ตอนที่ 6 ข่าวรับสมัครคัดเลือกลูกสะใภ้

“จื่อหรานเจ้าทำอะไรของเจ้า หายป่วยแล้วไม่ใช่หรือ ออกมาทำอาหารให้คนอื่นในบ้านกินได้แล้ว จะได้ออกไปทำงาน”เสียงปวดแก้วหูของแม่เลี้ยงดังขึ้นพร้อมบานประตูเปิดออก จื่อหรานคนใหม่มองกลับไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

บ้านแบบนี้คงต้องหาช่องทางหนีออกไปจะได้ที่สุด ไม่อย่างนั้นชีวิตเธอได้วนเวียนอยู่กับการเอารัดเอาเปรียบไม่หยุดไม่หย่อนแน่ ๆ

หญิงสาวตั้งใจเป็นมั่นเป็นเหมาะพร้อมหยัดตัวลุกขึ้นยืน เดินออกไปทำอาหารให้คนทั้งบ้าน ภายใต้สายตาจับจ้องมาด้วยความสงสัย

...

“ท่านแม่เมื่อวานตอนข้าออกไปเล่นกับหลัวลั่วได้ยินแม่ของนางพูดว่าจวนแม่ทัพกำลังเปิดรับสมัครภรรยาให้บุตรชาย ท่านแม่ ท่านว่าข้าไปสมัครดีหรือไม่เจ้าคะ ?”เด็กสาวเอ่ยยิ้ม ๆ ใบหน้าขัดเขิน

“แม่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ หน้าตาเจ้าออกจะสะสวย เกิดถูกตาต้องใจท่านแม่ทัพเข้าครอบครัวเราคงได้สบายกันทั้งบ้าน”

“ท่านแม่น้องพึ่งอายุสิบสิบสองอีกตั้งสามปีจะถึงวัยแต่งงานจวนแม่ทัพจะรับน้องหรือขอรับ”จื่อหมิงบุตรชายคนโตเอ่ยกับมารดา พวกเขานั่งพูดคุยกันบนแคร่หน้าบ้าน ซึ่งข้าง ๆ แคร่เป็นห้องครัวไว้ทำอาหาร จื่อหรานที่ยืนทำอาหารอยู่ข้างในเงี่ยหูฟังพวกเขาพูดคุยกัน

พึ่งอายุสิบสองแต่กับคิดเรื่องแต่งงานแล้ว คนสมัยนี้รวดเร็วกันจริง ๆ ทว่าคิดอีกมุมหนึ่งคงพูดได้ว่าเป็นปกติสำหรับคนยุคนี้

เด็กอายุสิบห้าถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว

หญิงสาวคิดพลางเงี่ยหูฟังต่อ บางทีอาจจะมีช่องทางให้นางหาโอกาสออกจากบ้านหลังนี้ปรากฏออกมา

“เจ้าก็อย่าพึ่งพูดขัดน้องให้มากนัก หากเข้าตาจริงก็ใช่ว่าจะหมั้นกันก่อนไม่ได้ นอกเสียจากว่าจวนแม่ทัพจะกำหนดช่วงอายุของคนรับสมัคร”

“แต่ท่านแม่ไม่ใช่ว่าท่านแม่ทัพมีข่าวว่าหน้าตาอัปลักษณ์หรอกหรือ ? ทั้งยังมีนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต เกิดลี่เอ๋อร์ได้ตบแต่งกับท่านแม่ทัพจริงจะไม่เป็นอันตรายหรือ ?”

“จื่อหมิง เจ้านี่ก็คิดไกลไป ลูกคิดจริงหรือว่าจวนแม่ทัพจะกล้าทำเรื่องที่จะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงจวน พวกเขาย่อมต้องดูแลลี่เอ๋อร์ของพวกเราดีแน่ ๆ รวมถึงดูแลครอบครัวฝั่งภรรยาดีด้วย”จิ้นจูหยุดพูดชั่วขณะก่อนเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“ไม่ใช่ว่าเบี้ยรายเดือนของฮูหยินคือสิบตำลึงทองหรือ ? เงินมากมายขนาดนั้นสามารถทำให้ครอบครัวเราสุขสบายได้ แล้วก็นะถึงจะไม่ได้แต่งแม่ก็ยังได้ยินมาว่าคนที่เข้ารับสมัครจะได้รับเงินหนึ่งตำลึงทอง ! ส่วนเรื่องอื่น ๆ ที่เหลือแม่ไม่รู้แล้ว”

ตอนแรกจื่อหรานไม่ได้สนใจมากนักแต่พอได้ยินว่าเบี้ยรายเดือนคือสิบตำลึงทองหญิงสาวถึงกับหูพึ่งขึ้นมา หากมีเงินมากขนาดนั้นนางสามารถนำเงินมาตั้งตัวได้ แถมดูแล้วครอบครัวนี้คงหวาดกลัวคนมีอำนาจแน่ ๆ

การจะหนีจากบ้านนี่ได้โดยไม่ต้องตกเป็นทาสมีอยู่ไม่กี่ทางเลือก

หนึ่งคือเจ้าบ้านยอมเขียนหนังสือแยกบ้านให้ สองคือแต่งเข้าบ้านสามี หากแยกบ้านไปอยู่เองไม่มีหนังสือยอมรับหลังถูกจับได้จะถูกส่งไปเป็นทาส !

ด้วยเหตุนี้พอตัดความเป็นไปได้ข้อแรกไปจะเหลือเพียงข้อสองที่สามารถทำได้ ทว่าหากแต่งงานกับคนฐานะเหมือน ๆ กันครอบครัวจื่อไม่มีทางปล่อยให้นางใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแน่นอน

พวกเขาคงพยายามเอาเปรียบครอบครัวสามีนางเหมือนที่ทำกับนางมาตลอด แต่หากได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพบางทีเรื่องราวอาจจะง่ายขึ้นมาก

แม้ใจจะไม่ได้ต้องการแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ แต่เพื่อความอยู่รอดจื่อหรานคิดว่าความคิดนี้ของตนก็ไม่เลว

บางทีจวนแม่ทัพอาจจะไม่ได้เลวร้าย และถึงจะเลวร้ายคงไม่เท่าบ้านหลังนี้ อีกอย่างก่อนถึงขั้นนั้นพวกเขาก็คงจะมีการคัดเลือกสะใภ้ นางยังมีเวลาสอดส่องดูว่าจวนแม่ทัพเป็นเช่นไร

แม้สุดท้ายจะไม่ได้อย่างน้อยก็ยังพอมีเงินจากการเข้ารับสมัคร

จื่อหรานครุ่นคิดในใจเงียบ ๆ พลางขยับมือทำอาหารให้คนทั้งห้ากิน