Short
เด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน

เด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน

Oleh:  คาเรน ดับเบิ้ลยูTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10Bab
2.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในวันเกิดครบรอบสิบหกปีที่แสนหวานของฉัน พี่ชายทั้งสามคนกลับมาบ้านพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อซิลวี่ พวกเขาบอกว่าฉันต้องปฏิบัติกับเธอให้เหมือนคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก ทว่าหลายปีต่อมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เจซ พี่ชายคนเล็กสุดของฉัน ผลักฉันตกบันไดเพื่อเธอ ส่วนแอชเชอร์ พี่คนโตที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันตลอดไป กลับไล่ให้ฉันไสหัวไป ฉันจึงจากมา อย่างเงียบเชียบที่สุด พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจ เลยพาซิลวี่ไปฝรั่งเศส โดยไม่แม้แต่จะเสียเวลามาห่วงใยหรือเช็กดูว่าฉันเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ฉันได้เซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับหนึ่ง สัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับศัตรูตัวฉกาจของตระกูล ในฐานะนักเคมีที่อายุน้อยที่สุดของพวกเขา ด้วยพันธะสัญญาลายลักษณ์อักษรที่ระบุไว้ชัดเจน ฉันคงไม่มีวันกลับบ้านได้อีก ในคืนที่พวกเขารู้ความจริงว่าฉันจากไปตลอดกาลจริงๆ น่ะเหรอ? พวกเขาพังทลาย แหลกสลายกันไปหมดทุกคนนั่นแหละ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
บทที่ 1
มุมมองของไคอาฉันสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่พี่ชายมีต่อฉัน ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะหายตัวไป—ไปยังที่ไหนสักแห่งที่พวกเขาจะไม่มีวันตามหาฉันเจออีก“คุณตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมครับ คุณเรนเนอร์? ทันทีที่คุณเซ็นสัญญา คุณต้องเข้าใจนะว่าชีวิตของคุณ—ทุกอย่างจะตกเป็นของออร์มันกรุ๊ป การลาออกในภายหลังจะไม่ใช่ทางเลือกที่คุณทำได้”“ฉันทราบค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและมั่นคงปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีต้อนรับครับ คุณเรนเนอร์ ออร์มันกรุ๊ปกำลังรอคุณอยู่”ทันทีที่สายตัดไป ฉันก็จองตั๋วเรือเฟอร์รี่เที่ยวเดียวไปเม็กซิโก วันเดินทางคืออีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้พอดีหนึ่งสัปดาห์... เวลาแค่นั้นก็น่าจะเพียงพอสำหรับการจัดการเรื่องทางนี้ สะสางปัญหาที่ค้างคา และตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพวกพี่ชาย—ให้จบสิ้นกันทีฉันลังเลอยู่เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะกดเบอร์โทรหาแอชเชอร์ ไม่มีการตอบรับ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าฉันคาดหวังผลลัพธ์อื่นอยู่แล้วคนต่อไปคือโนอาห์ เขาเป็นคนที่ห่างเหินที่สุดในบรรดาสามคนเสมอมา แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีมารยาทพอที่จะแสร้งทำเป็
Baca selengkapnya
บทที่ 2
มุมมองของไคอาข้างนอกนั่น ถนนในเมืองระยิบระยับไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขในวันหยุด คู่รักเดินจูงมือกัน เด็กๆ ถือลูกกวาดไม้เท้า ผู้คนที่เดินผ่านไปมาดูเหมือนกำลังมุ่งหน้ากลับบ้านกันทั้งนั้นบ้าน... คำนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วฉันเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย แค่เดินไปเรื่อยๆ เท่านั้นไม่รู้ทำไม ความคิดของฉันถึงล่องลอยกลับไปในคืนนั้น—คืนที่มีสายโทรศัพท์แจ้งข่าวเรื่องพ่อกับแม่ เครื่องบินตก การเดินทางไปติดต่องานตามปกติ และพวกท่านก็จากไปฉันร้องไห้จนหลับไปบนพื้นห้องนั่งเล่น เมื่อตื่นมา พี่ชายทั้งสามคนก็นอนล้อมรอบตัวฉันไว้ราวกับเป็นป้อมปราการแอชเชอร์ที่ทั้งกล้าหาญและอ่อนโยน กอดฉันไว้แน่นแล้วกระซิบว่า “ไม่ต้องห่วงนะไคอา เธอยังมีพวกเรา เธอจะไม่มีวันต้องอยู่ตัวคนเดียว”ฉันสงสัยเหลือเกินว่าแอชเชอร์ในตอนนั้น จะยังจำตัวเองในตอนนี้ได้อยู่ไหมน้องสาวที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องน่ะเหรอ? เขาเขี่ยเธอทิ้งเหมือนเธอไม่เคยมีความสำคัญอะไรเลยหนึ่งสัปดาห์ นั่นคือเวลาทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่หลังจากนั้นฉันก็จะไป ฉันหวังว่าพวกพี่ชายจะมีความสุขกับเรื่องนี้นะเพราะมันไม่เหมือนกับว่าพวกเขาอยากจะให้
Baca selengkapnya
บทที่ 3
มุมมองของไคอา“พวกเขาจะต้องเสียใจ” เจมส์พูดขึ้นเมื่อเราเข้ามาในรถ ประตูที่ปิดสนิทตามหลังเราให้ความรู้สึกเหมือนคำตัดสินสุดท้าย “ขอโทษครับถ้าผมก้าวก่ายเกินไป แต่ผมแค่ไม่เข้าใจจริงๆ พี่ชายแบบไหนกันที่เลือกคนแปลกหน้ามากกว่าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง?”ฉันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูสายฝนที่ชะโลมจนกระจกพร่าเลือน “พวกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกหรอกค่ะ” ฉันกระซิบ “เมื่อก่อนพวกเขาดีกับฉันมาก”ฉันเป็นลูกหลง เป็นปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นในช่วงบั้นปลายชีวิตของพ่อแม่ตอนที่ฉันเกิด พ่อกับแม่ก็ถลำลึกอยู่ในอาณาจักรเรนเนอร์จนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว พวกท่านอายุเข้าเลขสี่กันหมด หน้าที่ในการเลี้ยงดูฉัน... จึงตกเป็นของพวกพี่ชายมีครั้งหนึ่งที่ฉันก่อเรื่องที่โรงเรียน—ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่การเล่นแผลงๆ โง่ๆ ตามประสาเด็ก ครูใหญ่เรียกพบผู้ปกครอง แต่แอชเชอร์กลับเป็นคนที่ปรากฏตัวแทน เขาแต่งตัวจัดเต็มแต่ผูกเนกไทเบี้ยวๆ แสร้งทำตัวเป็นพ่อของพวกเราเขาคอยปกป้องฉันเสมอแล้วเจซล่ะ? เขาเป็นพวกบ้าบิ่น เสียงดัง และซื่อสัตย์ในแบบที่มีแต่เด็กผู้ชายเท่านั้นจะเป็นได้ มีคืนหนึ่งฉันบอกเขาว่าอยากดูดาวตก พอเที่ยงคืน เขาก็แอบ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
มุมมองของไคอาวันพรุ่งนี้คือวันเดินทางแล้วฉันคิดว่าเวลาที่เหลือของฉันจะผ่านไปอย่างเงียบเชียบ—หรืออาจจะสงบสุขด้วยซ้ำ—จนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นพร้อมสายเรียกเข้าที่เหนือความคาดหมายจากโนอาห์“เย็นนี้จะกลับมากินข้าวที่บ้านไหม?” เขาถามคำถามนั้นทำให้ฉันไม่ทันตั้งตัว “คงไม่ค่ะ ฉันยุ่งกับการเก็บของอยู่”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขา“วันนี้วันเกิดพี่นะ” เขาพูดออกมาจริงด้วย... ฉันไม่เคยลืมวันเกิดของพวกเขาเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง—จนกระทั่งปีนี้“ขอโทษค่ะ” ฉันพึมพำ ความรู้สึกผิดมวนอยู่ในท้องโนอาห์พูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงอ่อนลง “งั้นกลับมากินข้าวที่บ้านนะ? พี่ทำพาสต้าไว้ ของโปรดของเธอไง”ฉันเกือบจะตอบปฏิเสธไปแล้ว ฉันจินตนาการถึงตอนที่ตัวเองเดินเข้าไปในห้องทานข้าว แล้วต้องมารู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าในครอบครัวตัวเอง ในขณะที่พวกเขาสามคนรุมล้อมซิลวี่ราวกับเธอเป็นดวงอาทิตย์“ซิลวี่ไม่อยู่บ้านนะ” โนอาห์เสริม ราวกับเขาได้ยินทุกสิ่งที่ฉันคิดอยู่ในหัว“งั้นก็ได้ค่ะ” ฉันตอบ…เมื่อฉันขับรถมาถึงคฤหาสน์เรนเนอร์ แอชเชอร์กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ใ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
มุมมองของแอชเชอร์พวกเราเพิ่งมาถึงฝรั่งเศสได้เพียงสามวัน โนอาห์ก็เริ่มพึมพำเรื่องอยากกลับบ้านซะแล้วบอกตามตรง ผมเองก็คิดแบบเดียวกันมีบางอย่างเกี่ยวกับทริปนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ พวกเรากำลังหัวเราะ ดื่มฉลองกัน ในขณะที่ไคอาต้องอยู่ตัวคนเดียว หมกตัวอยู่ในห้องแล็บของเธอแต่ซิลวี่ไม่อยากกลับ เธอเอาแต่บอกว่าอยากจะอยู่ฉลองคืนข้ามปีที่นี่“ผม—” โนอาห์เริ่มจะพูด แต่ผมขัดจังหวะเขาก่อนในฐานะพี่คนโต คำพูดของผมมีน้ำหนักเสมอ แม้แต่ซิลวี่เองก็แทบจะไม่เคยขัดเวลาที่ผมพูด“ซิลวี่” ผมพูดอย่างอ่อนโยน “พี่ยังมีงานต้องไปสะสางน่ะ เรากลับกันพรุ่งนี้เลยจะดีที่สุดนะ”สีหน้าของเธอสลดลงทันที เธอไม่ได้โต้เถียง แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดอย่างไม่ต้องสงสัย“พี่ขอโทษนะ” ผมเสริมพลางยื่นมือไปลูบผมเธอเบาๆ “เราจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ พี่สัญญา นานตราบเท่าที่พี่ว่าง”แต่เธอกลับไม่ยิ้ม “พี่สัญญาแล้วนี่นาว่าเราจะอยู่จนถึงคืนวันสิ้นปี” เธอกระซิบและเธอก็พูดถูก ผมเคยสัญญาไว้จริงๆ ในตอนนั้นที่ผมคิดว่าไคอาจะมาด้วยกันแต่เธอไม่มา และตอนนี้ผมเองก็คิดถึงบ้านมาก“ซิลวี่” ผมลองพยายามอีกครั้ง มอง
Baca selengkapnya
บทที่ 6
มุมมองของแอชเชอร์ผมนั่งอยู่ในห้องทำงาน มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์ไว้แน่น จ้องมองหน้าจอราวกับรอให้มันกะพริบตอบกลับมาไคอายังคงไม่รับสาย ยังคงเป็นเหมือนเดิม—สัญญาณตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าผมเกลียดความคิดที่ต้องจ้างนักสืบเอกชนเพื่อตามหาน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมไม่มีทางเลือกอื่นผมถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะแตะหน้าจอโทรศัพท์ “แจ็คสัน”“ครับ คุณเรนเนอร์”“ฉันต้องการให้นายตามหาคนคนหนึ่งให้หน่อย”“ได้ครับ คุณซิลวี่ใช่ไหมครับ?”การคาดเดานั้นทำให้บางอย่างในอกผมบิดเกร็ง “ไม่ใช่” ผมตอบเสียงเครียด “ไคอา เรนเนอร์ น้องสาวของฉัน”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “...รับทราบครับ แน่นอนครับ ขอเวลาสามสิบนาที แล้วผมจะโทรกลับพร้อมข้อมูลที่หาได้”ผมวางสายแล้วตรงไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำ พยายามจะขัดล้างความตึงเครียดออกจากร่างกายไคอา... มันต้องไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก เธอแข็งแรง ฉลาด และแกร่งเหมือนเหล็กกล้า เธอเป็นแบบนั้นมาเสมอ...ตอนที่แจ็คสันโทรกลับมา น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูมั่นใจเหมือนปกติแบบที่ผมเคยได้ยิน “คุณเรนเนอร์ครับ... ผมได้พิกัดของเธอแล้ว คิดว่านะครับ แต่มัน...
Baca selengkapnya
บทที่ 7
มุมมองของแอชเชอร์“เธอเสนอตัวเป็นนักเคมีให้พวกนั้น” ผมพูดด้วยการเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก “อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา”โนอาห์ไม่พูดอะไร เขาเองก็รู้ดีว่ามันหมายความว่ายังไง ถ้าไคอาเข้าร่วมกับออร์มันกรุ๊ปจริง เธอก็จากเราไปแล้ว ต่อให้เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอก็ไม่มีวันกลับมาได้อีกสมองของผมปั่นป่วนไปหมดเราปล่อยให้มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? เด็กผู้หญิงที่ผมเคยให้ขี่คอพาเที่ยวเล่นกลับหลุดลอยไปไกลแสนไกลจนผมไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าเธอกำลังจะจากไป?และที่แย่กว่านั้นคือ... ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเธอต้องทำแบบนั้น?ความเจ็บปวดที่เย็นเยียบและว่างเปล่ากัดกินลึกเข้าไปในอกของผมจู่ๆ โนอาห์ก็ลุกขึ้นยืน “ผมจะไปเม็กซิโก”“อะไรนะ?”“ผมจะไปคุยกับอดัม ออร์มัน ผมไม่สนว่าต้องแลกด้วยอะไร เธอคือน้องสาวของเรานะ”“พี่คุยกับเขาแล้ว” ผมพูดเสียงต่ำ “ตอนนี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพาเธอกลับมา และพี่ก็กลัวว่าถ้าเราทำให้อดัมโกรธ มันจะทำอะไรไม่ดีกับไคอา เพราะฉะนั้นเราต้องใจเย็นๆ ไว้ก่อน”แต่โนอาห์ไม่ฟังผมแล้ว เขาขาดสติไปแล้ว“พี่ใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไงกัน!!! นั่นน้องสาวเรานะ! ต่อให้ผมต้องตาย ผมก็จะพาเธอกลับมา”
Baca selengkapnya
บทที่ 8
มุมมองของแอชเชอร์ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งผมก็เห็นซิลวี่ เธอยืนอยู่ที่ประตูรั้วด้านหน้า ท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนมีบางอย่างปกปิดไว้ซิลวี่... ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นตอนที่ผมพาเธอเข้าบ้านมีจดหมายคำขู่เริ่มส่งมาหลังจากอารีตายไปได้ไม่นาน เป็นจดหมายลึกลับ ทั้งคำเตือน ข้อเรียกร้อง... ให้ปกป้องซิลวี่ ไม่อย่างนั้นไคอาจะต้องชดใช้และตอนนี้ผมหยุดสงสัยไม่ได้เลยว่า—ถ้าผมไม่พาซิลวี่เข้าบ้านล่ะ? ถ้าผมไม่เชื่อมั่นเกินไปว่าตัวเองจะจัดการได้ทั้งสองอย่าง? ทั้งปกป้องไคอา บริหารอาณาจักร และประคับประคองทุกอย่างไม่ให้พังทลาย?ไคอาจะยังอยู่ที่นี่ไหม?ซิลวี่แอบย่องออกไปในความมืด หายลับไปหลังแนวกำแพงต้นไม้ผมขมวดคิ้ว ความสงสัยเริ่มทิ่มแทงใจ ผมจึงเดินตามเธอไปไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน—เสียงต่ำและเต็มไปด้วยความโกรธ“แกไม่มีสิทธิ์มาขู่ฉันนะ” ซิลวี่ขู่ฟ่อ “ฉันให้สิ่งที่แกต้องการไปแล้วนี่!”“และตอนนี้ฉันต้องการมากกว่าเดิม” ผู้หญิงอีกคนสวนกลับ “ไม่งั้นฉันจะบอกความจริงกับพวกนั้น—ว่าแกไม่ใช่ลูกสาวของอารี ว่าแกเคยขู่จะแจ้งจับพวกนั้น แกยังอยากสวมบทใสซื่อต่อไหมล่ะ? จ่ายมาสิ”“พวกเขาไม่เ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
มุมมองของไคอาสิบปีแล้วนับตั้งแต่ฉันเข้าร่วมกับออร์มันกรุ๊ปในช่วงเวลานั้น สูตรที่ฉันพัฒนาขึ้นช่วยให้พวกเขาสร้างกำไรได้มหาศาลนับแสนล้าน ตลาดทั้งระบบถูกจัดระเบียบใหม่เพียงเพราะผลงานของฉันฉันไม่ใช่เพียงนักเคมีลับๆ ที่กบดานอยู่หลังประตูห้องแล็บอีกต่อไป—แต่ฉันคือสินทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดของพวกเขาและฉันยังเป็นแฟนสาวของอดัม ออร์มัน ด้วยเขาบอกว่าเขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น นั่นอาจจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ได้ แต่การเป็นผู้หญิงของเขาหมายความว่าฉันจะได้รับสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในองค์กรไม่มีวันได้—นั่นคืออิสรภาพและความปลอดภัยต้องขอบคุณอดัมที่ทำให้ฉันไม่ต้องติดแหง็กอยู่ที่เม็กซิโกตลอดเวลา ฉันสามารถเดินทางท่องเที่ยวได้ บ่อยครั้งที่เขาจะถามง่ายๆ ว่าอยากไปที่ไหนต่อ—แล้วเขาก็จะพาฉันไปที่นั่นแต่ด้วยตัวตนของเขา—และสิ่งที่ออร์มันกรุ๊ปเป็น—เราจึงต้องเดินทางแบบเงียบเชียบที่สุด เที่ยวบินส่วนตัว การจองที่พักแบบไม่ระบุชื่อสำหรับการฉลองครบรอบสิบปีที่ฉันทำงานกับออร์มัน อดัมตัดสินใจพาฉันมาที่ฝรั่งเศส“ฝรั่งเศสสวยเป็นพิเศษในช่วงฤดูหนาวนะ” เขาพูดตลกดี—ครั้งหนึ่งเคยมีคนอื่นบอกฉันแบบนี้เหมือนกัน
Baca selengkapnya
บทที่ 10
มุมมองของไคอาอดัมจัดงานแต่งงานที่หรูหราอลังการที่สุดเท่าที่ฉันจะจินตนาการได้ มันเป็นงานประเภทที่สื่อแท็บลอยด์ต่างพากันซุบซิบ และเป็นสิ่งที่ตัวฉันในอดีตไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงหลังจากนั้นฉันก็ตั้งท้อง ได้ลูกชายมันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก—ด้วยอายุขนาดนี้ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะยังมีลูกได้อีก แต่เขาก็เกิดมา เด็กน้อยที่ตัวนุ่มนิ่มและงดงาม เขามีดวงตาเหมือนอดัมและมีความเงียบขรึมเหมือนฉันพอเขาอายุครบหนึ่งขวบ อดัมก็จัดงานเลี้ยงวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ ทุกคนมาร่วมงาน แม้กระทั่งพวกเรนเนอร์อดัมยอมปล่อยให้พวกเขาเข้ามาแอชเชอร์ดูแก่ลงไปอีกนับจากครั้งล่าสุดที่ฉันเจอเขา ไหล่ของเขาห่อลง และดวงตาของเขาก็หม่นแสงโนอาห์มาในรถเข็น ส่วนเจซดูแย่มาก—เขาทั้งดูทรุดโทรมและเหนื่อยล้าพวกเขาไม่ได้เข้ามาพูดกับฉัน เพียงแค่ฝากของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ใกล้กับโต๊ะ ในการ์ดเขียนไว้ว่า ‘ขอให้เธอมีชีวิตที่ดีมากและสมบูรณ์แบบที่สุด’ฉันไม่ได้เอามันกลับบ้านด้วย ฉันวางมันทิ้งไว้ข้างถังขยะเพราะของขวัญบางอย่าง เมื่อมันมาถึงช้าเกินไป มันก็ไม่ใช่ของขวัญอีกต่อไป แต่มันคือคำขอโทษที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษ และฉันก็ไม่สนใจคำขอโทษพวกนั้นอีกแล้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status