บทที่ 6 เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (2)

บทที่ 6

เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (2)

            ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย เยี่ยเฉียนเยียนเอ่ยถามชื่อแซ่และที่มาที่ไปของนักพรตน้อย 

            หลังจากแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง โม่หรันก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ต้องออกจากอารามหลิงเซียว เข้ามาอยู่เมืองหลวง

            อันที่จริง อารามหลิงเซียวหาได้อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงไม่ หากนั่งรถม้า ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามกว่าก็ถึงจุดหมาย หรือเดินเท้าก็จะใช้เวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้น

            ทว่าหลักเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับโม่หรัน...เพราะเขาชอบเดินชมนกชมไม้ไปเรื่อยเปื่อย เห็นสิ่งใดน่าสนใจก็หยุดยืนชื่นชมอยู่นานเป็นชั่วยาม กว่าจะเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็กินเวลาหนึ่งวันเต็ม!

            นอกจากนี้ โม่หรันยังเล่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า ที่ตนมีสภาพซอมซ่อเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะไร้ความสามารถในการหาเงิน หากแต่เพราะไม่มีหนังสือรับรองนักพรต จึงไม่อาจตั้งโต๊ะรับทำนายดวงชะตาให้ผู้อื่นได้

            อีกประการหนึ่ง หลายวันที่ผ่านมาเขาต้องซุกหัวนอนอยู่หลังอารามหลินอวิ๋นกวน ทั้งยังดื่มน้ำในบ่อประทังชีวิต ร่างกายจึงไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงออกไปดิ้นรนหาเงินเท่าใดนัก

            ได้ยินมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเยี่ยเฉียนเยียนก็พิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก คำถามเดิมที่เคยผุดขึ้นในใจก่อนหน้านี้พลันหวนกลับมาอีกครั้ง

            เด็กคนนี้เติบโตมาอย่างไรกันแน่...

            อย่างไรก็ตาม เช้าวันพรุ่งนี้ เขาจะสั่งให้คนจัดทำหนังสือรับรองนักพรตอย่างเป็นทางการให้อีกฝ่ายเสีย จะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตให้ผู้คนเวทนาเช่นนั้นอีก!

            ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเยี่ย โม่หรันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งบุญบารมีที่แผ่ซ่านรอบบ้าน

            เขากวาดสายตามองการจัดวางฮวงจุ้ยของคฤหาสน์หลังนี้ ก่อนมุมปากจะยกโค้งเป็นรอยยิ้มน่ารัก

            “ครอบครัวของท่าน มีบุญบารมีกล้าแกร่งมากเลยขอรับ”

            กลิ่นอายบารมีที่หนาแน่นเช่นนี้ หาใช่เกิดจากการสร้างบุญกุศลในชาตินี้เท่านั้น หากเป็นผลแห่งคุณงามความดีที่สั่งสมสืบต่อมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ

            มิน่าเล่า ในครรภ์ของมนุษย์ถึงสามารถให้กำเนิดมังกรได้ เพราะครอบครัวนี้มีบุญวาสนาอันล้ำลึกนี่เอง 

            เยี่ยเฉียนเยียนได้ฟังดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “นักพรตโม่กล่าวเกินไปแล้ว ตระกูลเยี่ยเพียงยึดถือความซื่อสัตย์สุจริต ไม่ได้สูงส่งถึงเพียงนั้น”

            เมื่อทั้งคู่ย่างเท้าเข้าสู่ลานกว้างภายในคฤหาสน์ สตรีวัยกลางคนที่กำลังเดินเล่นรับลมอยู่ในสวน พลันชะงักฝีเท้าลง ครั้นเห็นบุตรชายคนรองกลับมาพร้อมเด็กหนุ่มในชุดนักพรตซอมซ่อ สีหน้าของนางก็เผยความฉงนสงสัยทันที

            ‘หลงเหมยหรู’ มารดาของเยี่ยเฉียนเยียน อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้ามาไต่ถาม

            “เฉียนเยียน...เจ้ากลับมาแล้วหรือ? นักพรตน้อยท่านนี้เป็นแขกของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

            “ขอรับท่านแม่” เยี่ยเฉียนเยียนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและนอบน้อม

            โม่หรันประสานมือคารวะผู้อาวุโสอย่างมีมารยาท “ข้าน้อยนามว่าโม่หรัน มาจากอารามหลิงเซียวขอรับ”

            ท่วงท่าที่สงบนิ่งเปี่ยมด้วยมารยาท ประกอบกับรอยยิ้มเป็นมิตรบนดวงหน้าใสกระจ่าง แม้จะขัดกับชุดนักพรตมอมแมมที่สวมใส่ ทว่ากลับขับเน้นให้เด็กหนุ่มดูโดดเด่นอย่างน่าประหลาด

            จิตใจอันเปี่ยมด้วยความเมตตาของหลงเหมยหรูพลันกระตุกเบาๆ เกิดความเวทนาปนเอ็นดูขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทานได้ นางหันไปกำชับสาวใช้ข้างกายทันที

            “เสี่ยวหรง เจ้าไปจัดเตรียมห้องหับให้นักพรตน้อยท่านนี้ให้เรียบร้อย เตรียมน้ำอุ่นและหาเสื้อผ้าสะอาดๆ มาให้ผลัดเปลี่ยนด้วย”

            ในเมื่อเป็นแขกของลูกชาย นางย่อมต้องต้อนรับให้เหมาะสม

            “เจ้าค่ะ ฮูหยิน” สาวใช้รับคำด้วยความกระตือรือร้น

            “ท่านนักพรต ที่นี่ไม่มีชุดนักพรตสำรองไว้ เสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปท่านพอจะสวมใส่ได้หรือไม่?” หลงเหมยหรูเอ่ยถาม พลางมองชุดนักพรตเก่าๆ ที่เด็กหนุ่มสวมใส่ 

            โม่หรันตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม “ความจริงแล้ว ข้าไม่ได้บวชเรียนเป็นนักพรตหรอกขอรับ เพียงแต่ฐานะนี้สะดวกต่อการสะสมแต้มบุญน่ะขอรับ”

            “หืม?”

            ทั้งหลงเหมยหรูและเยี่ยเฉียนเยียนชะงักค้างด้วยความไม่เข้าใจ

            “ขอบคุณมากขอรับ” โม่หรันกล่าวตัดบทพลางยิ้มน่ารักพิมพ์ใจ

            ระหว่างนั้นเอง ‘เยี่ยเต๋อซิง’ พี่ชายของเยี่ยเฉียนเยียน และภรรยาที่อุ้มท้องแก่ใกล้คลอดเดินผ่านมาพอดี ครั้นเห็นนักพรตน้อยแปลกหน้ากลับมาพร้อมน้องชาย จึงก้าวเข้ามาถามไถ่ด้วยความฉงนสงสัย

            ทว่าคราวนี้เยี่ยเฉียนเยียนกลับแนะนำสั้นๆ เพียงว่าเป็นแขกของตน

            ภรรยาของเยี่ยเต๋อซิงนั้น เชื่อเรื่องดวงชะตาอย่างยิ่ง ตอนนี้ใกล้กำหนดคลอดเข้าไปทุกที แต่ท่านหมอไม่อาจตรวจเพศของทารกในครรภ์ได้ นางจึงอดใจไม่ไหว ขอให้โม่หรันช่วยตรวจดูวาสนาของเด็กในครรภ์

            โม่หรันมองแวบเดียวก็ตอบว่า “เป็นคุณชายน้อยขอรับ”

            เพียงคำตอบสั้นๆ ก็ทำให้ทุกคนยิ้มหน้าบานกันถ้วนหน้า

            หลานคนแรกของตระกูลเยี่ยเป็นเพศชาย ใครบ้างจะไม่ยินดีเล่า!

            ไม่เพียงเท่านั้น โม่หรันยังทักฮูหยินน้อยตระกูลเยี่ยว่า “ของที่หายจะได้คืนในไม่ช้า”

            ฮูหยินน้อยตระกูลเยี่ยได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็พลันเบิกโต ก่อนหน้านี้ นางเผลอทำปิ่นปักผมที่สามีมอบให้หล่นหายโดยไม่รู้ตัว แม้เยี่ยเต๋อซิงจะไม่เคยติดใจเอาความ แต่ปิ่นชิ้นนั้นคือของขวัญแทนใจชิ้นแรกที่สามีมอบให้ นางจึงรู้สึกผิดและกังวลมาโดยตลอด

            ครั้นได้ยินนักพรตน้อยเอ่ยเช่นนั้น นางก็รีบถามต่อด้วยความหวัง

            “ท่านพอจะชี้แนะได้หรือไม่เจ้าคะ ว่าของชิ้นนั้นอยู่ที่ใด”

            “น้ำ”

            โม่หรันตอบสั้นๆ เพียงคำเดียว

            ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้ฮูหยินน้อยสะดุดใจขึ้นมาทันที นางนึกย้อนไปถึงเมื่อหลายวันก่อน ตนได้ออกไปเดินเล่นแถวสระบัว ครั้นรุ่งขึ้นก็พบว่าปิ่นได้หายไปแล้ว

            ด้วยเหตุนี้ นางจึงรีบสั่งให้บ่าวรับใช้ไปค้นหาบริเวณสระบัว

            เพียงไม่นาน บ่าวผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา ในมือชูปิ่นทองคำลวดลายประณีตชิ้นหนึ่งที่ยังคงชุ่มไปด้วยน้ำและคราบโคลน 

            “พบแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวพบปิ่นตกอยู่ใต้กอบัวริมตลิ่งตามที่ท่านนักพรตบอกไว้ไม่มีผิดเลยเจ้าค่ะ!”

            เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง ตกอยู่ในความตะลึงงันและอัศจรรย์ใจ ก่อนที่สายตาของทุกคนจะพร้อมใจกันเบนมาทางนักพรตน้อย 

            บัดนี้แววตาที่เคยมองโม่หรันด้วยความเวทนาปนเอ็นดู กลับกลายเป็นความเลื่อมใสศรัทธาอย่างเปี่ยมล้น!