บทที่ 2 ให้มันเป็นแค่เซ็กซ์เถอะ 1

            “พวกมึงกูอยากเมาอีกแล้วว่ะ” เป็นคำแรกที่มีเพื่อนรับสายของนก แต่คำตอบถัดมาใบไม้คือติดงานดึก ดับฝันของศกุนีที่อยากจะเมาให้ลืมโลกอันโหดร้ายของใบนี้

            “อีนกมึงจะกินเหล้าอะไรหนักหนา คืนนี้ไม่ได้ แม่กูไม่สบายต้องพาไปหมอ ขอโทษด้วยนะ” ส่วนฟางข้าวก็ตอบปฏิเสธเธอเช่นกัน หญิงสาวก็เข้าใจ เธอก็ไม่ได้บังคับให้เพื่อนต้องมา.... เธอเข้าใจดี....

            ศกุนีก็พาตัวเองมาที่ผับเจ้าประจำของตัวเองจนได้ ถึงไม่มีเพื่อนมาเธอก็มาคนเดียวก็ได้ ไม่สนใจใครอยู่แล้ว เหมือนนิยามที่เขาว่า ตัวแม่จะแคร์เพื่อ?  

          หญิงสาวอยากจะหนีไปใกล้จากความวุ่นวาย...ทำไมโลกมันดูใจร้ายกับเธอจัง เธอมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่หาเช้ากินค่ำ อยากจะมีความรักดี ๆ กับเขาบ้าง อยากจะมีชีวิตดี ๆ เหมือนคนอื่นบ้างมันผิดด้วยหรือ?  นกเค้นหัวเราะออกมากับความน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเอง

            พลางนึกว่าเธอพาตัวเองมาอยู่จุดนี้ได้อย่างไร... 

            เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าจนเหล้าที่สั่งมาหมดไป แต่หญิงสาวก็นับว่าคอแข็งใช่ย่อย พอสั่งมาอีกครั้งกินไปอีกหน่อย ก็เริ่มเมาแล้วเหมือนกัน รอสักพักถึงจะพาตัวเองกลับคอนโด พลางมองคนในผับด้วยสายตาที่เหม่อลอย หนุ่มสาวดูสนุกสนานซึ่งต่างจากวัยเธอที่ไม่ควรจะมาที่นี่แล้ว... แต่ก็ทำไมล่ะ...เธอยังไม่แก่สักหน่อย

            ศกุนีที่นั่งคนเดียวอย่างเดียวดายโดยไม่ทันสังเกตว่ามีชายหนุ่มมองมาที่เธออยู่นานสองนาน  ชายหนุ่มนั่งอยู่โต๊ะมุมอยู่นานสองนาน หวังว่าจะเข้าไปหาเธอ แต่สภาพของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มที่เฝ้ามานานไม่ยอมปล่อยเธอเอาไว้ ก็สภาพของศกุนีฟุบลงบนโต๊ะแบบหมดสภาพ

          “นกตื่นได้แล้ว”

            นกที่กำลังเคลิ้มหลับฝันก็ถูกเขย่าแขนจนต้องลืมตาขึ้นมามอง เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นตา เนวิน ตามเธอมาถึงในฝันเหรอเนี่ย

            เจ้านายเหี้ย!

            ขนาดนี้แล้วยังตามมาสั่งงานเธอถึงในความฝันเลยหรือไง เธอพักงานอยู่ไม่ยอมทำตามหรอกนะ

            “อือ คุณเนวิน ในฝันยังมาตามอีก ขี้เก๊กยันในฝันเลยนะ” นกแบะปากด้วยความหมั่นไส้ เพราะเมาจนเพ้อแล้วคิดว่าภาพเพ้อตรงหน้าคือความฝัน แต่มันคือความจริงต่างหากล่ะ เนวินเห็นลูกน้องสาวที่เพ้อไปเรื่อย ๆ ก็เผลอหลุดยิ้มออกมา หลังจากที่ไล่หญิงสาวออกไป จิตใจเขาก็พะว้าพะวังคิดถึงแต่เธอ... นกเป็นคนที่แปลกมากตั้งแต่เขาเคยเจอมาก่อนในชีวิต แม้กระทั่งตอนนี้หญิงสาวยังคิดว่าเขานั้นชอบไลลาอยู่เลย เขาก็นึกแปลกใจว่าเขาแสดงออกว่าชอบไลลาตอนไหน...

            “หือ...”

            “ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ คุณทำให้ฉันตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว ยังจะมายิ้มได้อีก ใจร้ายมาก” ศกุนียกมือดันใบหน้าหล่อ ๆ ออกห่าง  เธอนึกเกลียดรอยยิ้มของเขาเหลือเกินว่าทำไมถึงได้ชอบยิ้มเยาะเธอ ถ้าไม่ติดว่าเป็นหัวหน้างานเธอคงให้เล็บสวย ๆ ของเธอข่วนเขาแล้ว  

            “ทำไมผมยิ้มไม่ได้หรือไง”

            “ก็คุณยิ้มแล้วหล่อนะสิ เห็นแล้วใจเต้น ไปได้แล้วเป็นแค่ความฝัน ทำไมยังไม่ไปอีก” ศกุนีโบกไม้โบกมือไล่ภาพตรงหน้าออกไปจากความคิดของตัวเอง แต่เหมือนเธอคงเมามากเกินไปภาพตรงหน้าถึงไม่ยอมไปสักที แถมมือของชายหนุ่มยังคว้ามับเข้าที่ข้อแขนของเธอ

            “ปล่อยนะ..”

            “กลับบ้านได้แล้วนก”  เสียงทุ้มดังขึ้นเหมือนเป็นการปลุกให้หญิงสาวตื่นขึ้น รับรู้ทุกอย่างว่าชายหนุ่มตัวสูงที่กำลังจับแขนเธอ เขาคือความจริง...ไม่ใช่ความฝันที่เธอเข้าใจตั้งแต่แรก

            “คุณเนวินมาได้ยังไงเนี่ย” นกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่งัวเงีย แต่ด้วยความเมาเรี่ยวแรงที่ใช้ต่อต้านชายหนุ่มแทบไม่มี

            “มารับคุณกลับบ้านไง เมาขนาดนี้จะกลับบ้านยังไง”

            “ฉันกลับได้ก็แล้วกันน่า ไม่ต้องทำตัวเป็นพ่อฉันได้ไหม รู้ไหมว่าพ่อแม่ฉันเขายังไม่ยุ่งวุ่นวายกับฉันขนาดนี้เลย ปล่อย...คนจะกินเหล้า” นกร้องบอก สะบัดแขนหลุดออกก่อนจะคว้าแก้วเหล้ามายกต่อ