ตอน 3

ชาวบ้านที่เป็นพ่อแม่เด็กเห็นว่าคราวนี้ผู้ใหญ่บ้านเอาจริง พวกเขาจึงล้วงเงินมาจ่ายให้ผู้ใหญ่บ้านคนละ 300 อีแปะและสัญญาว่าจะไม่ให้ลูก ๆ ทำร้ายลูกชายของติงกวนอีก พวกเขารู้ดีว่าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว แต่ห็นว่าเป็นแค่เรื่องเด็ก ๆ เท่านั้น พวกเขาจึงไม่คิดจะสั่งสอนลูกหลานจนกระทั่งเกิดเรื่องจนถึงขั้นนี้

ติงกวนที่อยู่ ๆ ก็ได้รับเงินจำนวนหลายตำลึงยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนม่านหรูต้องสะกิดพ่อให้รีบรับเงินทั้งหมดจากผู้ใหญ่บ้านมาเสีย ติงกวนได้สติจึงรีบรับเงินทั้งหมดมาแล้วขอบคุณผู้ใหญ่บ้านที่ให้ความเป็นธรรมกับครอบครัวเขา อันที่จริงเขารู้มานานแล้วว่าพวกชาวบ้านเรียกครอบครัวเขาว่าอะไร เพียงแต่พวกเขาเป็นเด็กที่กำพร้ามาก่อนจึงไม่กล้าเอาเรื่อง ยิ่งพอลูก ๆ ถูกรังแกด้วยแล้ว พวกเขาก็ได้แต่เก็บงำความไม่พอใจเอาไว้ด้วยกลัวว่าจะถูกไล่ออกจากหมู่บ้านแล้วไม่มีที่จะอยู่ ตอนนี้พวกเขายังเก็บเงินได้ไม่มากพอที่จะพาลูก ๆ ออกจากหมู่บ้านนี้ เขาจึงได้แต่อดทนมานาน จนกระทั่งวันนี้ที่ลูกสาวทนไม่ไหวจนลงไม้ลงมืออย่างหนัก หากไม่ได้ผู้ใหญ่บ้านมาไกล่เกลี่ย พวกเขาสองคนพ่อลูกคงถูกพวกชาวบ้านรังแกอีกแน่

สัปดาห์ต่อมา ม่านหรูขึ้นเขาไปเก็บของป่าโดยบอกให้น้อง ๆ ไปช่วยพ่อแม่ทำงานที่ไร่ วันนี้นางอยากเข้าไปในป่าลึกสักหน่อย เพราะด้านนอกชาวบ้านต่างเก็บของป่าไปจนแทบไม่เหลือแล้ว นางไม่อยากให้ท่านแม่ต้องเสียเงินซื้อผักป่า ถึงแม้ว่าบ้านนางจะได้รับเงินค่าเสียหายมาหลายตำลึงก็ตาม

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเด็กเกเรไม่กล้ามายุ่งกับน้องชายของนางอีกเพราะพ่อแม่พวกเขาไม่อยากเสียเงินให้บ้านนางเหมือนครั้งที่ผ่านมา เรื่องนี้ทำให้นางสบายขึ้นมากและไม่ต้องเป็นห่วงน้อง ๆ เหมือนทุกครั้ง วันนี้นางจึงตั้งใจที่จะขึ้นเขาลึกกว่าปกติจากที่เคยขึ้นไปเก็บของป่าเหมือนทุกที ม่านหรูสะพายตะกร้าที่หลังเร่งเดินเร็วๆ จนผ่านป่าตีนเขาที่ชาวบ้านมักจะเก็บของป่ากัน

กว่าที่ขาเล็ก ๆ ของม่านหรูจะเดินเข้าไปลึกถึงป่าดิบชื้นบนภูเขาได้ นางต้องเสียเวลาเกือบ 2 ชั่วยาม ม่านหรูหอบเล็กน้อยหลังจากมาถึงป่าด้านใน นางมองตรงไปที่ป่าด้านหน้าซึ่งแปลกตาสำหรับนางไม่น้อย ที่พื้นของป่ามีเห็ดสีขาวขึ้นเต็มไปหมด ม่านหรูยิ้มบางให้กับเห็ดตรงหน้า นางคิดในใจว่าวันนี้นางเสี่ยงเข้ามาในป่าลึกนับว่าไม่เสียหลายแล้ว

ม่านหรูไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป นางก้มลงไล่เก็บเห็ดจากป่าด้านนอกที่ยืนอยู่เข้าไปยังภายในอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เด็กอย่างนางจะสามารถทำได้ ใต้ต้นไม้ในป่าด้านใน ชางจ้าวหลงหรี่ตามองเด็กผู้หญิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเห็ดโดยไม่คิดมองป่าโดยรอบเสียด้วยซ้ำ เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเพราะบาดแผลทั้งภายในและภายนอก เขาอยากลุกขึ้นไปเก็บเห็ดหลินจือแดงที่อยู่บนตอไม้ไม่ไกลจากที่เข้านั่งอยู่นัก เสียดายที่ตัวเขาตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว

ชางจ้าวหลงหลับตาลงพักอีกครั้ง แต่ยังใช้หูฟังอยู่ว่าเด็กผู้หญิงแปลกหน้าจะเข้ามาใกล้เขาเมื่อไหร่ เขาจะได้ไหว้วานนางเก็บเห็ดหลินจือแดงมาให้เขากินสักดอกเพื่อสลายพิษที่ถูกศิษย์รักวางยาจนเขาไม่สามารถใช้ลมปราณได้ ชางจ้าวหลงนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาก็ได้แต่เสียใจที่มองคนผิดไปจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ดีที่เขามีทางลับส่วนตัวที่ไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งศิษย์รัก เขาจึงสามารถหนีออกมาจากสำนักได้โดยไม่มีใครเห็นร่องรอย เขาเดินทางระหกระเหินผ่านป่าเขามาจนถึงที่นี่จึงหมดแรงก่อนที่จะได้กินเห็ดล้างพิษ เขาจึงนอนพักเอาแรงมาได้สักพักใหญ่ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กหญิงที่กำลังเก็บเห็ดจึงได้ลืมตาขึ้นมานิดหน่อยเพื่อดูว่าเป็นศัตรูหรือไม่

ม่านหรูตัวน้อยไม่รู้เลยว่าที่ป่าด้านในยังมีคนที่รอให้นางช่วยเหลืออยู่ นางยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บเห็ดสีขาวดอกใหญ่จำนวนมากอย่างตั้งใจ หากนางเก็บเห็ดตรงนี้ได้ทั้งหมด ครอบครัวนางก็จะมีเห็ดตากแห้งเอาไว้กินไปได้อีกหลายวัน ถึงแม้นางจะหาผักป่าไม่ได้ก็ตาม

ม่านหรูเก็บเห็ดไปได้เกือบครึ่งตะกร้าในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม นางทำเวลาได้ไม่เลวทีเดียวสำหรับเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างนาง ม่านหรูเงยหน้าขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมออกมาจากอากาศร้อนชื้นที่มีอยู่ในป่า นางพรูลมหายใจออกอย่างแรงคลายความเมื่อยล้าที่ต้องนั่งยอง ๆ เก็บเห็ดมาเป็นเวลานาน ม่านหรูนั่งพักที่พื้นหลังจากเก็บเห็ดมาถึงครึ่งป่าดิบชื้นแห่งนี้

ชางจ้าวหลงยังคอยฟังเสียงว่าเมื่อไหร่เด็กหญิงคนนั้นจะเข้ามาใกล้เขาเสียที ชางจ้าวหลงลืมตาขึ้นมานิดหน่อยเพื่อมองว่าตอนนี้นางเก็บเห็ดถึงตรงไหนแล้ว เขาที่กำลังมองเด็กน้อยได้แต่ต้องถอนหายใจอีกครั้ง เพราะตอนนี้เด็กน้อยนั่งพักเสียแล้ว เขาได้แต่ต้องรอคอยต่อไปอย่างมีความหวัง ครั้นจะให้เขาร้องเรียกเด็กน้อย เขาก็กลัวว่าเสียงที่อ่อนล้าของเขาจะส่งไปไม่ถึงนางที่อยู่ไกลพอสมควร

ม่านหรูนั่งพักได้หนึ่งเค่อ พอหายเหนื่อยแล้วนางก็ก้มหน้าเก็บเห็ดต่ออย่างไม่ย่อท้อ นางกลัวว่าจะมีชาวบ้านเข้ามาป่าด้านในเหมือนนางแล้วแย่งเก็บเห็ดพวกนี้ไปหมดเสียก่อน ม่านหรูจึงอยากเก็บให้ได้มากที่สุดเท่าที่นางจะทำได้

หนึ่งชั่วยามต่อมา เห็ดสีขาวที่อยู่ในป่าถูกม่านหรูเก็บจนเกลี้ยง นางยิ้มสมใจที่ตนเองสามารถเก็บเห็ดทั้งหมดได้ก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน แต่ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้นเดินกลับบ้าน ก็มีเสียงดังมาจนนางสะดุ้งโหยง

แค่ก ๆ!!!

ม่านหรูยกมือขึ้นมาตบอกเบา ๆ เพื่อคลายความตกใจของนาง ก่อนจะหันไปทางที่นางได้ยินเสียงไอแปลก ๆ ดังมาก่อนหน้านี้ สิ่งที่ม่านหรูเห็นคือชายชราเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด นางเบิกตาโตอย่างตกใจอีกครั้ง หลังจากมองดูดี ๆ แล้วพอเห็นว่าชายชราไม่น่าจะตายง่าย ๆ ม่านหรูก็พรูลมหายใจก่อนจะถามเขาเสียงดัง

“ท่านปู่ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ ให้ข้าไปเรียกผู้ใหญ่ที่หมู่บ้านมาช่วยไหมเจ้าคะ”

“แค่ก ๆ ไม่จำเป็น เจ้าช่วยข้าเด็ดเห็ดสีแดงตรงนั้นสักดอกได้หรือไม่”

ม่านหรูหันไปตามใบหน้าที่ชายชรามองไป นางเห็นตอไม้แห้งที่มีเห็ดสีแดงดอกใหญ่หลายดอกอยู่บนนั้น ม่านหรูไม่รู้จักเห็ดที่ชายชราต้องการ นางยืนคิดสักครู่ก่อนจะหันไปถามชายชราอีกครั้ง

“ท่านปู่จะกินมันจริง ๆ หรือเจ้าคะ ข้าดูแล้วเหมือนเห็ดพิษมากกว่า ถ้าท่านเป็นอะไรไปขึ้นมาจะทำอย่างไร”

“เพ้ย! เห็ดนั่นเป็นเห็ดหลินจือแดงที่หายากเชียวนะนังหนู เจ้าอย่ามองว่าสีมันไม่น่ากินเชียวนะ สรรพคุณของเห็ดนั่นช่วยขับพิษได้นับร้อยชนิดเลย”

“อั้ยย่ะ! เห็ดนั่นดีขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ ถ้าข้านำเห็ดมาให้ท่านหนึ่งดอก ข้าจะได้สิ่งใดจากท่านเป็นการตอบแทนเล่า ข้าไม่ทำงานฟรีหรอกนะเจ้าคะ”

“เฮ้อ เจ้าต้องการอะไรเล่านังหนู ตัวข้าไม่มีเงินทองหรอกนะ แค่เอาชีวิตรอดมาได้ถึงนี่ ข้าก็ถือว่ายังมีบุญวาสนาอยู่บ้าง”

“ท่านอย่าพูดให้ข้าสงสารเลยท่านปู่ บ้านข้ายากจนมาก ถ้าท่านไม่มีเงินทอง เช่นนั้นท่านมีความสามารถอะไรบ้างเล่า”

“เจ้านี่มันขี้งกตั้งแต่เด็กเสียจริง ข้าที่เคยเป็นถึงเจ้าสำนักมีดบิน สามารถสอนวรยุทธเจ้าได้ก็แล้วกันนังหนู เจ้าอยากเรียนหรือไม่เล่า”

“อืม… ท่านแน่ใจนะว่าข้าจะไม่ขาดทุน เอาอย่างนี้ท่านปู่ ข้ายังมีน้องชายอีก 2 คน ข้าจะช่วยท่าน แต่ท่านต้องสอนพวกข้า 3 คนพี่น้อง ท่านว่าอย่างไร”

“ตกลง เจ้ารีบไปเก็บเห็ดมาให้ข้าก่อนสักดอก ส่วนดอกที่เหลือเจ้าสามารถนำไปขายที่ร้านหมอได้ ราคาแต่ละดอกน่าจะอยู่ประมาณ 700-1200 ตำลึงเชียวนะ”

“อู้หู! จริงหรือเจ้าคะท่านปู่ แต่ว่าข้าไม่อยากให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าบ้านข้ามีเงินนี่สิ ข้าจะทำอย่างไรดีเล่าเจ้าคะ”

“เฮ้อ เจ้านี่มันเรื่องมากเสียจริง รอข้าหายดีก่อน ข้าจะพาเจ้าเอาเห็ดไปขายสักดอก ที่เหลือเจ้าก็ซื้อกล่องเก็บสมุนไพรมาเก็บเอาไว้ แล้วค่อยทยอยขายทีหลัง”

“ความคิดท่านปู่ไม่เลวเลยจริง ๆ ท่านรอข้าประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะไปเก็บเห็ดมาให้ท่านกินก่อน”

ชางจ้าวหลงพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า เขาพูดมากเกินไปจนกระทบกระเทือนบาดแผลภายในอีกครั้ง ชางจ้าวหลงได้แต่ต้องปิดตารวบรวมจิตใจให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้งก่อนที่จะได้กินเห็ดหลินจือแดงเพื่อกำจัดพิษ