Mag-log inฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว
view more月明かりが静まり返った寝室を青白く照らす深夜二時、寝室のドアが開く音が聞こえた。寝たふりをしていた私の背中に、硬く熱い胸板が押し付けられる。
「……起きてるんだろ」
住吉グループの次期後継者であり、夫でもある住吉奏多は、私の耳元で小さく囁いて返事も待たず、大きな手で私の腰を引き寄せた。口元から漂うウイスキーの香りとガウン越しに伝わる体温の熱さに心臓が跳ねる。
奏多の手は迷いなくガウンの隙間に滑り込み、指先は繊細な動きで私の身体の曲線をなぞっていく。後ろから首筋に落とされる熱くて深い吸い付くようなキス。その感触に身体が震えた。
「あ、んっ……奏多……」
その声に、奏多は私の髪を乱暴にかき分け、剥き出しになった胸に何度も指ではじいて弄ぶ。熱に浮かされたような声が漏れると、奏多は私の耳たぶを甘く噛み、吐息を吹きかけた。
「もう感じたのか?いやらしい女だな」
意地悪な言葉で罵られているというのに、奏多に触れられているという事実だけで、私の内側は愛おしさで疼いてしまう。奏多の指が私の身体の奥深くに侵入し、容赦なく快楽の渦へと引きずり込んでいく。奏多は、自分のガウンを床に脱ぎ捨てると私の中へと入ってきた。
激しく求められるたび、私は奏多を拒絶することができず、むしろその腕の中にしがみついてしまう。汗ばんだ肌が密着し、吐息が重なり合う。
この瞬間だけは、彼が私を見ているのだと感じることが出来た。
(もっと、もっと私を見て――――――)
愛を乞うように奏多の首に腕を回すと、奏多は鼻で笑い、動きをはやめて私の身体を支配していった。
――――翌朝、着替えを終えて家を出ようとする奏多はリビングに立ち寄ると分厚い封筒を手渡してきた。
「……これは、何ですか?」
私が尋ねると、奏多は視線すら合わせずに冷たく言い放った。
「昨日の『奉仕』への報酬だ。お前のような女には、言葉よりも金の方が分かりやすいだろ。岡田家への仕送りもしておいた」
心臓をナイフで抉られたような衝撃が走る。彼にとって私は身体を売る女と同じ、あるいはそれ以下の存在なのだ。
「報酬だなんて……私はあなたの妻として……」
「妻? 笑わせるな」
奏多が立ち上がって私に歩み寄る。彼の鋭い瞳が私を射抜いた。
「二年前、あのホテルでお前が仕組んだスキャンダル。俺はそのせいで、麗華との未来を奪われた。お前がその薄汚い身体で俺の隣を勝ち取った代償は、一生かけて払わせてやる」
「私は、何も仕組んでなんていない! あの夜のことは、私も……」
「黙れ。お前の言葉など一切信じるものか」
奏多は、お金が入った封筒をわざと逆さにして私の足元にぶちまけた。百万円を束ねる帯が取れ、床に散らばる一万円札に屈辱で視界が滲む。膝をつき、足元に散らばった札束を震える手で一枚ずつ拾い集めるが、 惨めで、苦しくて、息ができない。
奏多がいなくなってから寝室で着替えをしていると、姿見に自分の身体が映り込んでいた。胸元には赤紫色の痕が点々と残っている。これは、奏多からの愛の証ではなくただの「所有物」として扱った刻印だ。
(身体を重ねている時だけじゃなくて、普段から奏多に愛されたい……)
奏多に抱かれるたびに『この人は愛はないけれど欲のために私を抱いている』と虚しさがこみ上げてきたが、いつか私を見てくれる日が来るかもしれないと淡い期待を抱きながら奏多のために、食事や身支度などをこなしているのであった。
(もし、子どもが出来たら……奏多は変わってくれるのかな?私たちをいい方向に導いてくれたりするのかしら)
もう一か月半も生理が来ていない。もしかしたらという微かな期待を胸に、私は病院へと向かった。
「おめでとうございます。妊娠していますね。」
主治医である森本医師が、私のお腹に機械を当てながらにこやかに話しかける。モニターを覗くと小さくて丸いものが僅かに動いている。
「これが赤ちゃん。まだ小さくて人のカタチはしていないけれど、これからどんどん大きくなって手や足が作られていくんですよ。ほら、今もこうして動いているでしょう。これは、赤ちゃんの心臓の動きだよ」
まだ私のお腹に命が芽生えているなんて信じられなかったけれど、画面に映る小さな丸は確かに呼吸をしている。その事実に、言葉で言い表せないほどの喜びがこみ上げる。しかし、森本医師は表情を少し険しくしてから付け加えるように言った。
「ただし、遥さんは通常より子宮の壁が非常に薄いため他の人より流産の可能性が高いです。決して無理をしないようにしてください」
(流産の可能性……?)
せっかく宿ったこの命が産まれる前になくなってしまうことに恐怖で背筋が凍る思いだった。あのエコー画面だけでも喜びに満ちているのに、この子が外の世界を知る前に命が途絶えるなんて悲しみで心がおかしくなりそうだ。
(森本医師の言うことを守るためにも、奏多に言って無理をしない生活を心掛けなくちゃ……)
妊娠したことへの喜びを噛みしめながら病院を後にした。しかし、家に入る直前まで胸にあったわずかな安堵や高揚感は、玄関に置かれたハイヒールを目にした瞬間、静かに消え失せたのだった。
มุมมองของอิซาเบลลาฉันแต่งงานกับอีธานในอีกหนึ่งปีต่อมา และฉันพูดได้อย่างเต็มปากว่าชีวิตคู่ของเราสมบูรณ์แบบที่สุด อีธานทะนุถนอมฉันในทุกทางที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ตั้งท้องลูกของเขาสิบเดือนต่อมา ลูกสาวของเราก็ลืมตาดูโลกเวลาผ่านไป จนเมื่อเธออายุได้สองขวบ ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบินกลับไปนิวยอร์กพร้อมกับพ่อแม่การกลับมาเหยียบแผ่นดินนิวยอร์กอีกครั้ง ให้ความรู้สึกแตกต่างจากครั้งที่ฉันจากไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นฉันเป็นอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน สามีที่รักอยู่เคียงข้าง และพ่อแม่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ฉันเปลี่ยนไปแล้ว แข็งแกร่งขึ้น และมีความสุขมากขึ้นแต่โลกใบนี้ช่างเล็กเกินไปฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเดินสวนทางกับโรซ่า แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น กำลังขายลูกโป่งอยู่ริมถนนฉันอึ้งและไม่พร้อมจะทักทายเธอ ฉันแค่ต้องการจะเดินผ่านไปก่อนที่มือสกปรกของเธอจะมาโดนชุดของฉันแต่เธอสังเกตเห็นฉันดวงตาของเธอเบิกกว้าง และในพริบตาเธอก็พุ่งมาหาฉัน ทรุดเข่าลงกับพื้น และคว้าชายกระโปรงของฉันไว้แน่น“คุณอิซาเบลลา? ใช่คุณจริงๆ ใช่ไหม? คุณกลับมาแล้ว!” เธออุทานออ
มุมมองของอิซาเบลลาทันทีที่พ่อแม่ที่แท้ๆของฉัน เบียงก้าและเอ็นโซ พาฉันกลับไปที่บ้าน ฉันก็ตระหนักได้ว่าพวกท่านไม่ได้พูดเกินจริงเลยพวกเขาคือตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนเหนือ อิทธิพลของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วโลก ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่วินเซนต์ ฟัลโคนสร้างขึ้นมาเป็นร้อยเท่าฉันถูกศัตรูคนหนึ่งของพ่อลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงสงครามแย่งชิงโครงการพัฒนาโรงงานผลิตยาที่โหดเหี้ยม พ่อของฉันล้างแค้นคนที่เกี่ยวข้องอย่างสาสม แต่กว่าที่ท่านจะตามหาตัวฉันเจอ ฉันก็หายสาบสูญไปเสียแล้วแต่พ่อแม่แท้ๆ ของฉันไม่เคยละทิ้งความพยายามในการตามหาฉันเลย พวกเขาแค่ไม่เคยคาดคิดว่าฉันจะถูกเลี้ยงดูมาโดยตระกูลมาเฟียอีกตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าพวกเขามากในช่วงแรก คนของพ่อไม่มั่นใจในตัวฉัน สำหรับพวกเขา ฉันดูอ่อนแอและบอบบางเกินกว่าจะเป็นลูกสาวของเอ็นโซแม้แต่พ่อของฉันเองก็ยังเคยบอกว่า “ตราบใดที่พ่อยังอยู่ตรงนี้ ลูกไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการคุมแก๊งมาเฟียเลย แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว”แต่ฉันอยากพิสูจน์ตัวเองและการฝึกฝนตลอดยี่สิบปีภายใต้ตระกูลคารูโซก็เตรียมฉันมาสำหรับวันนี้แล้ว ฉันเรียนรู้จากคนที่ดีที่ส
มุมมองของวินเซนต์ผมรู้สึกถึงความโหวงเหวงในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าผมลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป หรือไม่ก็กำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากไปอันที่จริงผมมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่วันที่ออกจากบ้านมาแล้ว และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที จนแทบเผาหัวใจผมให้มอดไหม้เกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับอิซาเบลลาไหม?ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์ของอิซาเบลลา พยายามโทรอยู่เป็นสิบครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนรับสายตอนนี้ผมเริ่มจะสติแตกจริงๆ แล้ว ทำไมอิซาเบลลาถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์เฮงซวยนั่นเสียที?ผมลุกจากเตียง คว้าแจ็กเก็ตและกางเกงมาใส่ เตรียมจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่เสียงของโรซ่าก็หยุดผมไว้ “วินเซนต์ คุณจะไปไหนคะ?”“ผมต้องกลับไปดูอิซาเบลลา เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์”เสียงของโรซ่าสั่นราวกับจะร้องไห้ “คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เหรอคะ? ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวเนี่ยนะ?”นั่นสินะ ผมกลับไปไม่ได้ การกลับไปหมายถึงการทิ้งให้โรซ่าต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้เพียงลำพังผมเดินเข้าไปหาเธอ ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน “อย่าร้องนะ ผมไม่ไปไหนหรอก ผมแค่ตกใจไปหน่อย เดี๋ยวผมให้คนไปดูให้ โอเ
มุมมองของอิซาเบลลาเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในห้องมีคนเพียงสองคน ผู้หญิงกำลังร้องไห้ ส่วนผู้ชายกำลังเดินวุ่นไปมา หัวของฉันยังคงมึนงงไปหมด และฤทธิ์ของยาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานอย่างหนักเมื่อเห็นฉันตื่นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดร้องไห้แล้วกุมมือฉันไว้ “อิซาเบลลา ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?”ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือเบียงก้า แม่แท้ๆ ของฉัน ถึงแม้ฉันจะเคยพบเธอเพียงครั้งเดียว แต่ความละม้ายคล้ายคลึงระหว่างเราสองคนนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยส่วนผู้ชายที่เดินไปมาด้วยความกังวลอยู่นั้นคือ เอ็นโซ พ่อแท้ๆ ของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยทั้งคู่มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพวกคนที่เคยตราหน้าว่าฉันคือความอับอาย คนที่บังคับให้ฉันเซ็นเอกสารหย่าและบังคับให้ฉันต้องทำแท้งเสียงพ่อของฉันอ่อนโยนลง แม้ว่าสีหน้าของท่านยังคงเคร่งเครียด “พ่อจะทำให้พวกมันชดใช้ อิซาเบลลา ลูกคือคนตระกูลรอสซี่ จะไม่มีใครทำให้ลูกต้องมาทนกับเรื่องแบบนี้ได้อีก”แม่ของฉันลูบผมฉันเบาๆ และทัดหูให้ฉันแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นนะลูก แค่ตั้งใจพักผ่อนให้หายดีก็พอ ตกลงไหม? เดี๋ยวพ่อลูกจะจัดการทุกอย่า