INICIAR SESIÓNCompartir
พิษเหมันต์ที่ว่าร้าย
Fecha de publicación:
2026-10-05 21:41:46
Último capítulo
ชายาเคียงบัลลังก์ บทส่งท้าย
เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีหมึกอย่างไม่ขาดสาย ทว่าบรรยากาศภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ขององค์ชายใหญ่กลับเต็มไปด้วยไอความอบอุ่นจากเตาอังไฟและละอองน้ำอบปรุงกรุ่น กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นที่เคยอบอวลค่อยๆ ถูกทดแทนด้วยกลิ่นหอมหวานของชาดอกไม้หลังจากที่เฉินจื่อหลานได้รับ 'โอสถหิมะพันปี' พิษเย็นกัดกระดูกที่เคยกัดกินชีวิตของเขาก็จางหายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าคมคายที่เคยซีดขาวไร้สีเลือด บัดนี้กลับมามีเลือดฝาดสดใสอย่างความมีชีวิตชีวาอีกครั้งผิงอันนั่งประคองถ้วยชาอุ่นร้อนอยู่ข้างเตียงนอนกว้าง นัยน์ตาคู่งามทอดมองร่างสูงใหญ่ของบุรุษเบื้องหน้าที่กำลังเอนกายพักผ่อนด้วยรอยยิ้มราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต การสละอำนาจและตำแหน่งทางการเมืองทั้งหมดเพื่อแลกกับนาง ทำให้เฉินจื่อหลานกลายเป็นเพียงองค์ชายผู้ทรงอิสระ ไร้ซึ่งภาระพันธนาการแห่งศึกชิงบัลลังก์ที่แสนเหน็ดเหนื่อยเฉินจื่อหลานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาคู่คมทอประกายความรักอันลึกซึ้ง ไร้ร่องรอยความหวาดระแวงหรือความเหี้ยมโหดทางการเมืองดังแต่ก่อน มือหนาเอื้อมออกไปคว้ามือเรียวเล็กของผิงอันมากุมไว้แน่น ก่อนจะกระช
ชายาเคียงบัลลังก์ อำนาจหรือความรัก
กองกำลังทหารองครักษ์นับสิบในชุดเกราะพร้อมอาวุธหัตถ์ก้าวเดินอย่างเป็นระเบียบ เข้าปิดล้อมหน้าประตูจวนองค์ชายใหญ่ไว้ทุกทิศทาง บรรยากาศรอบบริเวณตึงเครียดหนักอึ้งดุจสายธนูที่ถูกรั้งจนตึงเปรี๊ยะ ทหารยามหน้าประตูจวนหน้าซีดเผือด รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปรายงานสถานการณ์ด่วนภายในจวนผิงอันซึ่งนั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงของเฉินจื่อหลาน ได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอกก็พลันได้สติ นัยน์ตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยว นางรู้ดีว่าเวลานี้ไร้ซึ่งกำลังของเฉินจื่อหลานที่จะออกมารับหน้า หากเลือกที่จะประจันหน้ากันด้วยกำลัง มีแต่จะนำมาซึ่งเลือดและการสูญเสีย หญิงสาวจึงผุดลุกขึ้นแล้วออกคำสั่งเสียงเข้มแก่บ่าวรับใช้ ให้เปิดประตูจวนและต้อนรับองค์ชายสามเข้ามาอย่างเป็นทางการยามเมื่อบานประตูใหญ่เปิดออก และพบว่าคนที่ออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเองคือผิงอัน... นัยน์ตาที่เคยดุดันขององค์ชายสามก็วูบไหว สายตาที่แฝงไปด้วยความห่วงใยสะท้อนออกมาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณสั่งให้ทหารปลดอาวุธลง และตั้งค่ายเฝ้ารักษาการณ์อยู่เพียงภายนอกจวน ก่อนจะออกก้าวเดินตามผิงอันเข้าไปภายในพร้อมองครักษ์สนิทเพียงผู้เดียวผิงอันนำทางองค์ชายสามมายังศา
ชายาเคียงบัลลังก์ พิษเหมันต์ที่ว่าร้าย
ทว่า ความคิดว้าวุ่นสับสนทั้งหมดในหัวพลันลอยหายไปในอากาศ ยามเมื่อเสียงทุ้มหวานอันแสนคุ้นเคยดังก้องขึ้นที่หน้าประตูห้อง เอ่ยเรียกนามของนางด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มนวลชวนให้หัวใจกระตุก"ผิงอัน..."ผิงอันที่ความเขินอายเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย พลันสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าด้วยความปากแข็งและกลบเกลื่อนอาการ นางจึงรีบปรับสีหน้าให้เรียบตึง ก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตูบานหนาออก เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของเฉินจื่อหลานที่ยืนส่งยิ้มพราวระยับมาให้ แม้หัวใจดวงน้อยของผิงอันจะพองโตและเต้นระทึกด้วยความปิติเพียงใด แต่นางก็ต้องแสร้งทำเป็นเงียบครึม เย็นชา กลบเกลื่อนความขินอายไว้สุดกำลังเฉินจื่อหลานที่อ่านความคิดของสตรีตรงหน้าออกจนหมดเปลือก เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน เขาถือวิสาสะก้าวเท้ายาวๆ แทรกตัวเดินเข้ามาภายในห้องหอของนาง นัยน์ตาคู่คมกวาดมองสำรวจไปรอบๆ ห้องพักขนาดปานกลาง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบทว่าแฝงความเจ้าชู้เอาแต่ใจ"ข้าดูแล้ว... ห้องนี้มันเล็กและอุดอู้นัก มิสู้เจ้าย้ายไปอยู่ที่ห้องบรรทมของข้าจะไม่ดีกว่ารึ ห้องนั้นออกจะกว้างใหญ่ ข้านอนอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกเหงายิ่งนัก"ผิงอันฟังเหตุผลข้างๆ คูๆ
ชายาเคียงบัลลังก์ ความรักไม่ต้องรอการพิสูจน์
ยามค่ำคืนที่ควรจะสงบเงียบและเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายสายตัวแทบขาด เหล่านางกำนัลและบ่าวรับใช้ในจวนองค์ชายใหญ่ต่างวิ่งวุ่นชนกันให้เกลื่อน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังก้องไปตามระเบียงไม้คดเคี้ยวผิงอันที่นั่งเงียบอยู่ภายในห้องหอ พลันสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาของนางกำนัลสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบผ่านหน้าประตูห้องของนางไป"แย่แล้ว... อาการองค์ชายใหญ่น่ากลัวยิ่งนัก หลังจากขึ้นมาจากสระบัว พระองค์ก็ทรงหนาวสั่นสลบไสลไปทั้งตัว พิษเย็นเข้าสู่กระดูกหมดแล้ว!""หมอหลวงหลายคนที่ถูกเรียกตัวมาด่วนต่างก็ปวดหัวจนปัญญา พากันหาวิธีรักษาอาการตัวเย็นเยือกดุจน้ำแข็งไม่ได้เลย ยามนี้ทำได้เพียงให้ประองค์แช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นภายในห้องบรรทมเพื่อประคองพระชนม์ชีพไว้เท่านั้น!"ถ้อยคำเหล่านั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางอกของผิงอัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีปะทุขึ้นบดบี้ความดื้อรั้นจนสิ้น... ความสงสารและละอายใจแล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ ยามนึกย้อนไปว่าเขาโง่เขลายอมทำตามคำสั่งอันบ้าคลั่งของนางโดยไม่เสียดายชีวิตตนเองแม้ในใจลึกๆ นางจะยังคงมีความโกรธแค้นต่อเขาอยู่เต็มอก... แต่ความห่วงใยและความผูกพันที่ซุกซ่อนอยู่กลับเ
ชายาเคียงบัลลังก์ บทพิสูจน์ที่ว่าร้าย
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านลานกว้างหน้าเรือนหลัก หิมะขาวบริสุทธิ์เริ่มโปรยปรายลงมาแผ่วเบา เป็นเกล็ดบางเบาตกกระทบพื้นไม้ ท่ามกลางความเยือกเย็นของอากาศยามราตรี องค์ชายใหญ่กลับมีพระบัญชาให้นำตัวเหล่าหญิงงามและนักดนตรีฝีมือดีจากหอคณิกาชื่อดังเข้ามาในจวน เสียงพิณและผีผาก้องกังวานสอดประสานกับท่วงท่าการร่ายรำอันชดช้อยยั่วยวน ดึงดูดสายตาและสร้างบรรยากาศร่ำสุราให้อบอูลไปด้วยความบันเทิงเริงใจทว่า ความสำราญที่แท้จริงของเฉินจื่อหลานกลับมิใช่เหล่าสาวงามตรงหน้า หากแต่เป็นสตรีร่างบอบบางที่นั่งอยู่ข้างกายเขา... ผิงอัน ถูกบังคับให้มานั่งร่วมโต๊ะ จ้องมองหญิงงามในชุดเนื้อบางเบาหมุนเวียนกันเข้ามาปรนนิบัติ คอยรินสุราและป้อนผลไม้ถึงปากองค์ชายใหญ่เรือนร่างอ่อนช้อยของคณิกาสาวที่ก้าวขึ้นมานั่งบนตักหนา ออเซาะฉอเลาะอย่างใกล้ชิด เริ่มบดขยี้ความอดทนของผิงอันทีละน้อย นัยน์ตาคู่งามที่เคยแช่แข็งเย็นชา บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคือง วิตกกังวล และรังสีแห่งความหึงหวงที่ปักอกอย่างไม่อาจซ่อนมิดเฉินจื่อหลานหัวเราะร่าด้วยความสุขล้นอก... มิใช่เพราะความเปรมปรีดิ์จากสุราหรือคณิกาชั้นเลิศ แต่เป็นเพราะแววตาประชดประชันและหึงหวงจ
ชายาเคียงบัลลังก์ น้องสามคนดี
หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความอึดอัดและตึงเครียดมาตลอดทั้งวัน องค์ชายใหญ่และชูเจาต่างเงียบเสียงลง รอคอยข่าวคราวจากองค์ชายสามอย่างเงียบเชียบ ทว่าในที่สุด ยามที่อาทิตย์เริ่มอัสดง สิ่งที่คาดไว้ก็มาถึงจนได้...เสียงเอะอะโวยวายของเหล่าทหารยามดังระงมมาจากบริเวณประตูหน้าจวน นายทหารคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าถวายรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก"เรียนองค์ชายใหญ่! องค์ชายสามนำกำลังทหารมาล้อมหน้าจวนพะยะค่ะ ยามนี้เสด็จมาถึงที่หน้าประตูใหญ่แล้ว!"เฉินจื่อหลานที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตระหนกตกใจ เขาหันไปสั่งการองครักษ์สนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและนิ่งสงบ"ชูเจา... นำตัวผิงอันไปซ่อนไว้ในเรือนลับด้านหลัง อย่าให้ใครพบเห็นเป็นอันขาด""รับด้วยพระบัญชาพะยะค่ะ!"ชูเจารับคำสั่งก่อนจะรีบแยกตัวออกไปดำเนินการทันทีเฉินจื่อหลานปรับอาภรณ์ให้เข้าที่ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังหน้าประตูจวนด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยและทรงอำนาจ ยามเมื่อประตูจวนเปิดออก สายตาคู่คมของเขาก็จับจ้องไปยังร่างของ มู่หลิงเชียว ที่ยืนรออยู่ด้านหน้ามู่หลิงเชียวในชุดขุนนางเลิศรสที่บัดนี้ยับยู่ย
También te puede gustar
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K vistasยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น438.2K vistasลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.6K vistasเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.5K vistasกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ256 vistasเคียงรักใต้เงาพยัคฆ์
Poinsettia68 vistasบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที79 vistasคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน489 vistas
