- 22 - ถ่วงเวลา

"อาลี่ เยว่จิน... พาลูกๆ ของข้าเข้าไปในห้องบรรทมชั้นใน และปิดหน้าต่างให้มิดชิดด้วย" ลู่ถิงสั่งเสียงเรียบทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาดหลังจากที่เฟยหลงออกไปทำตามที่สั่ง แต่ยังไม่ทันที่สาวใช้คนสนิททั้งสองจะอุ้มองค์ชายและองค์หญิงแฝดลับตาไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่คนคุ้นหน้าก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก พร้อมกับการปรากฏกายของเฉินเสี่ยวเยี่ยนในชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายโบตั๋นอย่างประณีตสะดุดตา เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นเข้ามาภายใน

"สนมเสิ่น ไม่สิ หวงกุ้ยเฟย!!... เหตุใดจึงทำหน้าตื่นตระหนกเช่นนั้นเล่าเพคะ?" เฉินเสี่ยวเยี่ยนเอ่ยทักทายเสียงหวานหยดย้อยนั้นปะปนไปด้วยความสับสน ดวงตาของคนตรงหน้าวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด เสิ่นลู่ถิงขยับกายบังทิศทางที่ลูกๆ อยู่ เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเป้าหมายของคนตรงหน้าครั้งนี้ไม่ใช่แค่ตน แต่เป็นลูกๆ ด้วย

"เฉินเสี่ยวเยี่ยน... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เจ้าถูกสั่งประหารไปแล้วไม่ใช่หรือ!?” ทั้งที่รู้มาก่อนหน้าเพียงชั่วครู่ว่าเฉินเสี่ยวเยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน เพื่อใหอีกคนได้ตายใจ

“เจ้าคิดว่าข้าจะถูกกำจัดง่ายเช่นนั้นเชียวหรือ”

“ที่ฮองเฮาอาละวาดในวันนี้ คงเพราะฝีมือเจ้าอีกสินะ ฮองเฮาดันหลังเจ้ามาก อกตัญญูนัก”

"ฮองเฮาหรือ? สตรีวิปลาสที่ไร้อำนาจคนนั้นน่ะหรือจะทำอะไรได้? นางก็แค่ 'หมาก' ตัวหนึ่งที่ข้าเขี่ยให้ล้มลงเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำเท่านั้นเอง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าลำพังฮองเฮาที่ถูกกักบริเวณจะหาฟืนหาไฟมาเผาตำหนักเองได้โดยไม่มีคนช่วย?"

“เจ้า... เจ้าเป็นคนวางแผนทั้งหมดจริงๆ! เจ้าส่งคนไปยุยงและช่วยฮองเฮาอาละวาด เพื่อดึงความสนใจของฝ่าบาทและองครักษ์ออกไปจากที่นี่!" เสิ่นลู่ถิงชี้หน้า เฉินเสี่ยวเยี่ยนร้ายลึกและใช้สมองมากกว่าฮองเฮามากนัก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวแม้สักนิด

"ฉลาดสมกับที่ฝ่าบาททรงโปรดปราน ในเมื่อฮองเฮาหนุนหลังข้าไม่ได้อีกต่อไป การกำจัดทั้งฮองเฮาและเสี้ยนหนามอย่างเจ้าไปพร้อมกัน ย่อมเป็นทางลัดที่สั้นที่สุดสู่ตำแหน่งฮองเฮาของข้า" เสี่ยวเยี่ยนสาวเท้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าของนางเดี๋ยวก็ยิ้มแย้ม เดี๋ยวก็แค้นเคืองราวกับคนที่กดดันจนเสียสติ

“เจ้าคิดหรือว่าหากข้ากับฮองเฮาสิ้น เจ้าจะได้เป็นฮองเฮา เจ้ามันก็แค่สนมที่เคยถูกต้องโทษเท่านั้น”

“แล้วใครบอกเจ้าเล่าว่าข้าต้องให้ฝ่าบาทแต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮา ข้าเพียบพร้อมทุกอย่าง แต่เขาไม่เหลียวแลข้า ข้าก็แค่ต้องขึ้นเป็นฮองเฮา แล้วหาคนมาเป็นฮ่องเต้แทน” ดวงตาคมเบิกกว้างให้กับความคิดนั้นของเฉินเสี่ยวเยี่ยน นี่ไม่ต่างอะไรกับคิดกบฏ ในครานี้นางไม่ได้ต้องการแค่กำจัดข้าและลูก แต่ตั้งใจปลงพระชนม์ฮ่องเต้ด้วย

“นี่เจ้าคิดกบฏหรือ!!”

"จับตัวนางไว้! และเอาตัวเด็กแฝดสองคนนั้นมาให้ข้า!" เฉินเสี่ยวเยี่ยนตวาดสั่งการ ทหารที่ถูกซื้อตัวมาพุ่งเข้าจับทันที เสิ่นลู่ถิงพยายามขัดขืน มือบางใช้แจกันด้ามหยกใกล้ตัวขว้างใส่ผู้ที่เข้ามาใกล้ ทว่าสตรีบอบบาง มิอาจต้านทานกำลังบุรุษได้นานนัก แขนเรียวถูกรวบไปข้างหลังอย่างแรงจนความเจ็บปวดแล่นริ้วและใบหน้าเหยเก

"ปล่อยข้า! อย่าแตะต้องลูกของข้า!" เสิ่นลู่ถิงกรีดร้องเมื่อเห็นทหารอีกสองคนบุกเข้าไปในห้องบรรทมชั้นใน เสียงร้องไห้จ้าของหยางหมิงและเยี่ยหลานดังระงมบาดลึกเข้าไปในใจของคนเป็นแม่ อาลี่และเยว่จินที่ถูกตีสลบไปถูกวางกองลงที่พื้นอย่างไม่ใยดี เฉินเสี่ยวเยี่ยนเดินเข้าไปใกล้เสิ่นลู่ถิงที่ถูกกดให้นั่งลงกับพื้น ก่อนจะใช้มือที่สวมปลอกเล็บทองคำเชยคางของเสิ่นลู่ถิงขึ้นมา

"จำเอาไว้นะเสิ่นลู่ถิง เจ้าอาจจะชนะใจฝ่าบาทได้ แต่ในกระดานแห่งอำนาจ... ผู้ที่โหดเหี้ยมกว่าเท่านั้นที่จะอยู่รอด"

"เจ้ามันปีศาจ... ฝ่าบาทจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า!" เสิ่นลู่ถิงถ่มน้ำลายใส่หน้าสตรีเบื้องหน้าด้วยความโกรธแค้น เฉินเสี่ยวเยี่ยนเช็ดหน้าอย่างใจเย็น ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเนียนของเสิ่นลู่ถิงจนหันไปตามแรง

"ฝ่าบาทจะทรงกริ้วฮองเฮาที่คลุ้มคลั่งจนอาจจะสั่งประทานความตายแก่ฮองเฮา ส่วนเจ้าก็จะถูกข้าฆ่าตายไปกับลูกของเจ้า หากฝ่าบาทเลือกที่จะสยบลงแทบเท้าข้า ข้าก็จะเป็นคนเข้าไปปลอบประโลมพระองค์ในวันที่ทรงสูญเสียที่สุดเอง"

ร่างของเสิ่นลู่ถิงถูกผ้าคลุมหัวและลากออกไปทางประตูหลังของตำหนักพร้อมกับลูกๆ ที่ถูกอุ้มแยกไปอีกทาง ท่ามกลางความวุ่นวายที่ตำหนักเย็นที่ไฟกำลังลุกโชนและเสียงกู่ร้องของผู้คน ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าหัวใจของฮ่องเต้กำลังถูกลักพาตัวไปจากวังหลวง

เสิ่นลู่ถิงพยายามดิ้นรนในความมืดมิดใต้ผ้าคลุมได้แต่นึกถึงภาพในอดีตชาติ... ความตายที่ข้าเคยพบเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่นี่ไม่ใช่เวลามาท้อถอย ข้ากลับชาติมาเพื่อแก้ไขไม่ใช่เพื่อมาพ่ายแพ้ซ้ำสอง รอดูเอาเถิกเฉินเสี่ยวเยี่ยน แม้อดีตชาติข้าจะไม่มีชีวิตอยู่จนได้พบเจอเจ้า แต่ในชาตินี้เจ้าเลือกเองที่จะจบลมหายใจลงที่นี่

‘ฝ่าบาท... ได้โปรด... รู้ตัวให้ทันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป’ นางอ้อนวอนต่อสวรรค์ในใจ และขอให้เฟยหลงจดการทุกอย่างได้สำเร็จ ขณะที่ถูกพาตัวมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดที่ไม่อาจคาดเดา ภายในห้องใต้ดินอันอับชื้นใต้ศาลาริมน้ำลึกเข้าไปในเขตอุทยานหลวง แสงสว่างเพียงน้อยนิดลอดผ่านซี่กรงเหล็กที่ขึ้นสนิม กลิ่นดินและเชื้อราทำให้เสิ่นลู่ถิงรู้สึกคลื่นไส้ แต่ยังคงพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา มือบางถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเส้นเล็กแต่แข็งแรง

เบื้องหน้ามี เฉินเสี่ยวเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักที่ทหารยกตามมาให้ อีกคนกำลังจิบชาอย่างสำราญใจ ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่คุกใต้ดินแต่เป็นศาลาชมจันทร์

"เจ้าดูสภาพตัวเองตอนนี้สิเสิ่นลู่ถิง...ช่างน่าเวทนานัก สตรีที่ฝ่าบาททรงทะนุถนอมราวกะไข่มุกในอุ้งมือ บัดนี้กลับต้องมานั่งจมกองฝุ่นช่างไม่คู่ควรเอาเสียเลย" เฉินเสี่ยวเยี่ยนวางถ้วยชาลงเสียงดัง เสิ่นลู่ถิงเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ แม้ใบหน้าจะซีดเซียวและมีรอยนิ้วมือจากการถูกตบ แต่แววตากลับนิ่งสงบจนเฉินเสี่ยวเยี่ยนรู้สึกไม่มั่นคง

"เจ้าคิดว่าการขังข้าไว้ที่นี่จะรอดพ้นจากฝ่าบาทได้จริงๆ หรือเสี่ยวเยี่ยน? แม้เจ้าจะอยู่ใกล้ชิดกับฝ่าบาทไม่นานนัก แต่ก็น่าจะรู้ว่าฝ่าบาทเป็นเยี่ยงไร”

"หุบปาก! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า! ฝ่าบาททรงรักเจ้าเพราะเจ้าแสร้งทำเป็นอ่อนหวานไร้เดียงสา แต่หากเจ้าหายไป... และหลักฐานทุกอย่างบ่งชี้ว่าเจ้าเป็นแค่หญิงโสมม มั่วผู้ชายไปทั่ว ทั้งลูกฝาแฝดของเจ้าก็มิใช่ของฝ่าบาท คิดหรือว่าเจ้าจะยังได้รับวามรักอยู่"

"ตำแหน่งที่ได้มาด้วยคราบเลือดและหยาดน้ำตาของทารก... เจ้าคิดว่าเจ้าจะนั่งอยู่บนบัลลังก์นั้นได้อย่างสงบสุขงั้นหรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตระกูล ของเจ้านั้นหยั่งรากฝังลึกอยู่กับอำนาจขุนนางฝ่ายบุ๋น หากฝ่าบาททรงทราบเพียงนิดว่าเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงเจ้าที่จะตาย แต่ทั้งตระกูลของเจ้าจะถูกล้างบางไม่เหลือแม้แต่ซาก" เสิ่นลู่ถิงแค่นยิ้มเย็น ข้ารู้ดีว่าต้องดึงเวลาเอาไว้ให้ยาวที่สุด เพื่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาได้ทันเวลาสำคัญพอดี ข้อมูลเหล่านี้ข้าล้วนรู้มาจากที่ให้เฟยหลงสืบ เพื่อกำจัดครอบครัวของเจ้าต่อไปภายหน้า

"ข้ารู้เรื่องที่ตระกูลเจ้าแอบส่งจดหมายลับไปให้แม่ทัพหลิวที่ชายแดนเมื่อสเดือนก่อน..." เสิ่นลู่ถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง เฉินเสี่ยวเยี่ยนชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

"เจ้า... เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไร! ครอบครัวข้าไม่เคยทำเช่นนั้น!"

"เจ้าทำ... เจ้าพยายามจะสร้างผลงานให้บิดาด้วยการส่งข่าวเรื่องการเคลื่อนทัพของศัตรูที่เจ้าแอบฟังมาจากฮองเฮา แต่เจ้าหารู้ไม่ว่าจดหมายฉบับนั้นถูกดักไว้ได้โดยคนของข้า และข้าทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทแล้ว" เสิ่นลู่ถิงโกหกคำโต ข้ารู้เรื่องนี้จริงแต่ยังไม่ได้ทูลฮ่องเต้แม้สักคำ

"ที่ฝ่าบาทยังทรงนิ่งเฉย ไม่ใช่เพราะไม่รู้ แต่ทรงรอเวลาที่จะถอนรากถอนโคนตระกูลเฉินพร้อมกันในคราเดียวต่างหาก" เฉินเสี่ยวเยี่ยนเริ่มเดินพล่านไปมาในห้องขัง ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน เฉินลู่ถิงแสยะยิ้ม ในเพลานี้เรื่องนี้ดีที่สุดสำหรับการถ่วงเวลา

"ไม่จริง! เจ้าโกหก! เจ้าแค่ต้องการจะถ่วงเวลาข้า!"

"ถ้าข้าโกหก... เหตุใดเจ้าถึงต้องสั่นเช่นนั้นเล่า เจ้าคิดว่าฮองเฮาอาละวาดจะเป็นเรื่องใหญ่โตจนเบี่ยงเบนความสนใจได้นานเพียงใดกัน? ตอนนี้ฝ่าบาทคงทรงจัดการนางเรียบร้อยแล้ว และสิ่งแรกที่จะทำคือกลับไปที่ตำหนักของข้า เมื่อพบว่าข้าและลูกหายไป คิดว่าฝ่าบาทจะไม่สั่งคนตามหาข้าหรือ?" เสิ่นลู่ถิงรุกต่อ ต้องทำให้คนตรงหน้าเสียสติมากที่สุด เพื่อยืดเวลาให้นานกว่าเก่าอย่างมีความหวัง

"เงียบ! เงียบเดี๋ยวนี้!" เฉินเสี่ยวเยี่ยนกรีดร้อง พลางคว้าจอกชาขว้างใส่ฝาผนังจนแตกกระจาย

"ทหาร! ไปดูซิว่าที่ตำหนักคุณหนิงเป็นอย่างไรบ้าง!” เสิ่นลู่ถิงลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างรู้ว่าแผนการปั่นประสาทเริ่มได้ผล แต่ความกังวลที่แท้จริงในใจคือลูกๆ ที่ถูกแยกออกไปต่างหาก ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นเยี่ยงไรบ้าง เสิ่นลู่ถิงมองเห็นเฟยหลงที่แอบอยู่จึงส่งสายตาบอกกล่าวให้เฟยหลงไปช่วยลูกตนก่อน

"เฉินเสี่ยวเยี่ยน... หากเจ้าปล่อยข้าและลูกตอนนี้ ข้าสัญญาว่าจะกราบทูลฝ่าบาทว่าเจ้าเป็นคนมาช่วยข้าไว้จากน้ำมือของผู้อื่น นี่คือทางรอดเดียวของเจ้าและตระกูลเฉิน" เฉินเสี่ยวเยี่ยนหันมามองลู่ถิงด้วยแววตาที่ผสมปนเประหว่างความกลัวและความแค้น

"เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าหรือ? ไม่ว่าข้าจะตายหรือไม่ แต่เจ้าต้องตายก่อนข้า!" เสิ่นลู่ถิงมองคนที่ชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา แสงคมมีดวาววับสะท้อนเข้าตาของลู่ถิง

"ในเมื่อเจ้าขู่ข้านัก... ข้าก็จะส่งเจ้าไปรอฝ่าบาทในปรโลกเสียเดี๋ยวนี้!" เฉินเสี่ยวเยี่ยนพุ่งตรงมาที่ร่างเล็กๆ ของเสิ่นลู่ถิงด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตากลมหลับลงพร้อมกับพยายามบิดข้อมือเพื่อให้โซ่ตรวนหลุดออก และได้แต่ภาวนาในใจ มาเสียทีเถิดเพคะฝ่าบาท….