เด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน

มุมมองของไคอา

ฉันสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่พี่ชายมีต่อฉัน ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะหายตัวไป—ไปยังที่ไหนสักแห่งที่พวกเขาจะไม่มีวันตามหาฉันเจออีก

“คุณตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมครับ คุณเรนเนอร์? ทันทีที่คุณเซ็นสัญญา คุณต้องเข้าใจนะว่าชีวิตของคุณ—ทุกอย่างจะตกเป็นของออร์มันกรุ๊ป การลาออกในภายหลังจะไม่ใช่ทางเลือกที่คุณทำได้”

“ฉันทราบค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและมั่นคง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีต้อนรับครับ คุณเรนเนอร์ ออร์มันกรุ๊ปกำลังรอคุณอยู่”

ทันทีที่สายตัดไป ฉันก็จองตั๋วเรือเฟอร์รี่เที่ยวเดียวไปเม็กซิโก วันเดินทางคืออีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้พอดี

หนึ่งสัปดาห์... เวลาแค่นั้นก็น่าจะเพียงพอสำหรับการจัดการเรื่องทางนี้ สะสางปัญหาที่ค้างคา และตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพวกพี่ชาย—ให้จบสิ้นกันที

ฉันลังเลอยู่เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะกดเบอร์โทรหาแอชเชอร์ ไม่มีการตอบรับ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าฉันคาดหวังผลลัพธ์อื่นอยู่แล้ว

คนต่อไปคือโนอาห์ เขาเป็นคนที่ห่างเหินที่สุดในบรรดาสามคนเสมอมา แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีมารยาทพอที่จะแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้เกลียดฉัน

เขารับสายหลังจากเสียงสัญญาณดังขึ้นห้าครั้ง “มีอะไร?”

“พรุ่งนี้คือวันคริสต์มาสอีฟค่ะ” ฉันพูด “ฉันเลยคิดว่าถ้าวันนี้พี่ไม่ยุ่ง เราอาจจะมาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ”

ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาไม่ว่าง พวกเขาต้องพาซิลวี่ไปรีสอร์ตหรูที่ไหนสักแห่ง เหมือนที่ทำเป็นประจำทุกปีนับตั้งแต่เธอปรากฏตัวในวันเกิดครบรอบสิบหกปีของฉัน และทำให้ครอบครัวเราพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

โนอาห์เงียบไปนาน

“ฉันเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วค่ะ แค่พี่มาก็พอ ฉันทำครีมเค้กของโปรดของซิลวี่ไว้ด้วยนะ”

น้ำเสียงเย้ยหยันของเขาสวนกลับมาทันที “แกยังกล้าพูดถึงเธออีกนะ หลังจากเรื่องทั้งหมดที่แกทำกับเธอน่ะ? เธยังนอนอยู่โรงพยาบาลอยู่เลย ข้อเท้าแพลง แถมยังเป็นไข้อีก...”

ใช่ เรื่องสระว่ายน้ำที่ซิลวี่ตกลงไป และเพราะฉันเป็นคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด พี่ชายทั้งสามเลยสรุปเอาเองว่าฉันเป็นคนผลักเธอ—ทั้งที่ฉันและซิลวี่ก็บอกพวกเค้าไปแล้วว่าฉันไม่ได้ทำ

ฉันเมินเฉยต่อคำกล่าวหาของเขา “งั้นฉันจะเอาเค้กไปให้ที่โรงพยาบาลเองค่ะ ไม่มีปัญหา”

ฉันไม่เคยเสนอตัวทำดีให้แบบนี้มาก่อน ปกติแล้วฉันจะวางสายทันทีที่มีใครพูดถึงเรื่อง “สิ่งที่ฉันทำกับเธอ” แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ฉันกำลังจะไปแล้ว และก่อนที่จะหายตัวไปตลอดกาล ฉันต้องการคำบอกลาที่เหมาะสมสักครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ความต้องการของฉันฝ่ายเดียวก็ตาม

มีเสียงเบาๆ แทรกเข้ามาในสายโทรศัพท์ นั่นคือซิลวี่

“นั่นไคอาเหรอคะ? เมื่อกี้เหมือนหนูได้ยินเรื่องเค้ก...”

“ยัยนั่นทำมาให้เธอน่ะ” โนอาห์พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “บอกว่าเป็นแบบที่เธอชอบ”

“โอ้ ฟังดูดีจังเลยค่ะ ไคอาทำเค้กอร่อยที่สุดเสมอเลย” ซิลวี่พูด น้ำเสียงดูตื่นเต้นเหมือนเด็กน้อยในวันคริสต์มาส

“ถ้าเธออยากกินเค้ก ฉันแวะเอาไปให้ได้นะ” ฉันบอกเบาๆ

โนอาห์ไม่ได้ตอบรับ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันถือเอาความเงียบนั้นเป็นอันตกลงแล้วกดวางสาย

ฉันเรียกแท็กซี่ ตรงกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ของตัวเองเพื่อไปหยิบครีมเค้กที่ทำไว้เมื่อเช้า ฉันจัดวางลงกล่องอย่างประณีตและผูกด้วยโบสีแดงสด

ตอนที่ฉันไปถึงโรงพยาบาลก็เลยหกโมงเย็นมานิดหน่อย ห้องพักฟื้นของซิลวี่ดูเหมือนโรงแรมหรูมากกว่าห้องพยาบาล มีทั้งห้องครัวและมุมรับประทานอาหารครบครัน แต่มีเก้าอี้แค่สี่ตัว

ฉันรูอยูแล้วว่าไม่มีตัวไหนที่จะเป็นของฉัน

ซิลวี่หน้าเบิกบานทันทีที่เห็นเค้ก เธอถึงขั้นยืนกรานจะปักเทียนไว้ตรงกลางและอธิษฐานก่อนจะเป่ามันให้ดับลง จากนั้นเธอก็ตัดเค้กออกมาหนึ่งชิ้น พอกินเข้าไปคำแรก ใบหน้าของเธอก็สว่างไสวเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า

“หวานจังเลย! เพอร์เฟกต์ที่สุด!” ซิลวี่ยิ้มร่าเริง

ฉันยิ้มตามแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ถือส้อมตัดเค้กชิ้นเล็กๆ ให้ตัวเอง แล้วเลี่ยงไปนั่งที่โซฟา

“ฉันจะนั่งกินตรงนี้ค่ะ”

เจซตวัดสายตาคมกริบมองมาที่ฉัน “บางคนก็รู้จักที่ของตัวเองดีนะ”

แอชเชอร์กะพริบตาด้วยความประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปรีบเอาใจซิลวี่ตามเดิม

“หนูได้ยินมาว่าฝรั่งเศสช่วงคริสต์มาสสวยเป็นพิเศษเลยค่ะ” ซิลวี่พูดเสียงใสขณะตัดเค้กอีกคำ “จะเป็นยังไงนะถ้าพวกเราไปเที่ยวด้วยกันทุกคนหลังจากหนูออกจากโรงพยาบาล?”

แอชเชอร์หัวเราะเบาๆ พลางลูบผมของเธอ “ได้ทุกที่ที่เธอต้องการเลย”

ซิลวี่หันมามองฉันด้วยดวงตากลมโตเป็นประกายความหวัง “ไคอา? เธอจะไปด้วยกันไหม?”

ฉันกำจานในมือแน่นขึ้น ฉันประหม่าจนมือสั่น เค้กแทบจะร่วงลงพื้น “คงไม่ได้หรอก ฉันกำลังจะเดินทางเร็วๆ นี้แล้วล่ะ พอดีต้องไป... ทดสอบผลิตภัณฑ์ตัวใหม่น่ะ”

“ผลิตภัณฑ์ตัวใหม่?” เจซแค่นหัวเราะ “ทำงานแม้กระทั่งช่วงวันหยุด สงสัยพวกเราต้องเอาเหรียญรางวัลมามอบให้เธอแล้วมั้ง”

“ฉันแค่คิดว่า—”

“ไม่เป็นไรหรอก” แอชเชอร์พูดขัดขึ้นด้วยเสียงเฉียบขาด “บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าไคอาอยู่ห่างๆ ไปสักพัก ไม่อยากให้ซิลวี่ถูกผลักตกสระน้ำอีกรอบ”

บรรยากาศเย็นเยียบลงทันที

พวกเขาไม่รู้เลยว่า ‘ทริป’ เล็กๆ ของฉันครั้งนี้คือการจากไปอย่างถาวร และฉันจะหายไปในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า โดยไม่มีที่อยู่ให้ติดต่อกลับ และไม่มีความตั้งใจที่จะหันหลังกลับมามองด้วย

“ก็นะ ถ้าเธอจะไม่อยู่แล้ว” แอชเชอร์พูดเสียงเย็นชาขณะหันกลับไปหาจานของเขา “เธอจะรังเกียจไหมถ้าจะให้ซิลวี่ย้ายเข้าไปอยู่ในห้องเก่าของเธอที่คฤหาสน์?”

ฉันมองเขา แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่างเหินเหมือนเขากำลังคุยกับคนแปลกหน้า

เจซพูดเสริมขึ้นมาอีกครั้งด้วยสายตาเป็นประกายเยาะเย้ย “ยัยนี่น่ะขี้งกเรื่องห้องนอนกับซิลวี่จะตาย”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบ “เธอเอาห้องนั้นไปได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปเก็บของออกมาให้หมด”

พี่ชายทั้งสามคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว ราวกับฉันเป็นตัวประหลาด

เพราะฉันไม่เคยยอมมาก่อน—ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว และพวกเขาก็ขุ่นเคืองฉันเรื่องนี้มาตลอด เพราะถ้าซิลวี่ไม่ได้ห้องของฉัน เด็กปั้นคนโปรดของพวกเขาก็ต้องไปนอนที่ห้องพักแขกแทน

แอชเชอร์หรี่ตาลง “อย่าตกลงอะไรที่เธอจะมาเปลี่ยนใจทีหลังนะ ไคอา”

“ไม่หรอกค่ะ” ฉันบอกเสียงเรียบ “ฉันแค่ทำใจยอมรับอะไรบางอย่างได้แล้ว ให้ซิลวี่เอาห้องฉันไปน่ะดีแล้ว พวกพี่จะได้ดูแลเธอได้อย่างเต็มที่ไงคะ”

ริมฝีปากของแอชเชอร์เหยียดยิ้มเย็นชา เจซกลอกตา ส่วนโนอาห์ยังคงเงียบงันและจ้องมองส้อมที่ยังไม่ได้แตะต้องในมือ

เวลาที่เหลือของเย็นวันนั้นผ่านไปอย่างเลือนลาง

ซิลวี่บอกว่าเธอเริ่มเหนื่อยแล้ว นั่นคือสัญญาณของฉัน

ฉันหยิบกระเป๋า ลุกขึ้นยืน และมองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เสี้ยววินาทีหนึ่ง—เพียงแค่วินาทีเดียวเท่านั้น—ฉันรู้สึกถึงความเศร้าที่กดทับไว้มาหลายปีแตกร้าวอยู่ข้างใน ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ เคยเป็นคนที่ได้รับความทะนุถนอม ได้รับความรัก และมีคนโอบกอด

แต่ตอนนี้ ฉันเป็นแค่แขกคนหนึ่ง... แขกที่อยู่รบกวนเจ้าของบ้านนานเกินไปแล้ว

“ลาก่อนค่ะ” ฉันพูด

ไม่มีใครสักคนตอบกลับมา