สงครามขนาดเล็กขององค์ชาย

ตลอดหลายวันที่ผิงอันต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ภายในจวน บาดแผลถูกโบยที่แผ่นหลังบอบบางค่อยๆ ทุเลาลงจนหายดี สิ่งที่แปลกไปคือบรรยากาศภายในจวนตระกูลเชี่ยที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ... ไม่ว่าจะเป็นใต้เท้าเชี่ย พี่หญิงใหญ่ หรือ พี่หญิงรอง ต่างก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาเค้นคอถามความจริงหรือวุ่นวายกับนางอีกเลย ทุกคนในจวนปฏิบัติต่อนางด้วยความเกรงอกเกรงใจและระมัดระวังเป็นพิเศษ ซึ่งผิงอันเองก็รู้สึกยินดีและผ่อนคลายอย่างยิ่งที่ไม่ได้ยินเสียงจิกหัวด่าทอหรือเรื่องกวนใจเหล่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจที่สุดคือ บิดายินยอมให้เปิดกิจการโรงน้ำชาหลิวหยุนต่อได้อย่างเปิดเผย โดยไม่ต้องคอยแอบปีนกำแพงหรือปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป...

ทว่านางกลับไม่เคยรู้เลยว่า เบื้องหลังความอารีและคำอนุญาตอันง่ายดายนี้ แท้จริงแล้วเป็นคำสั่งเด็ดขาดจากองค์ชายใหญ่ที่ข่มขู่ใต้เท้าเชี่ยไว้ และกำชับหนักหนาว่าห้ามแพร่งพรายให้ผิงอันรู้อย่างเด็ดขาด

วันนี้ เมื่อร่างกายหายดีแล้ว ผิงอันจึงเดินทางกลับมาเปิดโรงน้ำชาอีกครั้งด้วยหัวใจที่ตั้งมั่น แต่... บรรยากาศของโรงน้ำชาที่เคยคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน กลับเงียบเหงาและเย็นเยือกจนน่าใจหาย ไม่มีแม้กระทั่งลูกค้าเดินผ่านหน้าร้านสักคนเดียว

เสียงข่าวลือเรื่องที่ 'เสี่ยวถัง' เสี่ยวเอ้อหนุ่มประทับใจของร้าน แท้จริงแล้วคือ องค์ชายใหญ่ ผู้ทรงอำนาจแห่งราชวงศ์ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านและเหล่าคุณชายชนชั้นสูงต่างเกรงกลัวในบารมีและอาญาแผ่นดิน ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้ามานั่งจิบชาในสถานที่ที่องค์ชายใหญ่เคยมาทำงานเป็นเสี่ยวเอ้ออีกเลย

อาซาที่ยืนถูโต๊ะอยู่ข้างๆ ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงละเหี่ยและเศร้าหมอง

"พอไม่มีเสี่ยวถังอยู่ช่วยเรียกลูกค้า ร้านเราก็เงียบเหงาเชียวเจ้าค่ะคุณหนูสาม ไม่มีใครกล้าเข้าร้านสักคนเลย..."

คำว่า 'เสี่ยวถัง' ที่หลุดมาจากปากของอาซา ดั่งเข็มเล็กร้อนฉ่าที่สะกิดเข้ากลางรอยแผลในใจของคุณหนูสาม

ผิงอันชะงักมือที่กำลังจัดวางถ้วยชา นัยน์ตาคู่สวยวูบไหวด้วยความกรุ่นโกรธและขมขื่น นางหันกลับมาตวาดอาซาเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดตึงเครียดทันที

"หยุดพูดชื่อนั้นเดี๋ยวนี้นะ อาซา"

ผิงอันขบฟันแน่น มือเรียวเล็กกำขอบโต๊ะจนข้อขึ้นสีขาว เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉ็ดขาด

"ต่อจากนี้ไป... ห้ามใครในร้านเอ่ยนามของผู้สูงศักดิ์คนนั้นให้ข้าได้ยินอีกเป็นอันขาด! ร้านเราจะอยู่หรือดับ จะมีคนหรือไร้คน ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอีกต่อไปแล้ว"

"คำพูดของคุณหนู... ทำให้ข้าเสียใจยิ่งนัก"

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูโรงน้ำชา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมเนื้อดี องค์ชายใหญ่คลี่ยิ้มบางเบาให้ผิงอัน ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด ภายในใจของเขายังคงลังเลและเต็มไปด้วยความหวั่นไหว หวังเพียงให้เวลาหลายวันที่ผ่านมาช่วยบรรเทาความโกรธในใจของนางลงได้บ้าง

ทว่า... ดูเหมือนไฟโทสะและความผิดหวังของคุณหนูสามจะไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย

ผิงอันหันกลับมาทอดสายตามองบุรุษผู้มาใหม่ แววตาหวานที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้กลับว่างเปล่า เงียบขรึม และเย็นชา ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน นางย่อกายลงถวายบังคมตามระเบียบยศศักดิ์แห่งราชวงศ์อย่างถูกต้องเคร่งครัด ไร้ซึ่งความสนิทสนมสนมอย่างแต่เก่าก่อน

"ข้าน้อยถวายพระพรองค์ชายใหญ่พะยะค่ะ"

ผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้รอยคลื่นอารมณ์

สีหน้าของเฉินจื่อหลานฉายแววผิดหวังและปวดร้าวขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าเขาก็ต้องจำข่มความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในอก ร่างสูงก้าวตรงเข้ามานั่งลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เขาเคยใช้เช็ดถูยามเป็นเสี่ยวเอ้อ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ข้าเดินทางมาวันนี้... หวังเพียงจะได้จิบชาที่ดีที่สุดของร้านเจ้าสักถ้วย ผิงอัน"

ผิงอันเงยหน้าขึ้น คลี่ยิ้มประดิดประดอยอย่างเสแสร้ง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยกระแสความประชดประชันที่แผ่ออกมาอย่างปิดไม่มิด

"ต้องขออภัยองค์ชายใหญ่ด้วยพะยะค่ะ..."

ผิงอันเอ่ยยิ้มๆ ทว่าคำพูดกลับแหลมคมบาดลึก

"ชาร้านเล็กๆ ของข้า เป็นเพียงชาชาวบ้านชั้นเลิศระดับดาดดื่น รสชาติหยาบกระด้างยิ่งนัก ข้ามิกล้านำมาจัดถวายให้องค์ชายได้เสพสรร ด้วยเกรงว่าชาชั้นต่ำเช่นนี้จะทำให้อวัยวะและคออันสูงส่งของพระองค์ต้องระคายเคืองเอาได้เพคะ"

เฉินจื่อหลานได้ฟังคำประชดประชันก็ทำได้เพียงยิ้มรับด้วยความขมขื่น เขามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนและเว้าวอน ไม่คิดถือสาในความปากร้ายของนางเลยแม้แต่น้อย

"ต่อให้เป็นเพียงน้ำชาธรรมดา... หากมาจากมือของเจ้า ข้าก็ยินดีรับไว้ทั้งสิ้น"

เฉินจื่อหลานเอ่ยเสียงทุ้มหวาน

"ยกมาเถิด ผิงอัน"

ผิงอันขบฟันแน่น หมุนตัวเดินกลับเข้าไปหลังร้านด้วยท่าทางเหินห่างเพื่อจัดเตรียมน้ำชาตามคำสั่ง...

แม้ยามนี้เขาจะไม่สามารถขยับเข้าไปใกล้ชิดนางได้อย่างเคย และทำได้เพียงนั่งมองหลังบางของนางอยู่ห่างๆ เช่นนี้... แต่สำหรับเฉินจื่อหลานแล้ว ขอเพียงแค่วันนี้ได้เห็นว่านางหายป่วยและได้เห็นใบหน้าหวานของผิงอันอยู่ตรงหน้า เพียงเท่านี้ ก็พอจะช่วยเติมเต็มความรู้สึกผิดขององค์ชายใหญ่ได้ ให้เขาสัมผัสถึงความสุขใจขึ้นมาได้บ้างแล้ว

ทว่า... ยังไม่ทันที่องค์ชายใหญ่จะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อเพื่อละลายความเหินห่าง น้ำเสียงทุ้มหวานอันคุ้นเคยของบุรุษอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางหน้าร้าน

"อากาศยามนี้ชวนให้รู้สึกเหงายิ่งนัก... ข้าแลเห็นร้านของผิงอันเงียบเหงา จึงถือโอกาสแวะนำของโปรดมาส่งมอบให้ หวังว่าคงไม่เข้ามาขัดจังหวะผู้ใดกระมัง"

ผิงอันที่กำลังบรรจงชงชาอยู่พลันชะงักมือ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงสดใส นัยน์ตาคู่งามที่เคยเรียบเฉยว่างเปล่าต่อหน้าองค์ชายใหญ่ บัดนี้กลับทอประกายสดใสและรอยยิ้มแสนหวานพรายขึ้นบนใบหน้าอย่างทันท่วงที

นางผละมือจากถ้วยชา เดินตรงเข้าไปหาผู้มาใหม่ในทันทีเมื่อสายตาสบเข้ากับถุงขนมกุ้ยฮวาในมือขององค์ชายสาม... ทุกครั้งที่นางรู้สึกแย่ ถูกบิดาดุด่า หรือต้องเจอมรสุมชีวิต องค์ชายผู้นี้มักจะปรากฏตัวพร้อมขนมรสหวานฉ่ำที่นางโปรดปรานเสมอ ราวกับเขารู้ใจและคอยอยู่เคียงข้างนางในยามระทมทุกข์ไม่อยู่ห่าง

“หลิงเซียว”

ผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปิติยินดี ย่อกายถวายบังคมอย่างเป็นกันเอง "ท่านมาได้อย่างไร"

มู่หลิงเชียวยกยิ้มอ่อนโยน ยื่นถุงขนมส่งให้นางด้วยสายตาทะนุถนอม

"ข้ารู้ว่าช่วงนี้เจ้าต้องผ่านเรื่องสะเทือนใจมามากมาย ทั้งยังบาดเจ็บจนต้องพักฟื้น พอรู้ว่าวันนี้เจ้ากลับมาเปิดร้าน จึงให้คนไปซื้อขนมกุ้ยฮวาร้านประจำที่เจ้าชอบมาฝากอย่างไรเล่า"

"ลำบากท่านแล้ว"

ผิงอันรับถุงขนมมาด้วยรอยยิ้มสดใสฉ่ำหวาน ก่อนจะยื่นส่งให้อาซาที่ยืนอยู่ข้างๆ

"อาซา... นำขนมนี้ไปจัดใส่จานสวยๆ แล้วยกออกมานะ"

"รับทราบเจ้าค่ะคุณหนู!"

อาซายิ้มร่ารีบรับถุงขนมวิ่งหายเข้าไปหลังร้านทันที

ผิงอันหันกลับมาคลี่ยิ้มผ่อนคลายให้บุรุษตรงหน้า

“เชิญท่านมานั่งพักผ่อนดื่มชาก่อน"

มู่หลิงเชียวยกยิ้มลึกล้ำ นัยน์ตาหงส์ตวัดไปมองเสด็จพี่ของตนที่นั่งจิบชาอยู่ด้วยสีหน้าถมึงทึง เขามิได้ลังเลหรือรีรอแม้แต่น้อย ทว่ากลับก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปลากยกเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วทอดตัวลงนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับองค์ชายใหญ่ทันที

สายตาของสององค์ชายแห่งแคว้นสบประสานกันกลางอากาศ... กระแสความเย็นชาและความรุนแรงทางการเมืองปะทะกันอย่างเงียบเชียบ โดยมีผิงอันยืนกอดถาดชา ยิ้มแย้มต้อนรับองค์ชายสามอย่างอ่อนโยน ต่างจากการปฏิบัติตนต่อองค์ชายใหญ่อย่างสิ้นเชิง

"เสด็จพี่..."

มู่หลิงเชียวเอ่ยทักทายน้ำเสียงเรียบนุ่ม ทว่าสายตากลับทอประกายเย้ยหยันและถือดี

"ไม่คิดเลยว่าจะได้พบพระองค์ที่ร้านชาเล็กๆ แห่งนี้... บาดแผลและอาการขวัญเสียจากการถูกทำร้ายในป่าไผ่วันนั้น หายดีแล้วหรือพะยะค่ะ"

เฉินจื่อหลานกรามแน่น กำถ้วยชาในมือจนข้อขึ้นสีขาว นัยน์ตาคมกริบวูบรังสีฆ่าฟันออกมาชั่วครู่ ก่อนจะเค้นยิ้มเยือกเย็นตอบกลับน้องชาย

"ขอบใจในความห่วงใยของเจ้า... บาดแผลทางกายของข้านั้นหายดีแล้ว แต่ดูเหมือน 'ศัตรูในเงามืด' ที่จ้องลอบกัดข้า จะยังคงกบดานและสร้างเรื่องยุ่งเหยิงอยู่ไม่เลิกรา... เจ้าว่าจริงหรือไม่ องค์ชายสาม?"

มู่หลิงเชียวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่สะทกสะท้านต่อคำประชดประชันแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นประสานไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม "ศัตรูในเงามืดจะน่ากลัวเท่า 'ความจริงที่ถูกปิดบัง' ได้อย่างไรกันพะยะค่ะ... สตรีบางคนอาจยอมอภัยให้คนเลว แต่คงยากจะอภัยให้คนที่หลอกลวงความรู้สึกของนางจริงหรือไม่"

คำพูดขยี้แผลใจของมู่หลิงเชียว ทำให้อากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยรังสีบดขยี้ที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

ชั่วครู่ต่อมา ชาร้อนควันฉุยพร้อมขนมกุ้ยฮวาในจานประณีตก็ถูกยกออกมาเสิร์ฟ ผิงอันเดินตรงเข้ามายังโต๊ะไม้ ก่อนจะวางถ้วยชาลงเบื้องหน้าองค์ชายใหญ่แบบส่งๆ น้ำชากระฉอกเปรอะโต๊ะเล็กน้อยโดยที่นางไม่คิดจะเช็ดหรือกล่าวคำขออภัยเลยแม้แต่น้อย

ทว่ายามหมุนตัวหันมาทางองค์ชายสาม ใบหน้าหวานกลับประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน นางวางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวลและสุภาพเรียบร้อย

"ชาถ้วยนี้ข้าตั้งใจบรรจงชงเป็นพิเศษ สรรพคุณของมันจะช่วยบำรุงธาตุ เพิ่มความสดชื่น รสสัมผัสชุ่มคอและมีกลิ่นหอมหวนบริสุทธิ์ยิ่งนัก ท่านลองซิมสิ"

มู่หลิงเชียวยกยิ้มอย่างพึงพอใจ นัยน์ตาหงส์ตวัดมองเสด็จพี่ของตนที่นั่งมองถ้วยชาของตนเองด้วยสายตาชอกช้ำ "ขอบใจเจ้ามากนะผิงอัน ชาที่เจ้าชงด้วยใจ... ต่อให้เป็นเพียงชาธรรมดา ก็หวานล้ำกว่าชาใดในแผ่นดิน ต่างจากชาของบางคนที่อาจจะมีพิษหลอกลวงซ่อนอยู่"

เฉินจื่อหลานเค้นหัวเราะเย็นชา เอนหลังพิงเก้าอี้พลางจ้องมองน้องชายต่างมารดาด้วยสายตาข่มขวัญ

"เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง... ชาบางถ้วยแม้อร่อยลิ้นแต่ยามกลืนอาจบาดคอ ดุจดั่งคนบางคนที่หน้าเนื้อใจเสือ ยิ้มแย้มเสแสร้งสร้างภาพเป็นคนดี แต่เบื้องหลังกลับลอบส่งข่าวทำร้ายสตรีที่ตนอ้างว่าห่วงใย"

มู่หลิงเชียวชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาไหววูบก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น

"เหอะ... เสด็จพี่อย่าได้เอานิสัยของตนเองมาตัดสินผู้อื่นเลยพะยะค่ะ การที่คนเราจะถูกลงโทษ ย่อมเกิดจากความผิดที่ตนก่อ หรือไม่ก็เกิดจากการถูก 'ใครบางคน' ล่อลวงให้ทำผิดเพื่อใช้เป็นเครื่องมือบังหน้า... จริงหรือไม่พะยะค่ะ"

"พอทีเถิดเจ้าค่ะ!"

ผิงอันขบฟันแน่นจนทนฟังคำพูดเสียดสีเจ็บแสบที่ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหว นางหันไปมององค์ชายใหญ่ด้วยสายตาเย็นชาและเหินห่าง

"หากองค์ชายใหญ่เสด็จมาเพียงเพื่อจะโต้เถียงหรือพูดจาไร้สาระในร้านชาเล็กๆ แห่งนี้ ข้าคิดว่าพระองค์ควรจะเสด็จกลับวังหลวงไปเสียดีกว่านะเพคะ ที่นี่ไม่เหมาะกับผู้สูงศักดิ์เช่นพระองค์"

เฉินจื่อหลานทอดสายตามองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความมึนชาด้วยความปวดร้าว เขารู้ดีว่าหากดันทุรังยื้ออยู่ต่อ มีแต่จะทำให้นางเกลียดชังเขามากยิ่งขึ้น ร่างสูงสง่าจึงยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดี

"หากเจ้าต้องการเช่นนั้น... ข้าก็จะกลับ"

เฉินจื่อหลานเอ่ยเสียงนุ่มทว่าหนักแน่น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณหนูสาม

"แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ไว้... ไม่ว่าเจ้าจะไล่ข้าสักกี่ครั้ง ข้าก็จะกลับมาหาเจ้าใหม่ ผิงอัน"

องค์ชายใหญ่ตวัดสายตาเตือนสติมู่หลิงเชียวอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกจากโรงน้ำชาไปอย่างทรงอำนาจ

เมื่อร่างสูงขององค์ชายใหญ่ลับสายตาไป บรรยากาศภายในร้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ มู่หลิงเชียวยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ สายตามองผิงอันที่ยืนข่มความรู้สึกอยู่อย่างซาบซึ้งและเห็นอกเห็นใจ เขาวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเปรี้ยวหวานบาดลึก

"ผิงอัน... เจ้าอย่าได้หลงกลความนุ่มนวลชวนฝันของเสด็จพี่เชียวนะ"

ผิงอันชะงัก หันมามองมู่หลิงเชียวด้วยความสงสัย

"ท่านหมายความว่าอย่างไร"

มู่หลิงเชียวถอนหายใจยาว แสร้งทำสีหน้าเครียดขรึมและเป็นห่วงนางจากใจจริง

"เสด็จพี่ของข้านั้น... เป็นบุรุษที่ล้ำลึกและมีแผนการแยบยวนซับซ้อนเกินกว่าที่เจ้าจะคาดคิด เขาเล่ห์เหลี่ยมจัดจ้าน หลอกใช้ผู้คนเพื่อทำลายศัตรูมานักต่อนัก การที่เขาแสร้งตกอับมาเป็นเสี่ยวเอ้อในร้านของเจ้า และแกล้งทำเป็นไร้ทางสู้... เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่า ทั้งหมดนี้อาจเป็นแผนการที่เขาตั้งใจใช้เจ้าเป็นเพียง 'หมาก' เม็ดหนึ่งในกระดาน"

คำพูดขององค์ชายสามดั่งเข็มเล็กๆ ที่ปักแทรกเข้ากลางรอยแผลใจของผิงอัน นางนิ่งเงียบ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความสับสน

มู่หลิงเชียวเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเล็กของนางไว้เบาๆ แล้วเอ่ยเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เขาอาจเลี้ยงเจ้าไว้เพื่อใช้เล่นงานใครบางคน หรือใช้ตระกูลเชี่ยของเจ้าเป็นฐานรองรับอำนาจ... เจ้าต้องจำไว้นะผิงอัน เสด็จพี่กลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ เขามีเป้าหมายเดียวคือ 'การทวงคืนบัลลังก์' และอำนาจล้นฟ้าเท่านั้น... บุรุษเช่นเขา ไม่เคยจริงจังหรือมีหัวใจไว้รักใครจริงๆ หรอก"