ตอนที่ 8 พบสตรีที่พึงใจเข้าให้แล้ว

ระหว่างทางมีหลายคนหันมาสนใจจื่อหราน แต่คนถูกมองเลือกเมินทุกสายตา แสร้งมองออกไปนอกรถ

“เด็กคนนี้ออกจากบ้านคนเดียวเช่นนี้ได้ด้วยหรือ ? ไม่ใช่ว่าหนีออกจากบ้าน?”

“ใครจะไปรู้เล่า ปกติไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยพูดหรือ ? ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกแม่เลี้ยงเอาเปรียบมากขนาดนี้”

“นั้นสิ คนอะไรก็ไม่รู้ยอมให้เอาเปรียบมาตั้งหลายปี แถมยังไม่ค่อยพูดจาใช้ชีวิตอย่างกับคนไม่มีตัวตน”

“เช่นนั้นคงไม่ได้หนีออกจากบ้าน ไม่อย่างนั้นคงนำห่อผ้ามาด้วยไม่ใช่มาแต่ตัว”

“ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรให้หรือ ? เจ้าก็รู้ว่าจิ้นจูปฏิบัติต่อลูกสาวคนโตอย่างไร น้องคนอื่นมักได้ของสวย ๆ งาม ๆ มากมายแต่เด็กคนนี้กับไม่ได้อะไรเลย คิดไปแล้วก็สงสาร แต่ทำยังไงได้เรื่องบ้านคนอื่น ข้าไม่สะดวกใจจะเข้าไปยุ่ง”

รถเทียมลาเคลื่อนตัวไปช้า ๆ มุ่งหน้าสู่ในเมือง ระหว่างเดินทางจื่อหรานได้ยินชาวบ้านหันไปซุบซิบกันเสียงเบาทว่าได้ยินกันทั้งคันรถ ทำเอานางอยากหันกลับไปหาแล้วเอ่ยว่า

ไม่จำเป็นต้องกระซิบก็ได้ข้าได้ยินที่พวกท่านพูดทุกคำ

ทว่าหญิงสาวก็ได้แต่คิด ไม่ได้พูดออกไปจริง ๆ

ผ่านไปราวสองเค่อในที่สุดรถเทียมลาก็หยุดลงเสียที

จื่อหรานก้าวลงจากรถเทียมลาเป็นคนแรก สองขาก้าวยาว มุ่งหน้าเข้าสู่พื้นที่คึกคัก

สายตามุ่งมั่นกวาดตามองหาสถานที่เป้าหมาย ก่อนจะเหลือบไปเห็นป้ายประกาศขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

จื่อหรานก้าวเข้าไปใกล้ด้วยใจคาดหวัง และเมื่อสายตามองเห็นตัวอักษรหนักแน่น กวาดตาอ่านอักษรจีนตัวเต็มครบหนึ่งครั้งถึงได้มั่นใจ

มาถูกที่แล้ว

“ข้าต้องการสมัครด้วย”น้ำเสียงใสกระจ่างเอ่ยถามคนนั่งหน้าจวน อีกฝ่ายเหลือบตามองสีหน้าเฉยชา

“ลงข้อมูลตรงนี้ไม่มีการเขียนให้ ต้องเขียนเองทั้งหมด”

หญิงสาวไม่สนใจท่าทางดูถูกกลาย ๆ ของอีกฝ่าย ถึงอย่างไรสาเหตุหลักที่มาสมัครเพราะต้องการหลุดพ้นจากบ้านจื่ออยู่แล้ว แต่หากไม่สามารถหลุดพ้นได้อย่างน้อยก็ได้เงินไปตั้งตัว ถึงตอนนั้นจะทำยังไงต่อไว้คิดหาทางเอาทีหลังอีกที

เจ้าของมือหยาบกร้านหยิบพู่กันบนโต๊ะขึ้นมา ตวัดปลายพู่กันเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษ สิ่งที่ต้องเขียน มีชื่อ อายุ และที่อยู่อาศัย ท่าทางการตวัดพู่กันแสนลื่นไหลของนางทำชายตรงหน้าตาเบิกโพลงตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่คิดว่าหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาจะสามารถเขียนตัวอักษรได้ และยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นความแน่นหนักของตัวอักษร ยิ่งทำให้เขาตกใจมากกว่าเดิม

นี่ใช่ตัวอักษรที่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเขียนขึ้นจริง ๆ หรือ ? ขนาดลูกหลานผู้มีดีฐานะ กระทั่งเหล่าขุนนางบางคนยังไม่สามารถสะท้อนความหนักแน่นเช่นนี้บนตัวอักษรออกมาได้

“เสร็จแล้ว ไม่ทราบว่าคนรับสมัครจะมีจดหมายไปส่งถึงบ้านหรือไม่ ?”

คนถูกถามมัวแต่เหม่อมองตัวอักษรงดงาม ไม่ได้ฟังว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

จื่อหรานเลิกคิ้วมองเอ่ยขึ้นมาว่า

“เกี่ยวกับการรับสมัคร”

อีกฝ่ายถึงได้มีสติเข้าใจ ขยับปากเอ่ยอธิบาย ครั้งนี้สีหน้าเขาไม่ได้ดูถูกดูแคลนนางอีกแล้ว

ถึงจะเป็นคนธรรมดาแต่ก็เป็นคนมีความสามารถ อีกอย่างคนธรรมดาที่ไหนจะสามารถสะท้อนความเป็นตัวเองออกมาทางตัวอักษรได้ขนาดนี้

บางทีหญิงสาวตรงหน้าเขาอาจจะมีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าที่คิด

เขาคิดเองเออเองพลางอธิบายว่า

“หลังปิดรับสมัคร ทางจวนแม่ทัพจะส่งจดหมายเรียกสตรีทุกคนมายังจวน จากนั้นการคัดเลือกจะเริ่มขึ้น”

จื่อหรานพยักหน้าเข้าใจ

“ขอบใจท่านมาก ข้าขอตัวก่อน”

พูดจบก็หันหลังเดินออกมา ไม่ได้สนใจมองเข้าไปในจวน

จื่อหรานจึงไม่รู้ว่ามีคนสองคนกำลังให้ความสนใจในการกระทำของนางอยู่

ดูเหมือนพวกเขาจะพบสตรีผู้แตกต่างเข้าให้แล้ว