข้าช่างคุ้มค่า และข้าจะรักษาความสุขนี้ไว้ตราบนานเท่านาน

บรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ของพระราชวังหลวง ลมหนาวที่เคยพัดพัดพาความโศกเศร้าในอดีตได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่อบอวลไปทั่วแผ่นดิน วันนี้คือวันที่ประวัติศาสตร์หน้าใหม่จะถูกจารึก วันที่สตรีผู้กุมหัวใจมังกรจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดอย่างเป็นทางการ

ก่อนเริ่มพิธีสำคัญ เสิ่นลู่ถิงยืนสงบนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในตำหนัก กายบางอยู่ในอาภรณ์เต็มยศของฮองเฮา ผ้าไหมสีแดงเข้มปักลวดลายหงส์ทองเหินนภาด้วยเส้นไหมทองคำแท้ดูวิจิตรตระการตา ดวงตากลมมองเงาสะท้อนของตนเองแล้วยิ้มบางๆ

"เสด็จแม่เพคะ ทรงงดงามที่สุดในโลกเลยเพคะ" เสียงใสๆ ของเยี่ยหลานดังขึ้นพร้อมกับที่เด็กน้อยในชุดหงส์ตัวจิ๋ววิ่งเข้ามากอดที่ชายกระโปรง โดยมี หยางหมิงองค์รัชทายาทตัวน้อยเดินตามมาอย่างสำรวมท่าทีตามแบบฉบับของฮ่องเต้ เสิ่นลู่ถิงย่อกายลงกอดลูกทั้งสองไว้แน่น

"วันนี้พวกจ้าต้องนิ่งและเรียบร้อยนะรู้ไหม เพราะนี่คือวันที่เสด็จพ่อของเจ้าตั้งใจมอบให้แม่"

เสียงแตรสังข์และกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวเป็นสัญญาณเริ่มพิธี ประตูท้องพระโรงถูกเปิดออกกว้าง เหล่าขุนนางบุ๋นและบู๊นับร้อยนายยืนเรียงรายเป็นแถว ทั้งก้มศีรษะลงต่ำด้วยความเคารพยำเกรง บัดนี้ไม่มีใครกล้าคัดค้านตำแหน่งนี้ของข้าอีกต่อไป เพราะความปรีชาสามารถและหัวใจที่เด็ดเดี่ยวของเสิ่นลู่ถิงได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าข้าคือผู้ที่คู่ควรที่สุด

เสิ่นลู่ถิงก้าวเดินไปตามทางลาดอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยสง่าราศี เบื้องบนบัลลังก์มังกรนั้น ฮ่องเต้ประทับรออยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและรักใคร่ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองเสิ่นลู่ถิงในฐานะฮองเฮา แต่มองในฐานะภรรยาผู้เป็นรักหนึ่งเดียว เมื่อเสิ่นลู่ถิงเดินไปถึงเบื้องหน้า ฮ่องเต้ก็ลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาประคองกายบางให้ก้าวขึ้นสู่แท่นประทับสูงสุด

"ถิงถิง... เจ้าคือแสงสว่างที่นำทางข้าผ่านค่ำคืนที่มืดมิด เจ้าคือผู้ปกป้องสายเลือดมังกร และคือสตรีที่ข้ารักยิ่งกว่าชีวิต" ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง แล้วหยิบตราประทับทองคำประจำตำแหน่งฮองเฮาและมงกุฎนกยูงเก้าหางประดับมุกดามาสวมให้แก่สตรีตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

"ข้าขอประกาศต่อสวรรค์และปฐพี สถาปนาเสิ่นลู่ถิงขึ้นเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ ปกครองวังหลังและเป็นมารดาแห่งแผ่นดินนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป!"

"ฮองเฮาทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

เสียงถวายพระพรดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เสิ่นลู่ถิงยืนเคียงคู่กับฮอ่งเต้แล้วทอดมองลงไปยังอาณาจักรที่กว้างใหญ่เบื้องหน้า เสิ่นลู่ถิงรู้สึกถึงมือหนาที่กุมมือของตนไว้แน่นดั่งเป็นคำสัญญาที่มิต้องเอ่ยออกมาเป็นวาจา

เสิ่นลู่ถิงหลับตาลงครู่หนึ่ง นึกถึงภาพความทุกข์ทรมานในชาติก่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยให้มันเลือนหายไปในสายลมฤดูหนาว แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยดวงตาที่ทอประกายสดใส

บัดนี้ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นอีกต่อไป แต่กลับมาเพื่อใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุดในฐานะ "ฮองเฮาเ" ผู้เป็นที่รักของบุรุษที่อยู่ข้างกายข้าในตอนนี้ ในชาตินี้ข้าได้เข้าใจคำว่าครอบครัวอย่างสมบูรณ์แล้ว

จบบริบูรณ์