เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก

มุมมองของอิซาเบลลา

บ่ายวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าสามีของฉันกำลังพาโรซ่า รักแรกในวัยเด็กของเขาไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลที่ฉันไปเป็นประจำ

“วินเซนต์ ดูสิคะ ลูกของเราในจอน่ารักมากเลย”

ผ่านรอยแยกของประตู ฉันเห็นใบหน้าของวินเซนต์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม โรซ่าชี้ไปที่หน้าจอ ส่วนวินเซนต์พยักหน้าแล้วยิ้มตอบเธอกลับไป

หากฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฉัน พ่อของลูกในท้องของฉัน ฉันคงคิดได้เลยว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุขและรักกันหวานชื่น

“คุณอิซาเบลลา คารูโซไหมคะ? คุณหมอพร้อมสำหรับการตรวจแล้วค่ะ” พยาบาลเรียก

วินเซนต์หันทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด สายตาเขากวาดมองไปตามโถงทางเดิน เขาต้องได้ยินชื่อของฉันแน่ๆ

เมื่อสายตาของเขามาหยุดที่ฉัน ปากของเขาอ้าค้าง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

ฉันแต่งงานและใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขกับวินเซนต์ ฟัลโคน สามีมาเฟียของฉันมาเกือบสิบปีแล้ว และในปีนี้ฉันก็ได้ตตั้งครรภท้องลูกของเขาเสียที ไม่มีใครควรรู้ดีไปกว่าเขา ว่าการตั้งท้องครั้งนี้ยากลำบากสำหรับฉันเพียงใด เขาทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา หัวใจของฉันเดือดพล่านไปด้วยความโกรธความแค้น และความเศร้าอย่างลึกซึ้ง เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหลอกมามากเพียงใด

“นี่คือเหตุผลที่คุณบอกว่ามาหาฉันวันนี้ไม่ได้ใช่ไหม?” ฉันพยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง แต่ความโกรธก็พุ่งขึ้นจนกลั้นไม่อยู่

ไม่ทันยั้งคิด ฉันยกมือขึ้นตบหน้าวินเซนต์อย่างแรง

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำร้ายเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนนิ่งเงียบ และหลบสายตาฉัน

“ความเงียบของคุณมันไม่ได้ช่วยอะไรนะวินเซนต์ คุณยังติดค้างคำอธิบายกับฉัน”

วินเซนต์ไม่ขยับตัว แต่โรซ่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากลับก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อปกป้องเขาจากความโกรธของฉัน

“คุณนายอิซาเบลลาใช่ไหมคะ?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “โทษฉันคนเดียวเถอะค่ะ วินเซนต์ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”

“มันเป็นความผิดของฉันเองค่ะ คุณอิซาเบลลา ฉันเป็นคนที่ท้องเอง”

“โทษคุณคนเดียวงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะเยาะ ความขมขื่นในน้ำเสียงชัดเจนยิ่งนัก

ฉันเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง แต่ถึงอย่างนั้น น้ำตาก็ไหลอาบหน้า

ราวกับน้ำตาของฉันไปกระตุ้นบางอย่างในตัวเขา ในที่สุดวินเซนต์ก็เดินผ่านโรซ่าแล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด

“อย่าร้องไห้เลยนะอิซาเบลลา เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของผม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ

ตัวฉันแข็งชะงัก อะไรนะ?

แต่แล้วโรซ่าก็พูดขึ้น เธอกะพริบดวงตากลมโตใสซื่อไปทางวินเซนต์ “วินเซนต์คะ คุณสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะปกป้องลูกของฉันด้วยการอ้างว่าเป็นลูกของคุณ? ทำไมจู่ๆ ถึงบอกเธอตอนนี้ล่ะคะ?”

ปกป้องลูกของเธองั้นเหรอ? นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ฉันสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของวินเซนต์แล้วจ้องหน้าเขา “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันแน่วินเซนต์? ยัยนี่พูดเรื่องบ้าอะไร?”

“วินเซนต์คะ!” โรซ่าเรียกเขาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพยายามขัดขวางไม่ให้เขาพูดอะไรไปมากกว่านี้

แต่วินเซนต์ไม่ลังเลเลย “อิซาเบลลาคือภรรยาของผม เธอสมควรได้รับรู้เรื่องนี้”

“ก็ได้ค่ะ” ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของโรซ่าจ้องประสานกับฉัน “ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ ล่ะก็ คุณอิซาเบลลา... วินเซนต์ตัดสินใจที่จะรับลูกของฉันเป็นลูกของเขา ดังนั้นเขาจึงอาจจะไม่สามารถรับลูกของคุณได้”

ใบหน้าของวินเซนต์ซีดเผือดลงอีกครั้ง แต่เขายังคงนิ่งเงียบและไม่ได้โต้แย้งอะไร

“แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ” โรซ่าพูดต่อ น้ำเสียงของเธอหวานขึ้นทันทีขณะที่ยื่นมือมาจะกุมมือฉัน นิ้วมือของเธออยู่เหนือมือฉันเพียงนิดเดียว “วินเซนต์บอกว่าแม้ตอนนี้เขาจะอ้างว่าลูกของคุณเป็นลูกเขาไม่ได้ แต่เขาจะรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมหลังจากคุณคลอดแล้ว”

“ลูกๆ ของเราจะได้ใช้นามสกุลฟัลโคนเหมือนกัน” เธอเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจจอมปลอม

ฉันสาบานได้เลยว่าฉันเห็นรอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากเธอเพียงพริบตา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ฉันหันไปหาวินเซนต์ เขายังคงเงียบขรึม ก้มหน้าลงราวกับทนมองหน้าฉันไม่ได้

“มันจริงใช่ไหมวินเซนต์?” เสียงของฉันสั่นเครือขณะฝืนถามออกไป “คุณจะยอมทิ้งลูกของเรา เพื่อช่วยลูกของเธออย่างนั้นเหรอ?”

“ผมขอโทษนะอิซาเบลลา” เขาพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง “ลูกของเธอสำคัญกับคุณถึงขนาดที่คุณยอมทอดทิ้งลูกของเราเลยเหรอ?”

วินเซนต์ลังเล ความเงียบนั้นเฉือนหัวใจฉันราวกับคมมีด

“คุณไม่เข้าใจเรื่องครอบครัวของโรซ่าหรอก”เขาพึมพำออกมาอย่างช้าๆ อย่างระมัดระวัง “พ่อแม่ของโรซ่าไม่กล้าขัดผมหรอก และพวกเขาบอกชัดเจนว่าจะยอมรับเด็กคนนี้เป็นลูกผม ก็ต่อเมื่อผมไม่มีทายาทคนอื่น ผมเลยไม่สามารถอ้างว่าลูกของเราเป็นลูกผมได้ตอนนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าลูกของโรซ่าจะคลอด”เขามองหน้าฉันราวกับว่าเขากำลังทำสิ่งที่สูงส่ง และทุกคำพูดของเขามันถูกต้องชอบธรรมแล้ว

แต่ตรรกะทั้งหมดนั้น กลับน่าขันสิ้นดี

สิ่งหนึ่งที่วินเซนต์พูดถูกก็คือไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเขา อย่างน้อยก็ในแถบตอนใต้ เขาคือเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่พัวพันกับการค้าอาวุธและยาเสพติด

แม้ว่าครอบครัวของฉันจะคลุกคลีกับพวกมาเฟียและเป็นเจ้าของคาสิโนอยู่บ้าง แต่พวกเราก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยเมื่อเทียบกับวินเซนต์

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อพ่อแม่ของฉันรู้ว่าเขาคือคนรักของฉัน พวกเขาจึงแทบจะถวายฉันใส่พานเดินเข้าพิธีวิวาห์กับเขา

วินเซนต์ผู้เย็นชาและทรงอำนาจอยู่เสมอ มักจะแสดงด้านที่อ่อนโยนให้ฉันเห็นเพียงคนเดียว แต่ว่าวันนี้ ฉันกลับได้เห็นเขาทำแบบเดียวกันนั้นกับโรซ่า

เขายื่นมือมาหาฉันอีกครั้ง อ้าแขนออกหมายจะดึงฉันเข้าไปใกล้ “ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ยอมให้ลูกของเราเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ เชื่อใจผมนะตกลงไหม? ทันทีที่ลูกของโรซ่าคลอดออกมา ผมจะคืนสถานะให้ลูกของเราเอง”

...

หลังจากตรวจครรภ์เสร็จ วินเซนต์ยืนกรานที่จะขับรถพาฉันไปทานมื้อค่ำ โดยมีโรซ่ารีบที่จะขอตามไปด้วย เธออ้างว่าดีใจที่ไม่ได้เป็นคนเดียวที่กำลังอุ้มท้องในตอนนี้ แต่ฉันมองออกว่ามันคือการแสดง

เธอพยายามอย่างหนักที่จะสวมบทบาทเพื่อนที่แสนดีและคอยห่วงใยซัพพอร์ตกัน

“ไปร้านประจำของเราดีไหมคะ? ฉันอยากกินอาหารร้านนั้นมาสักพักแล้ว” โรซ่าเสนอขึ้นทันทีที่ฉันหย่อนก้นนั่งลง

วินเซนต์ตอบรับอย่างเร็ว “ฟังดูดีนะ งั้นไปร้านถนนซิกซ์อะเวนิวกัน”

ฉันรักษาสีหน้าให้ดูเรียบเฉย แม้ว่าในใจจะรู้สึกปั่นป่วนด้วยความไม่สบายใจ รอยยิ้มสดใสเกินจริงของโรซ่า เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้

โรซ่าขยับไปนั่งเบาะหลัง มือของเธอเอื้อมไปหาแขนของวินเซนต์โดยสัญชาตญาณ “ฉันกำลังคิดว่า... หลังมื้อค่ำ เราแวะไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเด็กกันดีไหมคะ ฉันยังหาชุดที่ถูกใจไม่ได้เลย”

“คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะคุณอิซาเบลลา?” เธอหันมาถามฉันด้วยแววตาท้าทาย “ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว มีแค่วินเซนต์คนเดียวเท่านั้นที่ฉันพึ่งพาได้”

ช่างน่าตลกสิ้นดี สามีของฉันดูเหมือนจะเป็นคู่รักกับโรซ่ามากกว่าฉันเสียอีก

“คุณโกรธฉันหรือเปล่าคะคุณอิซาเบลลา?” โรซ่ากะพริบตาจ้องมองฉัน ดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้น กลับวาววับด้วยบางสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์เลย “คุณจะไปด้วยกันก็ได้นะคะถ้าคุณต้องการ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันเตรียมเสื้อผ้าเด็กไว้ที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว” ฉันหมดความอดทนที่จะเล่นตามน้ำกับเธอแล้ว

เมื่อรถจอดสนิท ฉันก้าวลงจากรถและพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่เน้นขายซาซิมิและซูชิ

วินเซนต์ลืมไปแล้วหรือว่าฉันไม่กินของดิบ? ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าตั้งแต่ฉันท้อง แค่ได้กลิ่นมันก็ทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกออกมา?