คนที่ฉุดนาง…คือข้าเอง

ยามตระเวนผ่านพ้นกลางดึกคืนหนึ่ง รถม้าของตระกูลเชี่ยที่พาผิงอันเดินทางกลับจวนกำลังวิ่งเอื่อยๆ ไปตามถนนสายเงียบสงบ คืนนี้มีลูกค้านักเดินทางต่างถิ่นแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนแน่นขนัด ส่งผลให้นางต้องอยู่จัดการร้านจนดึกดื่นกว่าทุกวัน

กระนั้น การกลับจวนยามวิกาลก็มิใช่เรื่องตื่นตระหนกอีกต่อไป ในเมื่อกิจการโรงน้ำชาได้รับอนุญาตอย่างผ่าเผย ทั้งคนในตระกูลเชี่ยตั้งแต่ใต้เท้าเชี่ยจนถึงพี่หญิงทั้งสองก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้ามาคอยจับผิดหรือหาเรื่องดุด่านางเหมือนแต่ก่อน

ทว่าความเงียบสงบของยามค่ำคืนพลันถูกทำลายลง

เอี๊ยด!

รถม้าหยุดกึกอย่างกะทันหันจนร่างของคุณหนูสามไถลไปข้างหน้า ก่อนที่เสียงร้องตื่นตระหนกของคนขับรถม้าจะดังแผดขึ้นเมื่อถูก 'ชูเจา' องครักษ์ประจำตัวองค์ชายใหญ่ ดึงกระชากตัวร่วงลงไปกองกับพื้นถนน

ผิงอันขมวดคิ้วแน่น หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางหรือสาวใช้จะได้เอ่ยปากสอบถามสิ่งใด บานประตูรถม้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ร่างสูงสง่าของ องค์ชายใหญ่ โผล่แทรกตัวเข้ามา มือแกร่งยื่นเข้ามารวบร่างบอบบางของคุณหนูสามดึงเข้าไปไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่นแน่นหนาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว นัยน์ตาคู่คมวูบไหวไปด้วยประกายแห่งความปิติยินดีและความคิดถึงอันลึกซึ้งที่เอ่อล้นอยู่ในอก

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาจมอยู่กับความทุกข์ทรมาน นั่งคิดนอนคิดจนเหม่อลอยว่าจะทำอย่างไรให้ผิงอันยอมลดทอนความโกรธและยกโทษให้ ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งเจอแต่ทางตัน ยิ่งพยายามเว้นระยะห่าง ความคิดถึงอันแรงกล้าก็ยิ่งเผากระพือหัวใจจนไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป...

คืนนี้เขาจึงตัดสินใจบุกชิงตัวนางกลางทางเช่นนี้

"เสี่ยว... องค์ชายใหญ่!!"

ผิงอันเบิ่งตากว้าง เบียดกายดิ้นรนออกจากอ้อมกอดนั้นอย่างตื่นตระหนก "ปล่อยข้านะ! นี้ท่านกำลังจะทำอะไร"

ถางถาง สาวใช้คนสนิทที่เพิ่งได้สติจากความตกตะลึง รีบโผเข้ามาหมายจะช่วยเจ้านาย แต่บ่าวตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงของอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้ นางเอ่ยเสียงสั่นระริกด้วยความกลัวทว่าพยายามยกผู้เป็นนายใหญ่มาข่มขวัญ

"องค์ชายใหญ่! ทรงปล่อยคุณหนูสามเถิดเจ้าค่ะ!"

ถางถางร้องห้ามเสียงสั่น

"หากใต้เท้าเชี่ยทราบเรื่องเข้าว่าพระองค์ทรงดักฉุดคุณหนูสามกลางถนนยามวิกาลเช่นนี้ ใต้เท้าเชี่ยต้องไม่ยอมแน่เจ้าค่ะ"

เฉินจื่อหลานปรายสายตามองสาวใช้ตัวเล็กเบื้องหน้าอย่างเย็นชา มิได้มีความเกรงกลัวต่อคำขู่ถึงผู้นำตระกูลเชี่ยเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มทรงอำนาจแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบทว่าเด็ดขาด

"ดี... เช่นนั้นเจ้าก็จงกลับไปรายงานใต้เท้าเชี่ยเสีย"

องค์ชายใหญ่กระชับอ้อมกอดที่รัดร่างผิงอันไว้แน่นขึ้น ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน

"บอกเขาว่า... คุณหนูสามถูกข้า 'ฉุด' ไปแล้ว หากตระกูลเชี่ยคิดจะเอาเรื่องหรือทวงคืนบุตรสาว ก็จงเดินทางมารับ 'สินสอด' ที่จวนของข้าได้ทุกเมื่อ “

"ปล่อยข้า! ข้าไม่ไปกับท่าน! ปล่อยนะ!"

ผิงอันทุบอกแกร่งและดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าความโกรธขมขื่นเรื่องที่เขาปิดบังตัวตนล่อลวงนาง ยิ่งทำให้นางสบสายตาเขาด้วยความห่างเหิน

"คนหลอกลวงเช่นท่าน อย่ามาแตะต้องตัวข้า!"

เฉินจื่อหลานไม่ฟังเสียงร้องประท้วง เขาอุ้มร่างบางของคุณหนูสามขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ก่อนจะพาตัวทะยานออกจากรถม้าตระกูลเชี่ย แล้วก้าวขึ้นไปบนรถม้าหรูหราประจำตำแหน่งองค์ชายใหญ่ที่จอดรออยู่ข้างๆ ทันที

ปัง!

ประตูรถม้าหรูหราปิดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รถม้าขององค์ชายใหญ่จะเคลื่อนตัวออกไปในความมืด มุ่งหน้ากลับจวนทิ้งให้ถางถางและคนขับรถม้ายืนขวัญเสียอยู่กลางถนนเย็นเยียบเพียงลำพัง

ภายในรถม้าอันกว้างขวางและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมบางเบาของกฤษณา ผิงอันพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต มือเรียวเล็กยกขึ้นผลักดันอกแกร่งขององค์ชายใหญ่ที่โอบกอดก่ายรัดเรือนร่างของนางไว้แน่นอย่างไม่ยินยอม

"ปล่อยข้านะ! องค์ชายใหญ่ ทรงทำบ้าอะไรเช่นนี้?!"

ผิงอันตวาดเสียงสั่น พยายามเบียดกายหนี

"ข้าบอกให้ปล่อยอย่างไรเล่า!"

เฉินจื่อหลานที่ทนต่อการขัดขืนดิ้นรนของสตรีตรงหน้าไม่ไหวอีกต่อไป นัยน์ตาคู่คมวูบไหวด้วยความปรารถนาและอารมณ์อันคุกรุ่น ร่างสูงตัดสินใจกดประคองร่างบางของคุณหนูสามลงกับพื้นรถม้าอันนุ่มนิ่ม ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมทับอยู่ด้านบนอย่างรวดเร็วและทับรวบสองมือของนางไว้เหนือศีรษะ!

"องค์ชายใหญ่!"

ผิงอันเบิ่งตากว้าง หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน

เฉินจื่อหลานก้มลงมองสตรีใต้ร่าง นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำทว่าแฝงความเว้าวอน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานบาดลึกที่ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งกาย

"หากเจ้ายิ่งส่งเสียงโวยวาย หรือดิ้นรนไม่เลิกราเช่นนี้..."

เฉินจื่อหลานเลื่อนสายตาต่ำลงมองริมฝีปากบางจิ้มจิ้มสีชาด

"...ข้าจะจูบเจ้าเสียตรงนี้จริงๆ ผิงอัน"

สีหน้าเข้มงวด นัยน์ตาคู่คมที่ทอดมองมา และบารมีขององค์ชายผู้ทรงอำนาจ ทำให้คุณหนูสามรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ภาพความทรงจำในค่ำคืนอันหนาวเหน็บภายในถ้ำยามที่เขาบาดเจ็บ... คืนที่นางเผลอใจยื่นหน้าเข้าไปจูบประทับริมฝีปากกับ 'เสี่ยวถัง' พลันแล่นกลับเข้ามาในหัวสมองอย่างเด่นชัด

ความนึกคิดนั้นดั่งน้ำร้อนที่ราดลงบนใบหน้า นวลแก้มขาวเนียนของคุณหนูสามพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงปลั่งดั่งผลอิงถาว ซึมซาบไปถึงใบหูอย่างหักห้ามไม่ได้

เฉินจื่อหลานที่ก้มมองอยู่ใกล้ชิดสังเกตเห็นอาการเขินอายและความทรงจำที่ฉายชัดในนัยน์ตาหวาน ชายหนุ่มยกยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ แววตาที่เคยฉายความตึงเครียดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูและรักใคร่อย่างเปิดเผย

"จำคืนนั้นได้แล้วหรือ?"

องค์ชายใหญ่เอ่ยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าและลึกล้ำ

"คืนที่เจ้าจูบข้า... ผิงอัน"

จวนตระกูลเชี่ย

ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลเชี่ยยามวิกาล เสียงร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นของถางถางดังระงมไปทั่วบริเวณ สาวใช้ตัวน้อยคุกเข่าลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความขวัญเสีย ขณะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกลางทางให้ผู้เป็นนายใหญ่ฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ฮือ... ใต้เท้าเจ้าคะ ช่วยคุณหนูสามด้วยเจ้าค่ะ"

ถางถางละล่ำละลักยกมือขึ้นไหว้อ้อนวอน

"องค์ชายใหญ่... องค์ชายใหญ่ทรงดักฉุดคุณหนูสามไปจากรถม้ากลางทางเจ้าค่ะ! พระองค์... พระองค์ทรงอุ้มคุณหนูขึ้นรถม้าของพระองค์ไป แล้วยังบอกอีกว่า... หากใต้เท้าต้องการเอาเรื่อง ก็ให้เดินทางไปรับสินสอดที่จวนเจ้าค่ะ ฮือ... ใต้เท้าได้โปรดช่วยคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ"

ฮูหยินผู้เฒ่า ที่นั่งฟังอยู่บนเก้าอี้ตั่งพลันสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างแรง หญิงชราใช้ไม้เท้าเคาะพื้นดัง กึก! ด้วยความว้าวุ่นใจและกังวลถึงเกียรติยศของตระกูล

"เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงสั่น พลางหันไปมองบุตรชาย

"เราจะปล่อยให้องค์ชายใหญ่ทำตามใจชอบเช่นนี้ไม่ได้นะ สตรีที่มีสัญญาหมั้นหมายและยังไม่แต่งงาน ถูกฉุดตัวไปยามวิกาลเช่นนี้ หากเรื่องแพร่งพรายออกไป ตระกูลเชี่ยเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด เราควรรีบเขียนฎีกาถวายฟ้องต่อองค์ฮ่องเต้ในพระราชวังหลวงยามเช้า เพื่อขอความยุติธรรมให้ผิงอัน"

ใต้เท้าเชี่ยฟังคำแนะของมารดาแล้วได้แต่ยืนหน้าซีดเผือด กุมขมับแน่นพลางถอนหายใจยาวอย่างขมขื่นและอึดอัดแน่นอก... คำเสนอให้เขียนฎีกาถวายฮ่องเต้นั้น พูดน่ะง่าย แต่ยามปฏิบัติจริงกลับเป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"เขียนฎีกาหรือท่านแม่? ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด!"

ใต้เท้าเชี่ยเค้นเสียงเอ่ยด้วยความเครียดจัด

"เรื่องนี้เราไม่อาจเปิดเผยให้คนภายนอก หรือแม้แต่ในราชสำนักรู้ได้แม้แต่คำเดียว"

"เพราะเหตุใดกันเล่า"

ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

"ก็เพราะ องค์ชายสาม อย่างไรเล่า"

ใต้เท้าเชี่ยถูมือไปมาด้วยความลุกลี้ลุกลน

"องค์ชายสามทรงแสดงออกชัดเจนว่าหมายตาผิงอันไว้ และเราก็เป็นคนขององค์ชายสาม หากข้าไปร้องเรียนเรื่องที่ผิงอันถูกองค์ชายใหญ่พาตัวไป มีหรือที่องค์ชายสามจะไม่ทรงทราบเรื่อง แล้วหากพระองค์ทรงรู้ว่าลูกสาวของข้าเคยไปมีความผูกพันมอบของแทนใจให้องค์ชายใหญ่ ซ้ำยังถูกพาเข้าจวนไปยามวิกาลเช่นนี้... พระองค์ย่อมทรงกริ้วจัด ถึงยามนั้น ไม่เพียงแต่ผิงอันที่จะหมดอนาคต แต่ตระกูลเชี่ยของพวกเราทั้งหมดก็น่ากลัวว่าจะต้องพังพินาศเพราะความโกรธขององค์ชายสามไปด้วย"

ผู้นำตระกูลเชี่ยเดินงกๆ เงินๆ กลับไปกลับมาอยู่กลางห้องโถงดั่งคนไร้ทางออก ความตึงเครียดบีบคั้นจนเขาอดไม่ได้ที่จะหลุดปากบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนโกรธแค้น

"เฮ้อ! นางลูกคนนี้จริงเชียว... ใบหน้าและรูปร่างสวยงดงามปานงาดำแล้วอย่างไรกัน สวยงามเกินไปจนนำพาแต่ความเดือดร้อนวุ่นวายมาให้ตระกูลไม่เว้นแต่ละวัน"

ใต้เท้าเชี่ยเค้นเสียงตวาดอย่างหัวเสีย "ทั้งองค์ชายใหญ่ ทั้งองค์ชายสาม ต่างก็มารบราแย่งชิงนางจนตระกูลเชี่ยตกอยู่กลางศึกสองคมดาบเช่นนี้ ข้าจะหาทางออกได้อย่างไรกัน"