ตอน 2

5 ปีผ่านไป

เมื่อ 5 ปีก่อน หลังจากม่านหรูมีน้องชาย 2 คนพร้อมกัน นางช่วยแม่ดูแลน้องมาตลอดก่อนแม่จะปล่อยให้นางเลี้ยงน้องเองตอนที่น้องอายุ 1 ขวบครึ่ง ท่านแม่นางปล่อยให้นางอยู่บ้านกับน้องทุกวัน อาหารท่านแม่จะเตรียมเอาไว้ให้นางกับน้องกินเวลาท่านแม่กับท่านพ่อไปรับจ้างทำไร่ ทำสวน ม่านหรูอยู่กับน้องจึงรักและผูกพันธ์กับน้องชายทั้งสองคนมาก นางเลี้ยงน้องที่บ้านจนน้อง ๆ เริ่มวิ่งได้ในวัย 2 ขวบครึ่ง ม่านหรูที่อายุเกือบ 5 ขวบจึงเริ่มพาน้อง ๆ ไปช่วยพ่อกับแม่เก็บหญ้าที่ไร่บ้างเป็นบางวัน กระทั่งนางอายุเกือบ 6 ขวบ นางเริ่มขึ้นเขาพร้อมชาวบ้านไปหาของป่ามาไว้กินที่บ้าน ส่วนน้อง ๆ นางปล่อยให้เขาเล่นอยู่ที่บ้านและบางวันพวกเขาก็จะเดินไปหาพ่อกับแม่ที่ไร่บ้าง แต่ด้วยน้องชายยังเด็กอยู่มากและครอบครัวนางยากจน น้อง ๆ จึงใส่เสื้อผ้าเก่าขาดของนางที่ท่านแม่เย็บให้พวกเขาใส่ไปพลาง ๆ ก่อนที่พวกเขาจะโตไปมากกว่านี้ ทำให้เด็กในหมู่บ้านต่างล้อเลียนว่าน้องชายของนางเป็นขอทานและยังทำร้ายน้อง ๆ ของนางจนได้แผลกลับบ้านแทบทุกวัน

ม่านหรูที่กลับลงจากภูเขาแล้วเห็นน้อง ๆ นั่งน้ำตาคลออยู่หน้าบ้าน นางที่ไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่กังวล จึงบอกน้อง ๆ ให้อดทนอย่าร้องไห้ให้ท่านพ่อท่านแม่เห็น ส่วนเรื่องเด็กในหมู่บ้านนางจะไปสั่งสอนพวกเขาให้เอง จึงกลายเป็นว่าทุกครั้งที่น้อง ๆ ถูกทำร้าย วันต่อมาม่านหรูจะไปตามหาเด็กเกเรพวกนั้นแล้วต่อยตีกับพวกเขาจนเคยชิน ด้วยความที่นางตัวเล็กและขึ้นเขาบ่อยจึงทำให้นางร่างกายแข็งแรงกว่าเด็กทั่วไปที่เอาแต่วิ่งเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เหล่าเด็กเกเรเวลาเจ็บแค้นจึงได้แต่ทำร้ายน้องชายของนางเวลานางไม่อยู่ในหมู่บ้านเท่านั้น เรื่องนี้วนเวียนอยู่นานจนนางอายุ 7 ขวบ และน้อง ๆ เริ่มอายุได้ 5 ขวบ ม่านหรูจึงสอนวิธีเตะต่อยให้น้องชายทั้งสองจนพวกเขาพอจะดูแลตัวเองได้บ้าง ถึงจะแพ้บ้างชนะบ้างแต่พวกเขาก็เอาตัวรอดได้

วันก่อนน้อง ๆ ของนางถูกทำร้ายจนเลือดกลบปาก ฟันน้ำนมแทบหลุดออกมา ม่านหรูลงมาจากเขาเห็นเข้าก็โกรธกลุ่มเด็กพวกนั้นที่ลงมือหนักเกินไป นางบอกน้องให้อยู่ในบ้าน ส่วนนางออกไปตามหากลุ่มเด็กเกเรที่เล่นกันอยู่ลานกลางหมู่บ้าน

“พวกเจ้าทำร้ายน้องชายข้ามากเกินไปแล้วนะ ข้าถามพวกเจ้าหน่อยเถอะว่าน้องข้าเคยไปทำอะไรให้พวกเจ้ากัน ทำไมถึงได้เอาแต่รังแกพวกเขา”

หัวโจกเด็กเกเรอย่างเหอเจียงเก๋อเดินอาด ๆ ออกมาวางท่าต่อหน้าม่านหรูทั้งยังเท้าสะเอวก่อนเอ่ยปากตอบนางอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่างว่า

“ใครใช้ให้น้องชายเจ้าแต่งตัวเหมือนขอทานกันเล่า ท่านแม่ข้าเคยบอกว่าในอำเภอมีขอทานมากมายต้องให้ทางการช่วยกำจัดออกไป ข้าในฐานะลูกพี่ของเด็กในหมู่บ้านก็ต้องสั่งสอนน้องชายขอทานของเจ้าแทนคนของทางการน่ะสิ”

“เหอเจียงเก๋อ มันจะมากเกินไปแล้วนะ น้อง ๆ ข้าไม่ใช่ขอทาน พวกเจ้าก็รู้จักบ้านข้าดีว่าอยู่ที่ไหนและที่น้อง ๆ ข้าใส่ชุดเก่าของข้ามันผิดตรงไหน ในเมื่อพวกเจ้าอยากมีเรื่องมากนัก วันนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องคลานกลับบ้านแทนการเดินเลย”

ม่านหรูเดินไปหยิบท่อนไม้ที่วางอยู่ไม่ไกลมาถือไว้ ก่อนจะวิ่งไล่ตีเหล่าเด็กเกเรไปทั่วลานกลางหมู่บ้านจนพวกเขาร้องเสียงหลงวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง แต่มีหรือที่ม่านหรูจะวิ่งไม่ทันพวกเขาที่อ้วนท้วนกว่านางเยอะ ทำให้เด็ก ๆ ในลานที่เล่นอยู่กลางหมู่บ้านวันนี้ต่างร้องไห้กระจองอแง เพราะถูกม่านหรูตีเสียจนเลือดตกยางออกแถมฟันน้ำนมยังร่วงหล่นกันเป็นแถว ๆ

บรรดาผู้ใหญ่ที่เป็นพ่อแม่ของเด็กเกเรกำลังจะมาตามพวกเขากลับบ้านไปกินข้าวเย็นต่างร้องวี้ดว้ายอย่างตกใจที่เห็นลูกๆ เลือดไหลกลบปากกันเป็นแถวๆ แม่ของเหอเจียงเก๋อเห็นลูกชายนั่งร้องไห้เลือดกลบปากก็รีบวิ่งเข้าไปดูพร้อมกับพ่อแม่ของเด็กคนอื่น ๆ ที่รีบเข้าไปดูลูกของตัวเองเช่นเดียวกัน หลังจากดูอาการลูก ๆ แล้วเห็นว่าพวกเขาไม่มีที่ใดแตกหักในร่างกาย นางเหอก็ลุกขึ้นเท้าสะเอวหันมาด่าม่านหรู

“นังเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน ใครให้เจ้าเอาไม้มาตีลูกของข้าจนเลือดตกยางออกแบบนี้”

“นั่นสิ เจ้าเป็นลูกสาวของเสี่ยวชิงไม่ใช่หรือยังไง เหตุใดจึงมีนิสัยก้าวร้าวนัก”

“ข้าจะฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าลูกสาวตระกูลติงทำร้ายลูกข้า คอยดูว่าข้าจะเรียกค่าเสียหายจนพ่อแม่พวกเจ้าต้องกลายเป็นขอทานกันจริง ๆ”

“เพ้ย! พวกท่านต่างหากเล่าที่เป็นขอทาน บ้านข้าถึงจะยากจนแต่ก็ไม่เคยขอใครกิน พวกท่านระวังปากเอาไว้บ้าง ระวังข้าจะเอาไม้ตีปากเหมือนลูกพวกท่านเล่า”

“นังเด็กเหลือขอ เจ้าคิดว่าพวกข้าไม่กล้าตีเจ้าเพราะเจ้าเป็นหญิงหรืออย่างไร”

“พวกท่านกล้าก็เข้ามาสิ เป็นลูกของพวกท่านต่างหากที่ไม่ได้รับการสั่งสอน พวกเขารุมตีน้องชายข้าทั้งสองคนจนเลือดตกยางออกก่อน ข้าจึงมาแก้แค้นอย่างไรเล่า”

“เจ้าอย่ามาโกหก ลูก ๆ พวกข้าต่างเป็นเด็กดี มีหรือจะรังแกคนจน ๆ อย่างน้องเจ้า”

“ใช่ ๆ เจ้าเป็นผู้หญิงยังเที่ยวต่อยตีไปทั่ว แบบนี้ใครจะกล้ารับเจ้าเป็นสะใภ้กัน”

“นั่นสินะ ยิ่งบ้านเจ้ายากจนแทบไม่มีจะกินด้วย ไม่มีคนในหมู่บ้านอยากแต่งกับคนบ้านเจ้าหรอกนังหนู”

“ชิ ไม่อยากแต่งกับข้าแล้วยังไง คิดว่าข้าอยากเข้าร่วมกับตระกูลพวกท่านนักหรือ คนที่ชอบดูถูกคนอย่างพวกท่าน ข้าไม่คิดจะอยากอยู่ด้วยสักนิด ยิ่งพวกท่านสั่งสอนลูกให้มารังแกน้องชายข้าด้วยแล้ว ท่านยังคิดว่าตัวเองดีอีกหรืออย่างไร”

ผู้ใหญ่บ้านที่ถูกพ่อของหนึ่งในกลุ่มเด็กเกเรวิ่งไปตามมาถึงทันได้ยินม่านหรูพูดประโยคสุดท้ายพอดี เขามองเห็นติงกวนกำลังวิ่งมาทางนี้ในระยะสายตา จึงได้แต่ขึงตามองลูกสาวของติงกวนอย่างเอาเรื่อง

“นี่เจ้าก่อเรื่องอีกแล้วหรือม่านหรู คราวก่อนเจ้าก็ตีเด็กพวกนี้ไปหลายทีแล้ว เหตุใดจึงได้มีเรื่องกันอีกเล่า”

“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าไม่ได้ก่อเรื่องนะเจ้าคะ เป็นพวกเขาที่รุมทำร้ายน้องชายข้าก่อนจนเลือดกลบปาก เนื้อตัวเขียวช้ำไปหมด แถมเสื้อผ้ายังขาดวิ่นอีก ท่านไปดูน้องชายของข้าที่บ้านได้เลยว่าข้าพูดจริงหรือไม่ ในเมื่อพวกเขากล้าตีน้องชายข้า ข้าที่เป็นพี่สาวมีหรือจะไม่แก้แค้นแทนน้องชายที่ข้าเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกข้าด้วยนะเจ้าคะ”

“ม่านหรู รีบขอโทษทุกคนซะ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงจะมาต่อยตีกับเด็กผู้ชายได้ยังไง”

“ท่านพ่อข้าไม่ขอโทษเจ้าค่ะ พวกเขาต่างหากที่ต้องขอโทษน้องข้าและต้องสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายน้องของข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าก็จะมาตีพวกเขาคืนเหมือนครั้งนี้”

“เฮ้อ เจ้าอย่าดื้อได้หรือไม่ ขอโทษพวกเขาก่อนเถอะเรื่องจะได้จบ ๆ”

“เหตุใดข้าต้องขอโทษพวกเขาด้วยเจ้าคะ ในเมื่อพวกเขาสั่งสอนลูกให้เกเรและเรียกข้ากับน้องว่าขอทานด้วยนะเจ้าคะท่านพ่อ เราไม่เคยขอทานใครกินสักหน่อย ท่านพ่อจะให้ข้าทนได้อย่างไร”

“หืม จริงหรือลูก?”

“ข้าจะโกหกท่านพ่อทำไมกันเจ้าคะ ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านน่าจะเคยได้ยินพวกเขาเรียกข้ากับน้องบ้างนะเจ้าคะ ต่อหน้าคนในหมู่บ้าน หากใครโกหกขอให้ฟ้าลงโทษ”

“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อเจ้าไม่ขอโทษก็ไม่เป็นไร สรุปว่าเป็นพวกเจ้าสินะที่ไปทำร้ายติงอ้ายกับติงเอ้อก่อน พวกเจ้าต้องมอบค่ารักษาให้ครอบครัวติงคนละ 300 อีแปะ เพราะลูกของพวกเจ้าก่อเรื่องก่อน”

“เพ้ย! ผู้ใหญ่จะให้เราจ่ายเงินให้พวกขอทานได้ยังไงกันเจ้าคะ ข้าไม่ยอมเสียเงินฟรี ๆหรอกนะ พวกมันต่างหากที่ต้องจ่ายค่ารักษาให้ลูกพวกข้าน่ะ”

“ใช่ ๆ พวกเราไม่จ่ายนะผู้ใหญ่”

“ข้าก็ไม่อยากจ่ายเช่นกัน”

“พวกเจ้าเงียบ!!! ถ้าไม่มีใครจ่าย ข้าจะไปแจ้งทางการว่าพวกเจ้าไม่สั่งสอนลูกหลานจนทำให้ลูกชายของติงกวนบาดเจ็บหนัก ลองดูว่าทางการจะทำอะไรกับพวกเจ้า”

“มันจะไม่มากเกินไปหรือผู้ใหญ่ แค่เรื่องเด็กตีกันเท่านั้นนะ”

“เจ้ายังไม่เงียบอีกหรือนางเหอ ต่อหน้าต่อตาข้าเจ้ายังกล้าเรียกพวกเขาว่าขอทาน ทั้งที่มีหลายบ้านจ้างสองผัวเมียไปทำไร่ทำสวนให้น่ะ พวกเขาทำงานแลกเงิน แต่พวกเจ้ากลับกล้าเรียกพวกเขาว่าขอทาน อีกอย่างนังหนูม่านหรูก็ขึ้นเขาตั้งแต่อายุยังน้อยนานหลายปีแล้ว นางไม่เคยทำร้ายใครก่อนนอกจากเด็กพวกนี้จะทำร้ายน้องชายนาง พวกเจ้าเลือกเอาว่าจะจ่ายดี ๆ หรือให้เรื่องถึงทางการ และหลังจ่ายเงินค่าเสียหายแล้ว พวกเจ้าห้ามให้ลูก ๆ มาทำร้ายติงอ้ายกับติงเอ้ออีกเป็นอันขาด หากครั้งนี้พวกเจ้ายังดื้อรั้นเหมือนเมื่อก่อน ข้าจะแจ้งทางการอย่างเดียว ข้าเบื่อกับเรื่องพวกนี้เต็มทนแล้ว”