บทที่ 2

หลังจากย่องกลับมาที่ห้องอย่างเงียบๆ ฉันมองผ่านหน้าต่างไปข้างนอก พวกเขายังจูบกันอย่างอาลัยอาวรณ์ ไม่มีท่าทีว่าจะเข้าบ้านเลย

ฉันถอนหายใจยาว ปิดม่านหน้าต่าง แล้วหันมาพูดกับแม่บ้าน

“ไปเอาเนกไทสีม่วงที่นายท่านใส่เมื่อสองสามวันก่อนมาให้ฉัน”

เธออึ้งเล็กน้อย “นายหญิงคะ นายท่านเอาเนกไทเส้นนั้นเก็บไว้ในห้องเก็บของสะสมแล้ว ต้องได้รับอนุญาตก่อนจะเข้าไปค่ะ”

คนทั้งตระกูลรู้ว่ากู้เจ๋อเฟิงเก็บทุกอย่างระหว่างที่คบกับฉันไว้ในห้องเก็บของสะสม แม้แต่ตุ๊กตาที่ฉันให้ เขาก็ยังเก็บไว้ในนั้น

และด้วยความรักเป็นพิเศษเช่นนี้ ทำให้ทุกคนในตระกูลเคารพฉันมาก

ฉันเงียบครู่หนึ่ง หยิบไม้กระบองขึ้นมาแล้ววิ่งไปที่ห้องเก็บของสะสม เอาไม้ทุบลงไปอย่างแรงท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

“นายหญิง! คุณทำอะไร!”

ฉันไม่ได้อธิบาย หยิบกรรไกรมาตัดเนกไทเส้นนั้นจนขาด แล้วฉีกของอย่างอื่นจนขาดเป็นชิ้นๆ

ส่วนเครื่องประดับราคาแพงพวกนั้น ฉันก็ปามันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

น้ำเสียงฉันเย็นชา “เอาของไร้ค่าพวกนี้ใส่กล่องของขวัญ นี่คือของขวัญแต่งงานใหม่ที่ฉันมอบให้นายท่าน”

“เก็บเรื่องวันนี้ไว้เป็นความลับ ไม่งั้นฉันจะส่งพวกนายไปที่ห้องใต้ดินชั้นสอง เข้าใจไหม?”

พวกเขาพากันพยักหน้า ห้องใต้ดินชั้นสองคือสถานที่ขังคนที่ทำผิดอย่างร้ายแรง ไม่มีใครรอดออกมาได้สักคน

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ลูกน้องทำความสะอาดห้องทันที ดูเหมือนทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉันหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

ตอนกลับมาที่ห้อง กู้เจ๋อเฟิงนั่งอยู่บนโซฟา คาบบุหรี่อยู่ที่ปากหนึ่งมวน ค่อยๆ พ่นควันออกมา ดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

พอเห็นฉัน เขาขยี้บุหรี่ให้ดับทันที แล้วสั่งให้ลูกน้องไปเปิดหน้าต่าง

เขารู้ว่าฉันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เป็นที่สุด

“ที่รัก ช็อปปิงสนุกไหม” เขาเดินเข้ามาโอบเอวฉันแล้วพูดเสียงเบา

เพราะอยู่ใกล้กันมาก กลิ่นบุหรี่บนตัวก็ยังทำให้ฉันรู้สึกทรมานสุดๆ

“ก็โอเค” ฉันดึงมือที่เอวออกแล้วพูดอย่างเย็นชา

กู้เจ๋อเฟิงไม่เห็นความผิดปกติของฉัน คิดว่าฉันแค่งอนเฉยๆ

เขาส่งสายตา ลูกน้องรีบเอากล่องของขวัญมาทันที

“ได้ยินว่าเธอโยนดอกกุหลาบกับแหวนทิ้งแล้ว? เอาแต่ใจจริงๆ แต่ฉันชอบนะ”

“นี่คือไข่มุกที่นำเข้าจากหนานหยาง ฉันประมูลมาในราคาร้อยห้าสิบล้าน ชอบไหม?”

แม้เขากำลังถาม แต่ไม่ให้โอกาสฉันได้ตอบอย่างเห็นได้ชัด

ใส่สร้อยคอไข่มุกให้ฉันโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แถมยังพยักหน้าอย่างพอใจ “อยู่บนตัวเธอแล้วงดงามที่สุดจริงๆ”

ฉันอึ้งเล็กน้อย ประโยคนี้หมายความว่ายังไง?

สร้อยเส้นนี้...ก็เป็นสิ่งที่กู้เจียวเจียวไม่ต้องการเหรอ?

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง อดคิดไม่ได้ว่าที่ที่ได้ชื่อว่าห้องเก็บของสะสม มีขยะที่กู้เจียวเจียวไม่ต้องการอยู่เยอะขนาดไหน

พอคิดถึงตรงนี้ ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนมาก ดึงสร้อยออกแล้วโยนไปบนโต๊ะ

“ขอบคุณความหวังดีของนาย แต่ฉันแพ้ไข่มุกเลยใส่ไม่ได้น่ะ”

กู้เจ๋อเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “แพ้เหรอ? แต่เมื่อก่อนเธอใส่ต่างหูไข่มุกออกงานอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

“สวี่เยี่ยนเยว่ เธอจะงอนก็ได้ แต่ฉันไม่อนุญาตให้เธอโกหกฉัน” เสียงเขาเย็นชาทันที

บรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นทันที พวกลูกน้องพากันก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร

“เหอะ”

จู่ๆ กู้เจ๋อเฟิงก้มหน้าหัวเราะเบาๆ เขาหยิบสร้อยคอไข่มุกเส้นนั้นมาดูอย่างละเอียดไม่กี่วินาที จากนั้นโยนมันลงไปในถังขยะอย่างไร้เยื่อใย

“ในเมื่อคุณภรรยาไม่ชอบ งั้นก็โยนมันทิ้งไปซะ”

เขาเดินมาข้างหน้าฉัน ช้อนคางฉันขึ้นเบาๆ แววตาหลากหลายอารมณ์จนฉันเดาไม่ออก

“พรุ่งนี้ฉันไปช็อปปิงกับเธอ ชอบอะไรก็ซื้อเลย แบบนี้คงหายงอนใช่ไหม ภรรยาสุดที่รักของฉัน”

ฉันจ้องเขาเขม็ง จากนั้นหัวเราะเบาๆ “ได้สิ ฉันจะไปซื้อของขวัญให้คนอื่นพอดีเลย”

“ให้คนอื่น?” กู้เจ๋อเฟิงขมวดคิ้ว “ให้ใคร?”

ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า มีความหึงหวงแฝงอยู่ในน้ำเสียงเขาเล็กน้อย

“ให้คนที่รู้จักมาหลายปี อีกเจ็ดวันคืองานแต่งงานของเขา ฉันจะเตรียมของขวัญแสดงความยินดีให้เขา”

ได้ยินครึ่งประโยคแรก ตอนแรกกู้เจ๋อเฟิงไม่พอใจเล็กน้อย แต่พอได้ยินว่า “เขา” แต่งงานแล้ว ก็เลิกระแวงทันที

เขาหัวเราะแล้วตบไหล่ฉันเบาๆ “โอเค พรุ่งนี้ซื้อให้เต็มที่ เพื่อนเธอก็คือเพื่อนฉัน”

“งั้นงานแต่งงานของเขา นายจะไปกับฉันหรือเปล่า?” ฉันเงยหน้ามองกู้เจ๋อเฟิง ถามอย่างจริงจัง

เขาตอบกลับแทบจะทันที “แน่นอนอยู่แล้ว ถึงต้องยกเลิกการประชุมเป็นร้อยล้าน ฉันก็จะไปกับเธอ ถือเป็นการไถ่โทษที่ผิดนัดวันนี้”

กู้เจ๋อเฟิงพูดอย่างจริงจังมาก ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่เขาทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันคงตกหลุมพรางคำหวานของเขาอีกครั้ง

เขาก้มตัวลงมา กอดฉันแน่นขึ้นเรื่อยๆ วินาทีที่จะจูบกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“นายท่าน...นี่รายงานค่าใช้จ่าย รบกวนคุณเซ็นด้วยครับ”