บทที่ 1

“กู้เจียวเจียว? กู้เจียวเจียวเป็นน้องสาวของนายท่านไม่ใช่เหรอครับ? พวกเขาจะแต่งงานกันได้ยังไง?” ลูกน้องอุทานด้วยความตกใจ

“พวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ” ฉันพูดเสียงเรียบ

กู้เจียวเจียวเป็นเด็กที่พ่อแม่ของกู้เจ๋อเฟิงรับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ใครจะไปรู้ว่าโตขึ้นมาแล้วจะปีนขึ้นเตียงเขา

ฉันมองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้า รู้สึกขมขื่นใจอย่างบอกไม่ถูก

หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสารที่อยู่ข้างหน้าอย่างไม่ลังเล จากนั้นยื่นเอกสารการหย่าให้ลูกน้อง

“เอาเอกสารนี้แนบไปกับรายงานค่าใช้จ่ายล่าสุด”

กู้เจ๋อเฟิงใจป้ำกับฉันมาตลอด เซ็นชื่อโดยไม่ดูรายงานค่าใช้จ่ายเลยสักนิด

รอเขาเซ็นชื่อเรียบร้อย ความสัมพันธ์ในอดีตของเราก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์เช่นกัน

ก่อนออกจากห้องอาหาร ฉันโยนดอกกุหลาบกับแหวนลงถังขยะต่อหน้าผู้ช่วย

เขาถึงกับพูดว่า “นายหญิง ผมว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ คุณ...”

“ผู้ช่วยหลิว” เสียงฉันเย็นชา “กรุณาวางตัวให้เหมาะสมกับสถานะของตัวเองด้วย”

“ปัญหาความรักระหว่างฉันกับนายท่าน นายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง ถ้าฉันได้ยินข่าวลืออะไรถูกพูดออกไป ฉันจะหั่นมือหั่นเท้าของนายด้วยตัวเอง”

ผู้ช่วยหลิวไม่พูดอะไรอีก เป็นเพราะได้รับความโปรดปรานจากกู้เจ๋อเฟิงมาหลายปี สถานะในตระกูลของฉันเป็นรองแค่เขาเท่านั้น ไม่มีใครกล้าโต้แย้งฉัน

หลังออกมาจากห้องอาหาร นอกหน้าต่างหิมะตกหนักมาก เกล็ดหิมะร่วงลงมาในมือฉัน

ครั้งแรกที่กู้เจ๋อเฟิงบอกรักฉัน เหมือนหิมะจะตกหนักแบบนี้เช่นกัน

วันนั้นเขาพันผ้าพันคอสีแดงให้ฉัน แล้วก้มลงมาประทับริมฝีปากฉัน

“ว้าว พวกเธอดูสิ!” เสียงอุทานข้างหูดึงสติฉันกลับมา

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นชื่อฉันอยู่บนป้ายโฆษณาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

[สวี่เยี่ยนเยว่ ฉันจะรักเธอไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่]

“โอ้แม่เจ้า อิจฉาผู้หญิงที่ชื่อสวี่เยี่ยนเยว่จริงๆ นอกจากสามีรวยมากแล้ว ยังคลั่งรักขนาดนี้อีก!”

“ใช่ บนโลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนโชคดีเท่าเธอแล้ว!”

“อิจฉาจัง สวรรค์ได้โปรดส่งผู้ชายแบบนี้มาให้ฉันสักคนเถอะ!”

พวกผู้หญิงบนถนนพากันเงยหน้าขึ้น มองดูป้ายโฆษณาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเพ้อฝัน

มีแค่ตัวเอกอย่างฉันที่หันหน้าไปทางอื่นเงียบๆ

มือถือดังขึ้นอีกครั้ง

กู้เจียวเจียวส่งข้อความใหม่มาอีก

เป็นภาพที่กู้เจ๋อเฟิงฟุบหลับอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของเธอ แม้หลับอยู่ แต่มือยังกำข้อมือเธอแน่น

[วันเกิดวันนี้ เธอมีความสุขไหม?]

กู้เจียวเจียวท้าทายฉันอีกแล้ว ทว่าใบหน้าฉันราบเรียบมาก กดพิมพ์อย่างเฉยเมยว่า [มีความสุขสิ]

จะไม่มีความสุขได้ยังไงล่ะ? ฉันกำลังจะไปจากผู้ชายไร้ค่าและเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว

ฉันนั่งรถแท็กซี่ ระหว่างทางกลับบ้าน ป้ายไฟ LED สว่างขึ้นทีละป้าย

ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้าหรือร้านค้าเล็กๆ ขอแค่เป็นป้ายไฟ ล้วนมีแต่คำรักหวานซึ้งที่เกี่ยวกับฉัน

ค่ำคืนนี้คนทั้งเมืองเจียงเฉิง ต่างรู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อสวี่เยี่ยนเยว่กำลังถูกรักอยู่

มือถือสว่างขึ้นมา ครั้งนี้ไม่ใช่กู้เจียวเจียว แต่เป็นกู้เจ๋อเฟิง

เหมือนเขาเพิ่งตื่น เสียงยังแหบเล็กน้อย “คืนนี้มีความสุขไหม”

ฉันเงียบครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ก็ดีนะ”

กู้เจ๋อเฟิงหัวเราะเบาๆ “ดูเหมือนสิ่งที่ฉันทำ ยังทำให้เธอหายโกรธไม่ได้สินะ เยี่ยนเยว่ คืนนี้ฉันมีเรื่องด่วนจริงๆ”

“เกิดความขัดแย้งภายในตระกูล เรื่องเกี่ยวข้องกับหลายชีวิต ฉันเชื่อว่าคนรู้ความอย่างเธอจะเข้าใจ”

สมแล้วที่เป็นเขา เห็นๆ อยู่ว่าเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ แต่ดันทำให้รู้สึกเหมือนโดนขู่ ทำให้ต้องยอมอ่อนข้อ

“เข้าใจแล้ว นายทำธุระต่อเถอะ ฉันจะไปเดินเล่นที่ห้าง” ฉันมองไปนอกหน้าต่าง เสียงแผ่วเบาเป็นอย่างมาก

เหมือนกู้เจ๋อเฟิงพอใจกับคำตอบของฉันมาก หลังวางสายยังโอนเงินมาให้ฉันอีกห้าล้าน พร้อมกับข้อความหนึ่งข้อความ “ใช้หมดแล้วค่อยกลับบ้าน”

ทั้งเท่และเอาใจเก่ง

ดูเหมือนเขารักฉันมาก ถ้าฉันไม่จับได้ว่าเขากับน้องสาวบุญธรรมมีอะไรกันอยู่บนเตียง คงเชื่อคำโกหกของเขาไปตลอดชีวิต

เมื่อวานฉันได้คลิปพลอดรักที่น้องสาวบุญธรรมของเขาส่งมา

ฉันเปิดดูด้วยความอยากรู้ แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือกู้เจ๋อเฟิงสามีของฉัน

เขาใช้เนกไทผูกกู้เจียวเจียวไว้ที่หัวเตียง

ส่วนกู้เจียวเจียวนอนอยู่ด้านล่างตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่า หอบหายใจไม่หยุด

ต่างฝ่ายต่างเรียกกันว่าที่รักอย่างคุ้นชิน ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือท่าทาง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรก

สายตาของฉันจดจ้องไปที่เนกไทสีม่วงเส้นนั้น นั่นเป็นของขวัญครบรอบแต่งงานสามปีที่ฉันให้เขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

เขาเอาของที่ฉันให้ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? แถมผู้หญิงคนนั้นยังเป็นน้องสาวเขาด้วย?

ไร้สาระสิ้นดี

ยังจำวันครบรอบแต่งงานสามปีได้อยู่เลย ฉันตั้งใจเปลี่ยนชุดชั้นในที่ซื้อมาใหม่ เพราะอยากให้มันเป็นค่ำคืนอันงดงาม

แต่พอฉันอาบน้ำเสร็จ ในห้องกลับไม่มีใครเลย มีแค่กระดาษโน้ตที่ทิ้งไว้บนโต๊ะ

[เกิดเรื่องที่ตระกูล เธอนอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอฉัน]

ฉันสะกดกลั้นความน้อยใจ รอตั้งแต่ฟ้ามืดยันฟ้าสว่าง ในที่สุดเขาก็กลับมาตอนใกล้เที่ยง

ฉันโผเข้าไปหาด้วยความดีใจ แต่ไม่คิดว่าเขาจะดันฉันออกเบาๆ “อย่าดื้อ วันนี้ไม่ทำนะ ฉันเพลียนิดหน่อย”

ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะไม่มีเหตุผลที่เขาจะโกหก

หลังจากได้คลิปนั้น ความมั่นใจของฉันพังทลายลงทันที

ฉันอยากถามให้รู้เรื่อง ใช้เครือข่ายข้อมูลของตระกูลสืบหาต้นตอของข้อมูล พบว่าที่อยู่คือโรงแรมแห่งหนึ่ง

เพิ่งมาถึงหน้าห้อง ฉันได้ยินเสียงกระแทกและเสียงหอบหายใจอย่างแรงจากข้างใน

“พี่กู้ ฉันกับเธอใครเจ๋งกว่ากัน?”

“ก็ต้องที่รักอยู่แล้ว ลีลาบนเตียงของสวี่เยี่ยนเยว่น่าเบื่อมาก ไม่เร้าใจเหมือนเธอเลย”

“พูดแบบนี้ ฉันเป็นแค่คู่นอนของพี่เหรอ? หรือเป็นแค่ตัวช่วยราคาถูกที่ทำให้พี่สำเร็จความใคร่เท่านั้น? พี่ ฉันไม่ชอบสถานะแบบนี้”

“ไม่ชอบเหรอ? งั้นเป็นเมียฉันตอนอยู่นอกบ้านโอเคไหม?”

“พี่ไม่กลัวพี่สะใภ้จับได้เหรอ? เธอฉลาดมากเลยนะ”

กู้เจ๋อเฟิงอึ้งเล็กน้อย จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “สวี่เยี่ยนเยว่ไม่มีทางจับได้หรอก ถึงเธอฉลาดขนาดไหนก็สู้ฉันไม่ได้”

เขาพูดอย่างเด็ดขาดและมั่นใจมาก

......

ลีลาบนเตียงน่าเบื่อมากงั้นเหรอ?

นี่คือเหตุผลที่เขามีชู้เหรอ?

ในตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่มีกะจิตกะใจแม้แต่จะโกรธหรือซักถาม

จู่ๆ ความคิดที่จะบุกเข้าไปหายไปจนหมด ออกมาจากโรงแรมอย่างเหม่อลอย

ตอนค่ำฉันเจอกู้เจ๋อเฟิงอีกครั้ง มีรอยเล็บข่วนที่คอของเขา เขาบอกว่าไม่ทันระวังโดนแมวข่วน

เหลวไหลสิ้นดี ฉันไม่อยากถามแล้วเหมือนกัน

“พรุ่งนี้วันเกิดเธอ ฉันอยู่กับเธอหนึ่งวันดีไหม”

ตอนนั้นเขาพูดเช่นนี้ พอมาถึงวันนี้ เรื่องทุกอย่างกระจ่าง เขาไม่รักษาคำพูดอีกแล้ว

ตอนหลุดออกจากภวังค์ รถมาจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว

ฉันเปิดประตูรถอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นฉันเห็นรถแสนคุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล มีคนลงมาจากรถสองคน

กู้เจ๋อเฟิงกดตัวกู้เจียวเจียวลงบนหน้าต่างรถ แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธอ

แสงจันทร์เริ่มเบาบาง ทว่าจูบนี้ยิ่งชัดเจน

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นภาพสามีของฉันนอกใจใกล้ขนาดนี้

ตอนแรกคิดว่าเตรียมใจไว้แล้ว คิดไม่ถึงว่าพอได้เห็นจริงๆ

ก็ยังรู้สึกปวดใจสุดๆ เหมือนโดนมีดแทงอย่างไรอย่างนั้น