Short
เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก

เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก

โดย:  คาเรน ดับเบิลยูจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
6.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

「詩織、茉優はもう賢人と婚約したんだ。これ以上邪魔をするのはやめなさい。

父さんはもう航空券は買ってある。数年は海外で過ごして、茉優の結婚式が終わってから帰ってきなさい」

両親の顔に浮かぶ、あの「あなたのためを思って」という表情を見て、水瀬詩織(みなせ しおり)はようやく、自分が過去に生まれ変わったのだと気づいた。

両親に海外行きを強要され、西園寺賢人(さいおんじ けんと)を完全に諦めることになった、あの日だ。

……

前の人生でも、詩織はこうして両親に説得され、一度はここを去った。

けれど諦めきれず、何度も賢人に「あなたが好きなのは私のはずだ」と訴え、両親に「真実を話してほしい、姉さんに私の身代わりをさせないで」と懇願し続けた。

しかし、その結果手に入れたのは、賢人からのさらに深い嫌悪だけだった。

交通事故に遭い、死に瀕していた彼女に対し、電話越しの彼は看護師に冷酷にこう言い放ったのだ。

「また何の芝居だ?彼女に伝えてくれ、俺と茉優の結婚式を邪魔するな」と。

そして詩織は手術台の上で息絶えた。

薄れゆく意識の中、病室のテレビには、世界中継される盛大な結婚式が映し出されていた。

西園寺賢人が優しく水瀬茉優(みなせ まゆ)に指輪を嵌め、二人が万雷の祝福を受ける姿を、ただ見つめながら……

神様がもう一度人生をやり直す機会をくれたのなら、この人生では、もう二度とあんな惨めな真似はしない。

……

「分かった。行くわ」彼女は航空券を手に取り、驚くほど平坦な声で答えた。

あまりにあっさりと承諾したため、水瀬隆史(みなせ たかし)と水瀬涼子(みなせ りょうここ)は驚きを隠せなかった。

「詩織、本当に行くんだな?また何か企んで、茉優の邪魔をするつもりじゃないだろうな!?」

邪魔?笑わせないでほしい。賢人はもともと、詩織のものだったのだ。

それを両親が無理やり奪い取り、姉に与えただけではないか。

二十数年前、姉の茉優に白血病が見つかった時、両親は迷わず「もう一人子供を作る」ことを選んだ。そうして生まれたのが詩織だ。

彼女の臍帯血が姉の命を救ったが、それ以来、彼女はずっと姉の影として生きることになった。

茉優は体が弱かったため、両親の愛情はすべて彼女に注がれた。

小さい頃から、詩織は何でも譲ってきた。部屋も、友達も、コンクールの決勝枠も……

ただ一つ、どうしても譲りたくなかったのが、一目惚れした少年――西園寺家の御曹司、西園寺賢人だった。

かつて雲の上の存在だった彼は、誕生パーティーの後に交通事故に遭い、両目の視力を失った。そして家族に見捨てられ、郊外の別荘に追いやられた。

詩織は家族に内緒で鍵を盗み出し、毎日放課後になると塀を乗り越えて彼のもとへ通った。

「毎日来るよ」

暗闇の中、少女の清らかな声は、賢人にとって唯一の救いとなった。彼女は決して本名を名乗らず、彼の手のひらに一画ずつ指で書いた。

【ナナって呼んで】

彼は手探りで彼女の髪を梳き、彼女のためにピアノを弾き、雷雨の夜には彼女の冷たい手を自分の胸に当てて温めてくれた。

手術の前夜、少年は彼女の指先にキスをして誓った。

「目が治ったら、一番に君を見たい。そうしたら、付き合おう」

手術は十二時間にも及んだ。

けれど、賢人が目覚めて最初に見たのは、茉優だった。

茉優も賢人を好きだと知った隆史と涼子が、こっそり詩織の水に睡眠薬を混ぜ、丸一日眠らせたからだ。

そして、「長年彼に寄り添っていたのは茉優だ」と嘘の証言をし、茉優を詩織の身代わりに仕立て上げたのだ。

賢人は疑うこともなく、茉優と恋に落ち、婚約し、深く愛し合うようになった。

この三年間、詩織は数え切れないほど彼に説明した。「そばにいたのは私だ」「あなたが愛すべきなのは私だ」と。

けれど、彼は決して信じなかった。彼女が死ぬ、その瞬間まで。

……

詩織は目の前の実の両親を見て、滑稽でたまらなかった。

「散々出て行けと言っておきながら、いざ承諾したら信じないのか?自分たちが矛盾してると思わないの?」

「そういう意味じゃないわ。行ってくれるならそれが一番だ。

出発は半月後、ヨーロッパ行きだ。それまでに荷物をまとめて、身辺整理をしておきなさい」

隆史と涼子は彼女の気が変わるのを恐れ、念を押すように言いつけると、喜色満面で去っていった。

彼女も背を向け、部屋に戻った。

ドアを閉めた直後、スマホが震えた。

賢人からのメッセージだ。

【今夜8時、ホテル・グランヴィア、1808号室に来て】

詩織はその画面を見つめ、指先をわずかに強張らせた。

前の人生でこのメッセージを受け取った時、彼女は狂喜乱舞した。やっと話を聞いてくれるのだと思ったのだ。

けれど行ってみて分かったのは、彼がわざと自分と茉優の情事を見せつけ、彼女を絶望させようとしたということだけだった。

あの時、彼女は泣き崩れた。しかし彼は冷ややかに言ったのだ。

「よく見えたか?俺が好きなのは茉優だけだ」

今思うと、本当に馬鹿げていた。

彼女は深く息を吸い、返信した。

【分った】

……

夜8時、彼女は時間通りにホテルへ到着した。

1808号室のドアは開いていた。

中では賢人が茉優を抱き、二人は裸で絡み合っていた。

周囲には使用済みの避妊具が散らばり、部屋中には情事の熱気が充満している。

外に立つ詩織に気づき、茉優は短く悲鳴を上げた。

賢人は頭を下げ、茉優の鎖骨に細かくキスを落としながら、低く優しい声で言った。

「怖がることはない。わざと呼んだんだ。俺が愛しているのは君だと分からせるためにね。

そうすれば、彼女も俺に対して分不相応な想いを抱かなくなるだろう。ただの『義兄さん』だと認識するはずだ」

人生をやり直し、二度目にこの光景を見ても、心はやはり鋭利な刃物で刺されたように痛み、血が滴るようだった。

でも、慣れなければならない。

これからの彼、西園寺賢人は、ただの「義兄さん」なのだから。

どれくらい時間が経っただろうか。爪が食い込むほど握りしめていた手を解くと、服を着た賢人が彼女の前に歩いてきた。

「よく見えたか?俺が好きなのは茉優だけだ。

自分の立場をわきまえろ。俺は君の『義兄』だ。二度とあんな恥知らずな真似はするな」

詩織の顔からは、すでに何の表情も消えていた。

「よく見えたし、よく分かったわ」

賢人は一瞬呆気にとられた。彼女がこれほど落ち着いているとは予想していなかったようだ。

少しして、彼はベッドサイドから招待状を取り出し、彼女に渡した。

「来月、俺と茉優の結婚式がある。出席してほしい」

詩織は招待状を受け取った。

「時間通りに参加するわ。末永くお幸せに」

賢人は彼女の顔をじっと見つめ、眉をひそめた。

なぜか今日の詩織は、気味が悪いほど素直だ。

だが彼はそれ以上何も聞かず、茉優の手を引いてホテルを出て行った。詩織も重い足取りでその後に続いた。

うつむき、呆然と歩いていたその時、横から悲鳴が聞こえた。

次の瞬間、頭上の巨大な電飾看板が真っ直ぐに落下してきた。

賢人は本能的に茉優を抱きかかえて後ろへ飛び退き、完璧に難を逃れた。

その場に取り残されたのは、詩織だけだった。

彼女は看板の下敷きになり、全身血まみれで地面に崩れ落ちた。

潮のように押し寄せる激痛が神経を引き裂き、血の海の中で彼女の体は震え続けた。

大粒の涙が溢れ出し、視界を滲ませる。

彼女は、茉優を守る彼の姿を見つめ、静かに瞳を閉じた。

私だけを想ってくれたあの少年は、もう二度と戻ってこない。

これでやっと、完全に手放すことができる。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
มุมมองของอิซาเบลลาบ่ายวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าสามีของฉันกำลังพาโรซ่า รักแรกในวัยเด็กของเขาไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลที่ฉันไปเป็นประจำ“วินเซนต์ ดูสิคะ ลูกของเราในจอน่ารักมากเลย”ผ่านรอยแยกของประตู ฉันเห็นใบหน้าของวินเซนต์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม โรซ่าชี้ไปที่หน้าจอ ส่วนวินเซนต์พยักหน้าแล้วยิ้มตอบเธอกลับไปหากฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฉัน พ่อของลูกในท้องของฉัน ฉันคงคิดได้เลยว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุขและรักกันหวานชื่น“คุณอิซาเบลลา คารูโซไหมคะ? คุณหมอพร้อมสำหรับการตรวจแล้วค่ะ” พยาบาลเรียกวินเซนต์หันทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด สายตาเขากวาดมองไปตามโถงทางเดิน เขาต้องได้ยินชื่อของฉันแน่ๆเมื่อสายตาของเขามาหยุดที่ฉัน ปากของเขาอ้าค้าง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาฉันแต่งงานและใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขกับวินเซนต์ ฟัลโคน สามีมาเฟียของฉันมาเกือบสิบปีแล้ว และในปีนี้ฉันก็ได้ตตั้งครรภท้องลูกของเขาเสียที ไม่มีใครควรรู้ดีไปกว่าเขา ว่าการตั้งท้องครั้งนี้ยากลำบากสำหรับฉันเพียงใด เขาทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา หัวใจของฉันเดือดพล่านไปด้วยความโกรธความแค้น และความเศร้าอย่างล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
มุมมองของอิซาเบลลา“ฉันไม่อยากกินพวกอาหารทะเล”จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ วินเซนต์ก็เปลี่ยนน้ำเสียง “เอ่อ จริงสิ คุณคงไม่ควรกินซาชิมิ ผมเพิ่งนึกได้ว่าคุณแพ้หรืออะไรสักอย่างใช่ไหม?”“ขอโทษนะคะคุณอิซาเบลลา” โรซ่าเหลือบมองฉัน “ตั้งแต่ท้องฉันก็โหยหาแต่ซาซิมิมาตลอดเลย” เธอพูดเสริมพร้อมยักไหล่เบา ๆ “แต่ถ้าคุณอยากกินอาหารทะเล เราก็เปลี่ยนไปร้านอื่นได้ล่ะมั้ง”วินเซนต์ลังเลเมื่อมองมาที่ฉัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ควรตัดสินใจอย่างไร “งั้นเอาแบบนี้ไหม ให้โรซ่าเลือกอะไรที่เธออยากกินไปก่อน แล้วเดี๋ยวผมค่อยพาเธอไปร้านที่คุณชอบดีไหม?”ฉันมองคนทั้งคู่สลับไปมา ความดื้อรั้นของวินเซนต์ทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบมาพากล และความห่วงใยจอมปลอมของโรซ่ายิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้าฉันเลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้การปฏิเสธที่ไม่ต้องพูดอะไรลอยค้างอยู่ในอากาศ เขาจะเลือกไปกับฉันไหม ในเมื่อเขานึกได้แล้วว่าฉันเกลียดอาหารทะเล?แต่เมื่อเวลาผ่านไป วินเซนต์ก็ยังไม่พูดอะไร สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างฉันกับโรซ่า ความลังเลปรากฏชัดบนใบหน้าความอดทนของฉันเริ่มหมดลง ฉันหันหลังกลับแล้วโบกแท็กซี่ทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก “ช่างเถอะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
มุมมองของอิซาเบลลาฉันก้าวเข้าไปหาโรซ่า เตรียมจะตบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่วินเซนต์กลับพุ่งเข้ามาขวางและคว้ามือฉันเอาไว้ “คุณทำอะไรน่ะ?”“เป็นความผิดของฉันเองค่ะวินเซนต์ คุณอิซาเบลลามีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะโกรธฉัน ตอนแรกฉันเป็นคนขอให้คุณไปตรวจครรภ์กับฉัน ต่อมาฉันก็ย้ายเข้ามาที่นี่” โรซ่าเริ่มแสดงละครเป็นคนไร้เดียงสาอีกครั้ง “เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ฉันควรจะไปจากที่นี่ ฉันไม่ควรมาที่นี่เลยจริงๆ ในวันนี้”ก็ดีสิ งั้นก็ไสหัวไปซะ ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวฉันผิดคาดที่วินเซนต์ คนที่พยายามห้ามไม่ให้ฉันตบโรซ่ากลับพูดขึ้นมาว่า “ผมเห็นด้วย คุณควรจะไปนะโรซ่า ผมจะไม่บังคับให้ถรรยาตัวเองออกไปจากที่นี่หรอก”ฉันตะลึงไปเลย หลังจากผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา ฉันนึกว่าเขาจะตะคอกใส่ฉัน หรือสั่งให้ฉันไปซะอีกโรซ่าเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ในอึดใจต่อมา เธอก็เค้นน้ำตาออกมาได้สำเร็จ ร้องอ้อนวอนว่า “โอ๊ย ฉันปวดท้องเหลือเกิน ลูกกำลังโกรธแม่เหรอจ๊ะ?”อีกครั้งที่ฉันเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของวินเซนต์อ่อนลง เขาใจอ่อนเพราะเธอ มือของเขาลูบบนท้องของเธอ ราวกับว่าเธอคือสิ่งล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก มันทำให้เลือดในกายของฉันเด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
มุมมองของอิซาเบลลาหลังจากเครื่องบินของพวกเขาออกเดินทาง ในที่สุดฉันก็รู้สึกโล่งใจ ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่รอให้พ่อแม่ที่แท้ๆมารับฉันไปอีกแค่สิบสองชั่วโมง ฉันก็จะเป็นอิสระจากวินเซนต์และคำโกหกทั้งหมด ฉันมีความสุขมากเสียจนทานสเต็กเพิ่มอีกชิ้นในมื้อค่ำเลยทีเดียวตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับพ่อแม่ที่แท้จริง ฉันบอกพวกเขาว่าวินเซนต์ส่งบอดี้การ์ดเกือบสามสิบคนมาล้อมคฤหาสน์เอาไว้พ่อหัวเราะเบา ๆ จากปลายสาย “สามสิบเองเหรอ? ไม่ต้องกังวลหรอก พ่อของลูกมีเป็นพัน”“แค่อยู่เฉย ๆ แล้วรอพวกเรา โอเคไหม” เขาพูดฉันไม่รู้ว่าท่านพูดเกินจริงหรือเปล่า แต่มันก็เพียงพอแล้วที่รู้ว่าพวกท่านกำลังมารับฉันหลังมื้อค่ำ ขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แม่ของโรซ่าก็ปรากฏตัวขึ้นตามมาด้วยพ่อแม่ของวินเซนต์และพ่อแม่บุญธรรมของฉันทุกคนมองฉันราวกับฉันคือผู้ร้ายแม่ของวินเซนต์ฟาดเอกสารหย่าลงบนโต๊ะ “เซ็นมันซะ แล้วกำจัดเด็กไม่มีพ่อในท้องเธอทิ้งไป ตระกูลฟัลโคนอับอายขายหน้าเพราะเธอมามากพอแล้ว”แม่ของโรซ่าเสริมขึ้นว่า “ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะให้ทุกครอบครัวในนิวยอร์กได้รู้ว่ายัยผู้หญิงแพศยาคนนี้ทำเรื่องอะไรไว้บ้าง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
มุมมองของอิซาเบลลาเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในห้องมีคนเพียงสองคน ผู้หญิงกำลังร้องไห้ ส่วนผู้ชายกำลังเดินวุ่นไปมา หัวของฉันยังคงมึนงงไปหมด และฤทธิ์ของยาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานอย่างหนักเมื่อเห็นฉันตื่นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดร้องไห้แล้วกุมมือฉันไว้ “อิซาเบลลา ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?”ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือเบียงก้า แม่แท้ๆ ของฉัน ถึงแม้ฉันจะเคยพบเธอเพียงครั้งเดียว แต่ความละม้ายคล้ายคลึงระหว่างเราสองคนนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยส่วนผู้ชายที่เดินไปมาด้วยความกังวลอยู่นั้นคือ เอ็นโซ พ่อแท้ๆ ของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยทั้งคู่มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพวกคนที่เคยตราหน้าว่าฉันคือความอับอาย คนที่บังคับให้ฉันเซ็นเอกสารหย่าและบังคับให้ฉันต้องทำแท้งเสียงพ่อของฉันอ่อนโยนลง แม้ว่าสีหน้าของท่านยังคงเคร่งเครียด “พ่อจะทำให้พวกมันชดใช้ อิซาเบลลา ลูกคือคนตระกูลรอสซี่ จะไม่มีใครทำให้ลูกต้องมาทนกับเรื่องแบบนี้ได้อีก”แม่ของฉันลูบผมฉันเบาๆ และทัดหูให้ฉันแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นนะลูก แค่ตั้งใจพักผ่อนให้หายดีก็พอ ตกลงไหม? เดี๋ยวพ่อลูกจะจัดการทุกอย่า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
มุมมองของวินเซนต์ผมรู้สึกถึงความโหวงเหวงในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าผมลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป หรือไม่ก็กำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากไปอันที่จริงผมมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่วันที่ออกจากบ้านมาแล้ว และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที จนแทบเผาหัวใจผมให้มอดไหม้เกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับอิซาเบลลาไหม?ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์ของอิซาเบลลา พยายามโทรอยู่เป็นสิบครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนรับสายตอนนี้ผมเริ่มจะสติแตกจริงๆ แล้ว ทำไมอิซาเบลลาถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์เฮงซวยนั่นเสียที?ผมลุกจากเตียง คว้าแจ็กเก็ตและกางเกงมาใส่ เตรียมจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่เสียงของโรซ่าก็หยุดผมไว้ “วินเซนต์ คุณจะไปไหนคะ?”“ผมต้องกลับไปดูอิซาเบลลา เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์”เสียงของโรซ่าสั่นราวกับจะร้องไห้ “คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เหรอคะ? ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวเนี่ยนะ?”นั่นสินะ ผมกลับไปไม่ได้ การกลับไปหมายถึงการทิ้งให้โรซ่าต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้เพียงลำพังผมเดินเข้าไปหาเธอ ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน “อย่าร้องนะ ผมไม่ไปไหนหรอก ผมแค่ตกใจไปหน่อย เดี๋ยวผมให้คนไปดูให้ โอเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
มุมมองของอิซาเบลลาทันทีที่พ่อแม่ที่แท้ๆของฉัน เบียงก้าและเอ็นโซ พาฉันกลับไปที่บ้าน ฉันก็ตระหนักได้ว่าพวกท่านไม่ได้พูดเกินจริงเลยพวกเขาคือตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนเหนือ อิทธิพลของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วโลก ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่วินเซนต์ ฟัลโคนสร้างขึ้นมาเป็นร้อยเท่าฉันถูกศัตรูคนหนึ่งของพ่อลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงสงครามแย่งชิงโครงการพัฒนาโรงงานผลิตยาที่โหดเหี้ยม พ่อของฉันล้างแค้นคนที่เกี่ยวข้องอย่างสาสม แต่กว่าที่ท่านจะตามหาตัวฉันเจอ ฉันก็หายสาบสูญไปเสียแล้วแต่พ่อแม่แท้ๆ ของฉันไม่เคยละทิ้งความพยายามในการตามหาฉันเลย พวกเขาแค่ไม่เคยคาดคิดว่าฉันจะถูกเลี้ยงดูมาโดยตระกูลมาเฟียอีกตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าพวกเขามากในช่วงแรก คนของพ่อไม่มั่นใจในตัวฉัน สำหรับพวกเขา ฉันดูอ่อนแอและบอบบางเกินกว่าจะเป็นลูกสาวของเอ็นโซแม้แต่พ่อของฉันเองก็ยังเคยบอกว่า “ตราบใดที่พ่อยังอยู่ตรงนี้ ลูกไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการคุมแก๊งมาเฟียเลย แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว”แต่ฉันอยากพิสูจน์ตัวเองและการฝึกฝนตลอดยี่สิบปีภายใต้ตระกูลคารูโซก็เตรียมฉันมาสำหรับวันนี้แล้ว ฉันเรียนรู้จากคนที่ดีที่ส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
มุมมองของอิซาเบลลาฉันแต่งงานกับอีธานในอีกหนึ่งปีต่อมา และฉันพูดได้อย่างเต็มปากว่าชีวิตคู่ของเราสมบูรณ์แบบที่สุด อีธานทะนุถนอมฉันในทุกทางที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ตั้งท้องลูกของเขาสิบเดือนต่อมา ลูกสาวของเราก็ลืมตาดูโลกเวลาผ่านไป จนเมื่อเธออายุได้สองขวบ ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบินกลับไปนิวยอร์กพร้อมกับพ่อแม่การกลับมาเหยียบแผ่นดินนิวยอร์กอีกครั้ง ให้ความรู้สึกแตกต่างจากครั้งที่ฉันจากไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นฉันเป็นอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน สามีที่รักอยู่เคียงข้าง และพ่อแม่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ฉันเปลี่ยนไปแล้ว แข็งแกร่งขึ้น และมีความสุขมากขึ้นแต่โลกใบนี้ช่างเล็กเกินไปฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเดินสวนทางกับโรซ่า แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น กำลังขายลูกโป่งอยู่ริมถนนฉันอึ้งและไม่พร้อมจะทักทายเธอ ฉันแค่ต้องการจะเดินผ่านไปก่อนที่มือสกปรกของเธอจะมาโดนชุดของฉันแต่เธอสังเกตเห็นฉันดวงตาของเธอเบิกกว้าง และในพริบตาเธอก็พุ่งมาหาฉัน ทรุดเข่าลงกับพื้น และคว้าชายกระโปรงของฉันไว้แน่น“คุณอิซาเบลลา? ใช่คุณจริงๆ ใช่ไหม? คุณกลับมาแล้ว!” เธออุทานออ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status