- 26 - ถอนรากถอนโคน

ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากยอดไม้ เสิ่นลู่ถิงจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของอี้เหอจะฟังดูบริสุทธิ์ใจ ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกลู่ถิงว่า ไม่มีใครยอมอุทิศชีวิตให้ผู้อื่นเพียงเพราะ "ความเมตตา" ของผู้สูงส่งเท่านั้น ต้องมีบางอย่างที่ผูกมัดนางไว้... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ากตัญญูทั่วไป

"อี้เหอ..." เสิ่นลู่ถิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา

"ข้าขอบใจในความสัตย์ซื่อของเจ้า แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ข้าเรียนรู้มาว่าความภักดีมักแลกมาด้วยความแค้นหรือความรัก ข้าอยากรู้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้สตรีที่ดูรักสันโดษเช่นเจ้า ยอมก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเขม่าพิษแห่งนี้?"

อี้เหอนิ่งไป แววตาที่เคยใสกระจ่างกลับวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมอดดับลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่แสนโศกเศร้า เสิ่นลู่ถิงมองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย

"หวงกุ้ยเฟยทรงปราดเปรื่องเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะปิดบังได้... เหตุผลที่ไท่เฮาทรงไว้วางใจหม่อมชั้น เพราะหม่อมชั้นและพระองค์มี 'ศัตรู' คนเดียวกันเพคะ" เหอเอ่ยเสียงแผ่วก่อนที่เสิ่นลู่ถิงจะขมวดคิ้วแน่น

"ศัตรูคนเดียวกัน? ตระกูลเฉิน?”

"ไม่ใช่เพคะ... แต่เป็นเงาที่ซ่อนอยู่ในอดีตอันมืดมิดของตระกูลหลิว เมื่อสามปีก่อน ครอบครัวของหม่อมชั้นเป็นเพียงขุนนางท้องถิ่นที่ดูแลแถบชายแดน บิดาของหม่อมชั้นค้นพบหลักฐานการยักยอกเสบียงทหารและการสมคบคิดกับโจรป่าของคนในตระกูลหลิว... พี่ชายของอดีตฮองเฮา"

อี้เหอเงยหน้าขึ้น คราวนี้ดวงตาของนางเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบลอทว่าไม่ร่วงหล่น เสิ่นลู่ถิงเริ่มขยับกายเข้าไปใกล้ด้วยความสนใจ

"แล้วอย่างไรต่อ?"

"เพื่อปิดปากบิดาของหม่อมชั้น พวกมันจึงใส่ความว่าบิดาเป็นกบฏ... คืนนั้น ไฟเผาผลาญจวนของหม่อมชั้นจนสิ้นซาก หม่อมชั้นรอดมาได้เพียงคนเดียวเพราะซ่อนตัวอยู่ในช่องเก็บของใต้ดิน มองเห็นบิดาและมารดาถูกสังหารต่อหน้าต่อตาโดยคนของตระกูลหลิวที่สวมหน้ากาก" อี้เหอกล้ำกลืนก้อนสะอื้นจนเสิ่นลู่ถิงอดไม่ได้ที่จะลูบที่หลังมือด้วยความเห็นใจ

"ไท่เฮาในตอนนั้นทรงออกประพาสและมาพบหม่อมชั้นที่กำลังจะสิ้นลมข้างทาง ทรงช่วยชีวิตและซ่อนหม่อมชั้นไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... เพื่อรอวันที่ตระกูลหลิวจะพินาศ"

“นี่พวกมันใจร้ายเกินคนจริงๆ ยังดีที่เจ้ารอดมาได้”

“ที่หม่อมฉันบอกว่าหม่อมชั้นมาเพื่อเป็นโล่ให้พระองค์ เพราะหม่อมชั้นรู้ดีว่ารากของตระกูลหลิวไม่ได้ถูกถอนจนหมดสิ้นเพคะ แม้อดีตอองเฮาจะเสียสติและตระกูลถูกลงโทษ แต่ยังมีขุนนางบางกลุ่มที่เป็นสายเลือดลับๆ หรือผู้ที่เคยรับสินบนจากพวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พวกมันกำลังรอเวลา... และเป้าหมายที่พวกมันแค้นที่สุด ไม่ใช่ไท่เฮา แต่คือท่านผู้ที่ทำให้ตระกูลพวกมันล่มสลาย"

เสิ่นลู่ถิงรู้สึกหนาวเยือกที่สันหลัง ทั้งที่เคยคิดว่าการกำจัดอดีตฮองเฮาและเฉินเสี่ยวเยี่ยนคือจุดจบ แต่ข้ากลับลืมไปว่าอำนาจที่หยั่งรากลึกมานานนับร้อยปี ย่อมมีติ่งเนื้อที่หลงเหลืออยู่

"ไท่เฮาทรงทราบเรื่องนี้ดี จึงส่งหม่อมฉันมา หม่อมฉันใช้เวลาสามปีที่ผ่านมาในการศึกษารายชื่อขุนนางทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลิว หม่อมฉันจำหน้าพวกมันได้ทุกคน... แม้พวกมันจะพยายามซ่อนตัวอยู่ในคราบขุนนางตงฉินเพียงใดก็ตาม"เสิ่นลู่ถิงมองดูสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกใหม่ ความระแวงถูกแทนที่ด้วยความเข้าอกเข้าใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือของอี้เหอไว้

"เจ้าเก็บความแค้นนี้ไว้เพียงลำพังมานานถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"ความแค้นคือสิ่งที่ทำให้หม่อมฉันมีชีวิตอยู่เพคะ แต่ความเมตตาของไท่เฮาทำให้หม่อมฉันรู้ว่า การล้างแค้นที่แท้จริงไม่ใช่การฆ่าให้ตายไปทีละคน แต่คือการปกป้องแสงสว่างที่พวกมันพยายามจะดับให้คงอยู่ตลอดไป แสงสว่างนั้นก็คือพระองค์และรัชทายาท"อี้เหอตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว จนเสิ่นลู่ถิงยิ้มออกมา ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยพลัง

“ในเมื่อเรามีศัตรูร่วมกัน และมีเป้าหมายเดียวกัน... ข้าก็จะรับเจ้าไว้ อี้เหอ ต่อจากนี้ไป เจ้าคือคนสนิทอีกคนของข้า ไม่ใช่ในฐานะนางกำนัล แต่ในฐานะน้องสาวและที่ปรึกษา"

"หม่อมฉันขอสาบานด้วยวิญญาณของบิดามารดา จะปกป้องหวงกุ้ยเฟยและรัชทายาทด้วยชีวิตเพคะ" อี้เหอก้มศีรษะลงจนติดพื้น ขณะที่ทั้งสองคนกำลังตกลงพันธสัญญาลับกันอยู่นั้น ที่มุมมืดหลังเสาหินนอกอุทยาน องครักษ์ผู้หนึ่งที่มีสัญลักษณ์เล็กๆ รูปขนนกสีดำซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ได้ลอบสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหายตัวไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

สงครามที่เสิ่นลู่ถิงคิดว่าจบสิ้นไปแล้ว บัดนี้กำลังจะเปลี่ยนรูปแบบจากการประจันหน้า กลายเป็นการลอบสังหารในเงามืดที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม แต่ในชาตินี้ข้าไม่ได้สู้เพียงลำพังข้ามีฝ่าบาทที่รักมั่น มีลูกที่เป็นกำลังใจ และมี เงาที่ซื่อสัตย์อีกหลายคนคอยระวังหลังให้

"มาดูซิว่า... ระหว่างหงส์ที่สยายปีกกับหนูในท่อ ใครจะอึดมากกว่ากัน" เสิ่นลู่ถิงพึมพำพลางจ้องมองออกไปที่ขอบฟ้าด้วยแววตาของผู้ชนะที่ยังไม่ยอมวางดาบ ในเมื่อยังมีพวกที่จ้องจะกำจัดข้าและลูกทั้งไม่ยอมจบ ข้าก็จะไม่ยอมจบเช่นกัน

ภายใต้บรรยากาศอันชื่นมื่นของงานเทศกาลชมจันทร์ โคมไฟสีแดงและเหลืองทองนับพันดวงถูกจุดขึ้นทั่วอุทยานหลวง แสงจันทร์สาดส่องลงบนสระน้ำใสราวกับจะเน้นย้ำถึงความสงบสุขของแผ่นดิน ทว่าภายในศาลาทรงงานลับหลังตำหนัก เสิ่นลู่ถิงและอี้เหอกำลังจ้องมองม้วนกระดาษเล็กๆ ที่ถูกถอดรหัสออกมาอย่างเคร่งเครียด

"ขุนนางกรมโยธา 'เฉินกุ้ย' และรองเจ้ากรมพิธีการ 'หลิวซือ' เพคะฮองเฮา" อี้เหอใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่รายชื่อ "พวกมันแอบส่งนกพิราบสื่อสารออกไปทางทิศตะวันตกทุกต้นเดือน เนื้อความระบุถึงตารางเวรยามขององครักษ์และเส้นทางเสด็จในงานคืนนี้"

“พวกมันคงคิดว่าการที่ข้าล้างบางตระกูลใหญ่ไปแล้ว จะทำให้ข้าชะล่าใจ... อี้เหอ เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าพวกมันจะลงมือในคืนนี้?" เสิ่นลู่ถิงแค่นยิ้มเย็น แววตาวาวโรจน์ ก่อนจะหันไปถาอี้เหอในทันที

"มั่นใจเพคะ เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่พวกมันจะเข้าใกล้รัชทายาทได้มากที่สุด ท่ามกลางฝูงชนและความวุ่นวายของพลุไฟ แต่หม่อมฉันได้วางตาข่ายไว้รอพวกมันแล้ว"

“คุณหนูเรื่องที่ให้ไปช่วยอี้เหอจัดการ เฟยหลงและอี้ชวนจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” อาลี่ที่วิ่งมาบอกข่าวพยักหน้าเป็นสัญญาณความพร้อม

เมื่อเวลาสำคัญมาถึง ฮ่องเต้ประทับอยู่บนปะรำพิธีเคียงข้างเสิ่นลู่ถิง โดยมีหวงไท่จื่อตัวน้อยนั่งอยู่บนตักของพระบิดา และองค์หญิงน้อยนั่งอยู่บนตักเล็กของเสิ่นลู่ถิง เสียงดนตรีบรรเลงขยับจังหวะ พร้อมกับการและมังกรไฟที่เคลื่อนไหวอย่างดุดัน

อี้เหอในชุดนางกำนัลระดับสูงยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังเสิ่นลู่ถิง สายตาของนางไม่ได้มองไปที่การแสดง แต่กลับกวาดมองไปยังกลุ่มนักแสดงมังกรไฟที่เริ่มขยับวงล้อมเข้ามาใกล้ปะรำพิธีมากขึ้นเรื่อยๆ

"เริ่มแล้วเพคะ..." อี้เหอกระซิบบอกเสิ่นลู่ถิงแผ่วเบา ทันใดนั้นเสียงพลุดังสนั่นขึ้นสู่ท้องฟ้า ทอแสงสีสันตระการตา และในจังหวะที่ทุกคนกำลังเงยหน้ามองฟ้า นักแสดงมังกรไฟกลุ่มหนึ่งกลับทิ้งตัวลงกับพื้นและชักกระบี่สั้นที่ซ่อนอยู่ในลำตัวมังกรออกมา!

"อารักขาฝ่าบาท! ปกป้องรัชทายาท!" เสียงตะโกนขององครักษ์เสื้อแพรดังขึ้น พร้อมกับความโกลาหลที่แผ่กระจายไปทั่วอุทยาน นักฆ่าสามคนพุ่งตัวข้ามราวกั้นมุ่งตรงไปยังรัชทายาทด้วยความเร็วปานสายฟ้า ทหารยามหน้าปะรำถูกสังหารลงในพริบตา ในวินาทีที่คมดาบกำลังจะถึงตัวองค์ชายน้อย อี้เหอที่ดูอ่อนแอและนอบน้อมกลับขยับกายอย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน

นางสะบัดแขนเสื้อชักกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่รอบเอวออกมา เคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังก้อง อี้เหอรับดาบของนักฆ่าสองคนไว้ได้พร้อมกัน ก่อนจะหมุนตัวเตะเข้าที่ก้านคอของคนที่สามจนกระเด็นตกปะรำพิธีไป

"เจ้า! เป็นไปได้อย่างไร!" นักฆ่าที่เหลือตื่นตระหนก พวกมันไม่คิดว่านางกำนัลข้างกายหวงกุยเฟยจะมีวรยุทธสูงส่งถึงเพียงนี้ อี้เหอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่วาดกระบี่อ่อนเป็นวงกลมดั่งงูรัด เหวี่ยงปลายกระบี่บาดเข้าที่ลำคอของนักฆ่าคนแรกอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหินอ่อน ก่อนที่จะกลับมายืนนิ่งสงบปกป้องอยู่หน้าเสิ่นลู่ถิงและรัชทายาทราวกับภูผาที่ไม่มีวันถล่ม

ฮ่องเต้คว้ากระบี่คู่กายออกมาร่วมต่อสู้กับองครักษ์ แต่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นฝีมือของอี้เหอ ดวงตาคมหันมาสบตากับเสิ่นลู่ถิงที่ยืนกอดลูกสาวไว้แน่น เสิ่นลู่ถิงพยักหน้าให้เป็นการส่งสัญญาณว่านี่คือแผนการที่เตรียมรับมือไว้แล้ว

ทหารองครักษ์ที่อี้เหอเตรียมไว้ลับๆ พร้อมกับเฟยหลงและอี้ชวนพุ่งออกมาจากมุมมืด เข้าล้อมจับขุนนางเฉินกุ้ยและหลิวซือที่กำลังพยายามหลบหนีออกจากงานท่ามกลางความวุ่นวาย ทั้งสองคนถูกกดลงกับพื้นดินด้วยความอดสู

เมื่อเหตุการณ์สงบลงภายในเวลาไม่นาน นักฆ่าทั้งหมดถูกสังหารและจับกุม อี้เหอเก็บกระบี่อ่อนเข้าที่เอวอย่างมิดชิด ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้และเสิ่นลู่ถิงในทันที

"หม่อมฉันกระทำการจาบจ้วงวรยุทธต่อหน้าพระพักตร์ ขอฝ่าบาททงลงโทษด้วยเพคะ" ฮ่องเต้เดินเข้ามาหา พลางพยุงอี้เหอให้ลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"ลงโทษอันใดกัน? เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตรัชทายาทและหวงกุ้ยเฟยไว้ หากไม่ได้เจ้า... ข้าคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

“ฝ่าบาท…..”

"ถิงถิง... เจ้าช่างโชคดีนักที่มีเงาเช่นนี้อยู่ข้างกาย" เสิ่นลู่ถิงเดินเข้าไปหาอี้เหอ พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนซับรอยเลือดออกจากใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

"ข้าบอกเจ้าแล้วอี้เหอ... ว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน วันนี้เจ้าพิสูจน์แล้วว่าความภักดีของเจ้านั้นมีค่ามากกว่าทองคำพันชั่ง" เสิ่นลู่ถิงหันไปมองขุนนางกบฏที่ถูกจับกุม แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

"เอาตัวพวกมันไปขังไว้... ข้าอยากให้พวกมันได้เห็นหน้าเจ้านายเก่าของพวกมันที่ตำหนักร้างก่อนตาย”

งานเทศกาลชมจันทร์จบลงด้วยการกวาดล้างขยะชิ้นสุดท้ายของตระกูลหลิวและตระกูลเฉินจนสิ้นซาก อี้เหอกลายเป็นคนสนิทที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางใจที่สุด และเป็นน้องสาวที่เสิ่นลู่ถิงรักสุดหัวใจ

ในคืนนี้เสิ่นลู่ถิงยืนอยู่บนหอสูงมองดูพระจันทร์ที่กลมโตที่สุด ริมฝีปากขยับรอยยิ้มอย่างผู้ชนะที่แท้จริง ชาติก่อนข้าอาจจะตายอย่างอนาถ แต่ชาตินี้ข้ามีทั้งอำนาจ ความรัก และมิตรสหายที่พร้อมตายแทนกันได้

"ดูให้เต็มตาเถิด... ว่าโลกที่ไม่มีพวกท่าน มันงดงามเพียงใด" เสิ่นลู่ถิงหันกลับไปสบตากับฮ่องเต้ที่เดินเข้ามาโอบกอดกายบางไว้ พร้อมกับอี้เหอที่ยืนอารักขาอยู่เบื้องหลัง ทั้งมีอาลี่และเยว่จินอุ้มลูกหญิงชายฝาแฝดเอาไว้ ครอบครัวผู้ภักดีของข้าในตอนนี้ช่างยิ่งใหญ่นัก