ตอนที่ 7 มีเพียงคนโง่ที่จะอยู่ต่อ

ชีวิตจื่อหรานนี่มันจื่อหรานจริง ๆ

ไม่กี่วันของการใช้ชีวิตในร่างนี้ หญิงสาวต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาทำกับข้าวให้คนทั้งห้ากิน จากนั้นไปให้อาหารหมู เสร็จแล้วก็ต้อนไก่ลงทุ่งนาก่อนจะตามมาด้วยการขนผ้าไปซักข้างลำธาร แล้วกลับมาช่วยงานในไร่ในสวน ก่อนจะกลับบ้านไปทำกับข้าวกลางวันให้คนทั้งห้า แล้วกลับไปทำงานต่อ ตกเย็นก็ต้องเข้าครัวทำอาหารอีกครั้งทั้งที่เหนื่อยมากไม่ต่างจากคนอื่น

กว่าจะได้รับอนุญาตให้พักก็หลังจากเก็บถ้วยชามไปล้าง

เพียงไม่กี่วันนางก็รู้ซึ่งถึงความเหลื่อมล้ำอย่างมากของบ้านหลังนี้

ลูกมีสี่คน ชายสองหญิงสอง กับคนวัยกลางคนสองคน ทว่างานกับไม่ถูกเฉลี่ยให้ทั้งหกคนเท่ากัน มีเพียงจื่อหรานที่ทำงานหนักกว่าคนอื่น

บุตรชายสองคนทำงานในไร่อย่างเดียว บุตรสาวคนเล็กก็ทำงานในไร่แต่จำนวนงานของนางน้อยกว่าของคนอื่นอยู่มาก สาเหตุเพราะจิ้นจูไม่ต้องการให้บุตรสาวทำงานหนักมากเกินไป นางกลัวผิวพรรณจื่อลี่ไม่งดงาม มือด้าน ?

จื่อหรานค้นเจอสาเหตุนี้ในความทรงจำถึงกับหน้าแห้ง นางก็เป็นสตรีเหมือนจื่อลี่ไม่ใช่หรือยังไง งานที่นางทำจะมากกว่าจื่อลี่ก็ช่างเถิด อย่างไรอายุอีกฝ่ายก็ไม่เท่าใด แต่เหตุใดงานที่ทำถึงได้หนักกว่าน้องชายทั้งสองคน

ส่วนนี้ต่างหากที่ทำให้จื่อหรานงงกับตักกะของพวกเขา

รักลูกไม่เท่ากันยังพอทำเนา แต่ถึงกับลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดทำเอาจื่อหรานพูดไม่ออกจริง ๆ

ทำเอาจื่อหรานอดสงสัยไม่ได้ว่า จื่อหรานคนก่อนทนการถูกเอารัดเอาเปรียบเช่นนี้ได้อย่างไร หรือเพราะคำว่าครอบครัวและกตัญญูค้ำคอนางถึงได้เก็บปากเงียบยอมทำตามทุกอย่างที่พวกเขาสั่ง ?

แต่ถึงจะโง่ขนาดไหนก็ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองถูกเอาเปรียบขนาดนี้ไม่ใช่หรือยังไง

“จะรักใครก็ให้มีขอบเขตบ้างเถอะไม่ใช่รักจนลืมมองความเป็นจริง”หญิงสาวพึมพำ มือหนึ่งตักอาหารเทลงไปในราง มือหนึ่งถือถังอาหารหมู นัยน์ตาหงุดหงิดเหลือบมองหมูเกือบสิบตัวก้มหน้ากินอาหารสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

“พวกแกเนี่ยสบายจังเลยนะ ตื่นเช้ามาก็มีคนยกอาหารมาเสิร์ฟถึงที่ ดูฉันสิทำงานงก ๆ แทบไม่ได้พัก”

ถึงจะไม่เกี่ยงเรื่องงานหนักแต่งานจะหนักเกินไปไหม ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของร่างป่วยบ่อย เล่นทำงานหนักเกินกว่าสารอาหารที่ได้กินแต่ละวัน ไม่ว่าจะแข็งแรงขนาดไหนคงไม่พ้นป่วยเข้าสักวัน

หลังให้ทำงานในส่วนช่วงเช้าหมดแล้ว หญิงสาวก็เดินไปไล่ไก่เข้าทุ่งเหมือนทุกวัน ก่อนจะทำในสิ่งที่แตกต่างออกไปจากเดิม

หลังต้อนไก่ลงทุ่งหญิงสาวไม่ได้หันหน้าเข้าไร่ แต่หันมาจัดแจงเสื้อผ้าให้ดูดีมากที่สุดแล้วเดินออกจากบ้าน ใช้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดินไปยังทางเข้าหมู่บ้านเพื่อเดินทางเข้าเมือง

“จื่อหรานเจ้าคิดจะไปที่ใดไม่ใช่ว่าเวลานี้เจ้าต้องไปช่วยงานในไร่หรือ ?”

เพื่อนบ้านที่นางจำหน้าไม่ค่อยได้เอ่ยถาม

“พอดีท่านแม่ใช้ให้ข้าเข้าเมืองจึงไม่ได้เข้าไปช่วยงานในไร่เจ้าค่ะ”

“แม่เจ้าใช้เจ้าเข้าไปในเมือง ? เป็นไปได้ด้วยหรือ ปกติข้าเห็นแม่เจ้าเข้าไปในเมืองกับน้องสาวเจ้าสองคน”หญิงแต่งงานแล้วมีสีหน้าประหลาดใจ

คนถูกสงสัยรีบเอ่ยตัดบทออกไปว่า“ท่านน้าข้าต้องขอตัวก่อนแล้ว เกิดกลับบ้านช้าท่านแม่จะโกรธเอา”

นางมองจื่อหรานก่อนพยักหน้าเข้าใจ ด้วยนิสัยจิ้นจูคงไม่ยอมให้ลูกสาวภรรยาเก่าคนนี้สุขสบายมากนัก ที่บอกว่าให้รีบไปรีบกลับก็อาจจะจริง ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมให้เด็กคนนี้เข้าเมืองไปคนเดียว

จื่อหรานแสร้งยิ้มกว้างหันกลับมามองทาง ถอนหายใจโล่งอกมุ่งหน้าเข้าเมือง

ชักช้ากว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ไม่ว่ายังไงนางก็ต้องหาทางออกจากบ้านหลังนี้ให้ได้ !

ถึงจื่อหรานคนก่อนจะยอมให้พวกเขาเอาเปรียบ ทว่านางไม่ใช่ กับครอบครัวที่ไม่แม้แต่จะมีความรักความเห็นใจให้กัน สู้เดินออกมาจะดีกว่า

“จะเข้าเมืองสองอีแปะ”ชายชราเจ้าของรถเทียมลาเอ่ยหลังรู้ว่าจื่อหรานต้องการเข้าเมือง

หญิงสาวหยิบเงินสองอีแปะซึ่งได้จากการแอบขโมยเงินจิ้นจูส่งให้อีกฝ่าย ก้าวขึ้นรถเทียมลา รอให้คนอื่น ๆ ตามขึ้นมาจนครบจำนวนรถเทียมลาถึงออกเดินทาง