Short
เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก

เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก

โดย:  คาเรน ดับเบิลยูจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
6.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

帝都、1月15日。

真冬の夜。牡丹雪がはらはらと舞い降り、地面を厚く覆っていた。しかし、その純白も人や車に踏み固められ、見るも無残な泥雪と化している。

道端には、一台の青いセダンが停められていた。

純白のダウンコートに身を包んだ高宮小夜(たかみや さよ)は、花屋で買ったばかりの薔薇の花束を抱え、車へ向かいながら夫の長谷川圭介(はせがわ けいすけ)に電話をかけた。

今日は、結婚八周年の記念日。

彼女は早めに仕事を切り上げ、夫と二人きりのキャンドルディナーを楽しむつもりだった。

結婚生活「七年目のジンクス」を乗り越え、八周年を祝うために。

一度目の呼び出しに応答はなかった。

続けて二度目をかけると、やがて無機質な声が響いた。

「何の用だ?」

小夜の笑みが翳る。それでも、努めて明るい声を作った。

「約束したでしょう、今日は外で食事するって。お店の場所なんだけど……」

「仕事だ。忙しい」

小夜が言葉を継ぐ前に、通話は一方的に切られた。

スマホを握りしめたまま、彼女は風雪の中に立ち尽くす。寒風が身に染み、胸に広がるのは苦い失望感だった。

圭介は、今日が何の日か覚えていてくれたのだろうか。

約束をしても、いつもこうだ。何度もはぐらかされ、理由をつけられ、二人で食卓を囲む時間さえ作ってはくれない。

どっと疲れが押し寄せてきた。

小夜は目を閉じ、気を取り直して息子の樹(いつき)に電話をかける。

二人きりのディナーのために、あらかじめ姑に頼んで、息子を実家に預けていたのだ。

キャンドルライトディナーが叶わなくなった今、あの子を迎えに行かなければ。

……

豪華絢爛なレストランの片隅。ひときわ目を引く美しい女性と、六、七歳ほどの少年が席についていた。

少年は真新しいゲーム機に夢中で、テーブルの上で着信を知らせる画面の光に気づいていない。

隣の女性は、発信者名「ママ」の文字を一瞥すると、すっと目を細め、指を滑らせて通話に応じた。そしてすぐさまマナーモードに切り替え、画面を伏せてテーブルに置いた。

彼女は少年に話しかける。

「樹くん、買ってあげたゲーム機、気に入った?」

電話の向こうから聞こえてきた女の声に、小夜は一瞬呆然とし、次いで背筋が凍るような悪寒を覚えた。

相沢若葉(あいざわ わかば)――夫・圭介の幼馴染で、初恋の相手。海外で博士課程にいるはず。なぜいま国内に?しかも、なぜ息子と一緒にいるの?

……

レストランの中では、少年がゲーム機から顔を上げ、満面の笑みで頷いていた。

「うん、大好き!若葉さんが一番優しい。ありがとう!」

若葉は紅い唇をかすかに綻ばせ、尋ねた。

「不思議ね。お家ではゲーム機を買ってくれないの? 長谷川グループほどの財力があれば、ゲーム会社の一つや二つ、簡単に買えるでしょうに」

樹は不満げに唇を尖らせる。

「ちがうよ!パパもおじいちゃんもおばあちゃんも、好きなだけ遊ばせてくれるもん。

ママだけだよ、いつも口うるさくて、本当にめんどくさい。ゲームの時間まで決めて、時間になったら取り上げちゃうんだ……やっぱり若葉さんが一番いいや」

若葉は樹の頭を撫で、諭すように優しい声で言った。

「そんなこと言ったらだめよ。お母さんは、あなたが長時間遊んで目を悪くしないか心配しているの。

あなたのことを思ってくれているのよ。そんなこと聞いたら、お母さんが悲しむわ」

「悲しまないよ」

樹は再びゲーム機に視線を落とし、無関心に言い放った。

「ママはすごく優しいから、怒ったところなんて一度も見たことないもん」

若葉はくすりと笑い、テーブルの料理に目をやった。少し考えると、ゲームに夢中で食事に手のつかない樹の口に、ピリ辛の唐揚げを一つ運んでやる。

「覚えてるわ。樹くんが言ってたわよね。お母さんの作る辛い料理は絶品だって。私も辛いもの、大好きなのよ」

樹は嬉しそうにそれを頬張りながら答える。

「そうだよ!ママの作る辛い料理は、お店のよりずっと美味しいんだ。僕もパパも大好きなの。若葉さんも好きなら、今度うちに遊びにおいでよ。ママに作ってもらうからさ」

若葉は目を細め、ことさら驚いたように言った。

「まあ、本当にいいの?」

「もちろん」

樹は当然といった顔だ。

「若葉さんは、僕もパパも大好きな人なんだから、うちに来るのは当たり前じゃないか」

「じゃあ、樹くんは若葉さんのことが、だーい好きなのね?」

若葉は笑いながら、樹の白く柔らかな頬を指でつん、とつついた。

樹はこくりと頷き、若葉の指に親しげに頬をすり寄せる。

「ママも若葉さんみたいだったらいいのに。いっつも僕を管理しようとして、本当にうざいんだ」

……

寒風が吹き荒れ、雪が舞う。

牡丹雪の中に佇む小夜は、いつしか眉も髪も白く染まっていた。携帯から聞こえてくる一言一句が、彼女の心を抉り、その目はみるみるうちに赤く充血していく。

自分の作る辛い料理が美味しいのは、当然だ。

辛党の父子のために、わざわざ時間を作って料理人にプロ級の辛い料理を習い、休日のたびに腕を振るってきたのだ。その腕は、今や一流店のシェフにも引けを取らない。

だが、樹の言葉に、小夜は息が詰まった。

これが、七年間、愛情を注ぎ、慈しんできた我が子。

七年間の愛情と献身は、「ママはうざい。若葉さんの方がいい」という一言で、無に帰した。

電話を切ろうとした、その時。不意に、あまりにも聞き慣れた、そして今は聞き慣れないほど穏やかな声が響き、凍えた指先が微かに痙攣した。

「すまない、少し立て込んでいて……」

夫の圭介だった。

心臓が痛みで麻痺していくのを感じながら、小夜は乾いた笑いを漏らした。

これが、夫の言う「忙しい仕事」?

結婚八周年の記念日に、初恋の幼馴染と食事をし、あまつさえ自分の息子まで連れて?

通話は、とうの昔に切れていた。

小夜は雪の中でしばらく笑い続けた。赤く充血した瞳から、涙が滲み出す。彼女は手にしていた大輪の薔薇の花束を地面に叩きつけ、ヒールで何度も踏みつけた。

ハート型に束ねられた真紅の花びらが砕け散り、泥雪の上に広がる。それは、飛び散った鮮血のように、目に痛かった。

小夜は車に乗り込んだ。暖房の温風が凍えた身体を包み、やがて指先の感覚が戻ってきた。

過去の出来事が、走馬灯のように脳裏を駆け巡る。

分かっていた。圭介が自分と結婚したのは、あの夜の過ちと、授かった命、そして彼の母親からの圧力があったからだ。

彼は、自分を愛してなどいない。むしろ、憎んでいる。

彼と初恋の相手との未来を壊した、卑劣で浅ましい女だと嫌悪している。

それでも、あの頃の純粋だった自分は、手の届かない王子様のような彼に焦がれ、必死に手を伸ばした。彼に尽くし、従順でいれば、いつかこの冷たい関係も変わるかもしれない、と。

けれど、得られたものは何だった?

結婚して七年、待っていたのは報復にも似た冷たい仕打ちとネグレクトだった。

今や、息子までが自分を疎み、拒絶する。

この家で、自分はまるで透明人間だ。誰も気にかけず、誰も見ようとしない。

七年経って、ようやく目が覚めた。圭介の氷の心を、自分が溶かすことなどできはしないのだと。

――もう、終わりにしよう。

暖かい車内の光が、小夜の人形のように整った青白い顔を照らす。寒暖差で、鼻の頭がさくらんぼのように赤くなっていた。

まだ少し痺れの残る指を動かし、彼女は大学時代の友人である弁護士にメッセージを送った。

離婚と財産分与について相談するため、明日会う約束を取り付けた。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
มุมมองของอิซาเบลลาบ่ายวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าสามีของฉันกำลังพาโรซ่า รักแรกในวัยเด็กของเขาไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลที่ฉันไปเป็นประจำ“วินเซนต์ ดูสิคะ ลูกของเราในจอน่ารักมากเลย”ผ่านรอยแยกของประตู ฉันเห็นใบหน้าของวินเซนต์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม โรซ่าชี้ไปที่หน้าจอ ส่วนวินเซนต์พยักหน้าแล้วยิ้มตอบเธอกลับไปหากฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฉัน พ่อของลูกในท้องของฉัน ฉันคงคิดได้เลยว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุขและรักกันหวานชื่น“คุณอิซาเบลลา คารูโซไหมคะ? คุณหมอพร้อมสำหรับการตรวจแล้วค่ะ” พยาบาลเรียกวินเซนต์หันทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด สายตาเขากวาดมองไปตามโถงทางเดิน เขาต้องได้ยินชื่อของฉันแน่ๆเมื่อสายตาของเขามาหยุดที่ฉัน ปากของเขาอ้าค้าง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาฉันแต่งงานและใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขกับวินเซนต์ ฟัลโคน สามีมาเฟียของฉันมาเกือบสิบปีแล้ว และในปีนี้ฉันก็ได้ตตั้งครรภท้องลูกของเขาเสียที ไม่มีใครควรรู้ดีไปกว่าเขา ว่าการตั้งท้องครั้งนี้ยากลำบากสำหรับฉันเพียงใด เขาทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา หัวใจของฉันเดือดพล่านไปด้วยความโกรธความแค้น และความเศร้าอย่างล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
มุมมองของอิซาเบลลา“ฉันไม่อยากกินพวกอาหารทะเล”จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ วินเซนต์ก็เปลี่ยนน้ำเสียง “เอ่อ จริงสิ คุณคงไม่ควรกินซาชิมิ ผมเพิ่งนึกได้ว่าคุณแพ้หรืออะไรสักอย่างใช่ไหม?”“ขอโทษนะคะคุณอิซาเบลลา” โรซ่าเหลือบมองฉัน “ตั้งแต่ท้องฉันก็โหยหาแต่ซาซิมิมาตลอดเลย” เธอพูดเสริมพร้อมยักไหล่เบา ๆ “แต่ถ้าคุณอยากกินอาหารทะเล เราก็เปลี่ยนไปร้านอื่นได้ล่ะมั้ง”วินเซนต์ลังเลเมื่อมองมาที่ฉัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ควรตัดสินใจอย่างไร “งั้นเอาแบบนี้ไหม ให้โรซ่าเลือกอะไรที่เธออยากกินไปก่อน แล้วเดี๋ยวผมค่อยพาเธอไปร้านที่คุณชอบดีไหม?”ฉันมองคนทั้งคู่สลับไปมา ความดื้อรั้นของวินเซนต์ทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบมาพากล และความห่วงใยจอมปลอมของโรซ่ายิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้าฉันเลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้การปฏิเสธที่ไม่ต้องพูดอะไรลอยค้างอยู่ในอากาศ เขาจะเลือกไปกับฉันไหม ในเมื่อเขานึกได้แล้วว่าฉันเกลียดอาหารทะเล?แต่เมื่อเวลาผ่านไป วินเซนต์ก็ยังไม่พูดอะไร สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างฉันกับโรซ่า ความลังเลปรากฏชัดบนใบหน้าความอดทนของฉันเริ่มหมดลง ฉันหันหลังกลับแล้วโบกแท็กซี่ทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก “ช่างเถอะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
มุมมองของอิซาเบลลาฉันก้าวเข้าไปหาโรซ่า เตรียมจะตบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่วินเซนต์กลับพุ่งเข้ามาขวางและคว้ามือฉันเอาไว้ “คุณทำอะไรน่ะ?”“เป็นความผิดของฉันเองค่ะวินเซนต์ คุณอิซาเบลลามีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะโกรธฉัน ตอนแรกฉันเป็นคนขอให้คุณไปตรวจครรภ์กับฉัน ต่อมาฉันก็ย้ายเข้ามาที่นี่” โรซ่าเริ่มแสดงละครเป็นคนไร้เดียงสาอีกครั้ง “เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ฉันควรจะไปจากที่นี่ ฉันไม่ควรมาที่นี่เลยจริงๆ ในวันนี้”ก็ดีสิ งั้นก็ไสหัวไปซะ ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวฉันผิดคาดที่วินเซนต์ คนที่พยายามห้ามไม่ให้ฉันตบโรซ่ากลับพูดขึ้นมาว่า “ผมเห็นด้วย คุณควรจะไปนะโรซ่า ผมจะไม่บังคับให้ถรรยาตัวเองออกไปจากที่นี่หรอก”ฉันตะลึงไปเลย หลังจากผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา ฉันนึกว่าเขาจะตะคอกใส่ฉัน หรือสั่งให้ฉันไปซะอีกโรซ่าเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ในอึดใจต่อมา เธอก็เค้นน้ำตาออกมาได้สำเร็จ ร้องอ้อนวอนว่า “โอ๊ย ฉันปวดท้องเหลือเกิน ลูกกำลังโกรธแม่เหรอจ๊ะ?”อีกครั้งที่ฉันเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของวินเซนต์อ่อนลง เขาใจอ่อนเพราะเธอ มือของเขาลูบบนท้องของเธอ ราวกับว่าเธอคือสิ่งล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก มันทำให้เลือดในกายของฉันเด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
มุมมองของอิซาเบลลาหลังจากเครื่องบินของพวกเขาออกเดินทาง ในที่สุดฉันก็รู้สึกโล่งใจ ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่รอให้พ่อแม่ที่แท้ๆมารับฉันไปอีกแค่สิบสองชั่วโมง ฉันก็จะเป็นอิสระจากวินเซนต์และคำโกหกทั้งหมด ฉันมีความสุขมากเสียจนทานสเต็กเพิ่มอีกชิ้นในมื้อค่ำเลยทีเดียวตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับพ่อแม่ที่แท้จริง ฉันบอกพวกเขาว่าวินเซนต์ส่งบอดี้การ์ดเกือบสามสิบคนมาล้อมคฤหาสน์เอาไว้พ่อหัวเราะเบา ๆ จากปลายสาย “สามสิบเองเหรอ? ไม่ต้องกังวลหรอก พ่อของลูกมีเป็นพัน”“แค่อยู่เฉย ๆ แล้วรอพวกเรา โอเคไหม” เขาพูดฉันไม่รู้ว่าท่านพูดเกินจริงหรือเปล่า แต่มันก็เพียงพอแล้วที่รู้ว่าพวกท่านกำลังมารับฉันหลังมื้อค่ำ ขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แม่ของโรซ่าก็ปรากฏตัวขึ้นตามมาด้วยพ่อแม่ของวินเซนต์และพ่อแม่บุญธรรมของฉันทุกคนมองฉันราวกับฉันคือผู้ร้ายแม่ของวินเซนต์ฟาดเอกสารหย่าลงบนโต๊ะ “เซ็นมันซะ แล้วกำจัดเด็กไม่มีพ่อในท้องเธอทิ้งไป ตระกูลฟัลโคนอับอายขายหน้าเพราะเธอมามากพอแล้ว”แม่ของโรซ่าเสริมขึ้นว่า “ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะให้ทุกครอบครัวในนิวยอร์กได้รู้ว่ายัยผู้หญิงแพศยาคนนี้ทำเรื่องอะไรไว้บ้าง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
มุมมองของอิซาเบลลาเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในห้องมีคนเพียงสองคน ผู้หญิงกำลังร้องไห้ ส่วนผู้ชายกำลังเดินวุ่นไปมา หัวของฉันยังคงมึนงงไปหมด และฤทธิ์ของยาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานอย่างหนักเมื่อเห็นฉันตื่นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดร้องไห้แล้วกุมมือฉันไว้ “อิซาเบลลา ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?”ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือเบียงก้า แม่แท้ๆ ของฉัน ถึงแม้ฉันจะเคยพบเธอเพียงครั้งเดียว แต่ความละม้ายคล้ายคลึงระหว่างเราสองคนนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยส่วนผู้ชายที่เดินไปมาด้วยความกังวลอยู่นั้นคือ เอ็นโซ พ่อแท้ๆ ของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยทั้งคู่มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพวกคนที่เคยตราหน้าว่าฉันคือความอับอาย คนที่บังคับให้ฉันเซ็นเอกสารหย่าและบังคับให้ฉันต้องทำแท้งเสียงพ่อของฉันอ่อนโยนลง แม้ว่าสีหน้าของท่านยังคงเคร่งเครียด “พ่อจะทำให้พวกมันชดใช้ อิซาเบลลา ลูกคือคนตระกูลรอสซี่ จะไม่มีใครทำให้ลูกต้องมาทนกับเรื่องแบบนี้ได้อีก”แม่ของฉันลูบผมฉันเบาๆ และทัดหูให้ฉันแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นนะลูก แค่ตั้งใจพักผ่อนให้หายดีก็พอ ตกลงไหม? เดี๋ยวพ่อลูกจะจัดการทุกอย่า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
มุมมองของวินเซนต์ผมรู้สึกถึงความโหวงเหวงในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าผมลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป หรือไม่ก็กำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากไปอันที่จริงผมมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่วันที่ออกจากบ้านมาแล้ว และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที จนแทบเผาหัวใจผมให้มอดไหม้เกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับอิซาเบลลาไหม?ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์ของอิซาเบลลา พยายามโทรอยู่เป็นสิบครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนรับสายตอนนี้ผมเริ่มจะสติแตกจริงๆ แล้ว ทำไมอิซาเบลลาถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์เฮงซวยนั่นเสียที?ผมลุกจากเตียง คว้าแจ็กเก็ตและกางเกงมาใส่ เตรียมจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่เสียงของโรซ่าก็หยุดผมไว้ “วินเซนต์ คุณจะไปไหนคะ?”“ผมต้องกลับไปดูอิซาเบลลา เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์”เสียงของโรซ่าสั่นราวกับจะร้องไห้ “คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เหรอคะ? ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวเนี่ยนะ?”นั่นสินะ ผมกลับไปไม่ได้ การกลับไปหมายถึงการทิ้งให้โรซ่าต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้เพียงลำพังผมเดินเข้าไปหาเธอ ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน “อย่าร้องนะ ผมไม่ไปไหนหรอก ผมแค่ตกใจไปหน่อย เดี๋ยวผมให้คนไปดูให้ โอเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
มุมมองของอิซาเบลลาทันทีที่พ่อแม่ที่แท้ๆของฉัน เบียงก้าและเอ็นโซ พาฉันกลับไปที่บ้าน ฉันก็ตระหนักได้ว่าพวกท่านไม่ได้พูดเกินจริงเลยพวกเขาคือตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนเหนือ อิทธิพลของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วโลก ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่วินเซนต์ ฟัลโคนสร้างขึ้นมาเป็นร้อยเท่าฉันถูกศัตรูคนหนึ่งของพ่อลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงสงครามแย่งชิงโครงการพัฒนาโรงงานผลิตยาที่โหดเหี้ยม พ่อของฉันล้างแค้นคนที่เกี่ยวข้องอย่างสาสม แต่กว่าที่ท่านจะตามหาตัวฉันเจอ ฉันก็หายสาบสูญไปเสียแล้วแต่พ่อแม่แท้ๆ ของฉันไม่เคยละทิ้งความพยายามในการตามหาฉันเลย พวกเขาแค่ไม่เคยคาดคิดว่าฉันจะถูกเลี้ยงดูมาโดยตระกูลมาเฟียอีกตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าพวกเขามากในช่วงแรก คนของพ่อไม่มั่นใจในตัวฉัน สำหรับพวกเขา ฉันดูอ่อนแอและบอบบางเกินกว่าจะเป็นลูกสาวของเอ็นโซแม้แต่พ่อของฉันเองก็ยังเคยบอกว่า “ตราบใดที่พ่อยังอยู่ตรงนี้ ลูกไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการคุมแก๊งมาเฟียเลย แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว”แต่ฉันอยากพิสูจน์ตัวเองและการฝึกฝนตลอดยี่สิบปีภายใต้ตระกูลคารูโซก็เตรียมฉันมาสำหรับวันนี้แล้ว ฉันเรียนรู้จากคนที่ดีที่ส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
มุมมองของอิซาเบลลาฉันแต่งงานกับอีธานในอีกหนึ่งปีต่อมา และฉันพูดได้อย่างเต็มปากว่าชีวิตคู่ของเราสมบูรณ์แบบที่สุด อีธานทะนุถนอมฉันในทุกทางที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ตั้งท้องลูกของเขาสิบเดือนต่อมา ลูกสาวของเราก็ลืมตาดูโลกเวลาผ่านไป จนเมื่อเธออายุได้สองขวบ ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบินกลับไปนิวยอร์กพร้อมกับพ่อแม่การกลับมาเหยียบแผ่นดินนิวยอร์กอีกครั้ง ให้ความรู้สึกแตกต่างจากครั้งที่ฉันจากไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นฉันเป็นอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน สามีที่รักอยู่เคียงข้าง และพ่อแม่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ฉันเปลี่ยนไปแล้ว แข็งแกร่งขึ้น และมีความสุขมากขึ้นแต่โลกใบนี้ช่างเล็กเกินไปฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเดินสวนทางกับโรซ่า แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น กำลังขายลูกโป่งอยู่ริมถนนฉันอึ้งและไม่พร้อมจะทักทายเธอ ฉันแค่ต้องการจะเดินผ่านไปก่อนที่มือสกปรกของเธอจะมาโดนชุดของฉันแต่เธอสังเกตเห็นฉันดวงตาของเธอเบิกกว้าง และในพริบตาเธอก็พุ่งมาหาฉัน ทรุดเข่าลงกับพื้น และคว้าชายกระโปรงของฉันไว้แน่น“คุณอิซาเบลลา? ใช่คุณจริงๆ ใช่ไหม? คุณกลับมาแล้ว!” เธออุทานออ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status