2

"ใบ้ ใบ้! ทางนี้"

เสียงเรียกทำให้ชายที่ลงมาจากรถตู้ หันมองซ้ายขวา มองไปยังต้นเสียงก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้ แล้วโบกไม้โบกมือตอบ

ลุงสมหมายยิ้มให้กับชายร่างสูง กำยำ ที่มีแผลเป็นที่หน้า...เห็นได้ชัดทางซีกซ้ายเป็นรอยเย็บเป็นทางยาวพาดแก้มทั้งซีกหน้า

ร่องรอยนั้นทำให้เขาดูน่าเกรงขาม น่ากลัว และไม่น่าเข้าใกล้

เขามีผิวสีน้ำตาลแดง สวมเสื้อยืดเก่าๆ แต่ซักรีดสะอาดสะอ้าน รวมถึงกางเกงยีนสีซีด ที่มีร่องรอยขาดตรงหัวเข่า มันไม่ใช่รอยขาดตามแฟชั่น มันคือขาดตามอายุการใช้งาน...

เขาสวมรองเท้าแตะคีบ เห็นได้ชัดว่าแม้เขาจะสวมเสื้อผ้าเก่าปอน หน้าตาอัปลักษณ์เพราะรอยแผลเป็นโดดเด่นนั่น รูปร่างของเขาสูงใหญ่ยิ่งเป็นจุดดึงดูดสายตา บางคนเดินสวนรีบเดินเร็วๆ เพราะกลัวเขา หลายคนไม่กล้ามองจ้องเขา...

แต่ก็เป็นคนสะอาดนิ้วมือนิ้วเท้าเจียนมนเรียบร้อย เขาเดินมาหาลุงสมหมายที่ตรงเข้าไปตบบ่าทักทาย คนที่สูงกว่าเขาเกือบยี่สิบเซ็นติเมตร คนที่เขาเรียกว่าใบ้ มีสีหน้ายินดีนัก เขาส่งภาษามือให้กับลุงสมหมาย ที่มองก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

 

"เอ่อๆ รู้ว่าดีใจ ลุงก็ดีใจที่เอ็งมาทำงานด้วยว่ะไอ้ใบ้ ทำงานให้ดีตั้งใจล่ะ"

เขาว่า มองกวาดใบหน้าของใบ้ ตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในวัยยี่สิบสองปี กำลังโตเป็นหนุ่ม ปรกติคนเป็นใบ้มักจะหูหนวก เว้นแต่ผู้ชายคนนี้ นั่นก็เพราะเขาไม่ได้พิการตั้งแต่แรกเกิด เขาถูกทำให้พิการ...เป็นใบ้เพราะกล่องเสียงของเขาพังพินาศ จนเปล่งเสียงไม่ออก ทว่าเขายังได้ยินทุกประการ

ถ้ามีเงินใบ้ก็คงจะพอหาทางรักษาได้ แต่เพราะไม่มีเงินและถูกปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น เขาจึงกลายเป็นคนใบ้ และก็ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ แทนชื่อตัวไปเสียแล้ว

ชื่อตัวที่แม่ตั้งให้ว่าสิน

สินหยิบสมุดโน้ตที่พกไว้และปากกาที่มักจะเหน็บติดกระเป๋าขึ้นมา แล้วเขียนสื่อสารกับลุงสมหมาย...เขาเลือกวิธีนี้ในการสื่อสารกับคนอื่น มันง่ายและเข้าใจกันได้ไว

ผมจะตั้งใจมากๆ ครับลุง แต่เจ้านายจะไม่กลัวหน้าตาของผมใช่ไหมครับ

เขาส่งให้กับลุงสมหมายได้อ่าน ทางนั้นเม้มปาก แล้วมองหน้าของสิน แล้วสั่นหน้า

"ไม่หรอก เอ็งไม่ได้หน้าตาน่ากลัวอะไร อีกอย่างหนึ่งที่ข้าเลือกเอ็งมาทำงาน ก็เพราะแบบนี้นั่นแหละ คุณผู้ชายจะได้ไม่ต้องระแวงหวงเมียสาว"

ลุงสมหมายพูดแบบนั้น พลางหัวเราะ ใบ้ขมวดคิ้วนิดๆ เขามองไปยังสองข้างทาง ตอนนี้ลุงสมหมายพาเขามาขึ้นรถตู้คันหรูที่มาจอดรอรับ

เขาสั่นเล็กน้อย เมื่อขึ้นไปนั่งบนนั้นอย่างตื่นเต้น ลุงสมหมายแนะนำเขาให้กับคุณพ่อบ้าน ที่เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นใบ้

ใบ้สวัสดีเขา คุณพ่อบ้านกระแอม แล้วถามเสียงทุ้ม

"ทำอะไรเป็นบ้าง นี่เขาฟังรู้เรื่องใช่ไหม? หมาย"

"รู้เรื่องครับ ไอ้ใบ้แค่พูดไม่ได้ แต่ได้ยินชัด แล้วก็ขับรถได้ ทำสวนได้ งานหนักทำได้ทุกอย่างครับ"

"หึๆ ตกลงว่าฉันสัมภาษณ์ใครกัน"

"โธ่ ก็เด็กมันพูดไม่ได้นี่ครับ คุณหาญ ผมก็พูดแทน แต่รับรองว่าทำงานขันแข็งดีมากครับ"

"อืม..."

เขาพินิจมองหน้าของใบ้ หรือสิน หมอนี่หน้าตาไม่เลวนักหรอก แต่เพราะแผลเป็นและความพิการทำให้ลดทอนความหล่อเหลาคมเข้มชวนมองของเขาไปเสีย

เขารับคำสั่งจากเจ้านายเรื่องให้หาคนให้คุณผู้หญิงคนสวย

เขาต้องคัดกรองเป็นอย่างดี เขาไม่อยากให้เกิดเหตุในบ้าน...เหมือนคนก่อน เหมือนครั้งก่อนที่เกิดเรื่องขึ้นกับนายผู้หญิงคนก่อนหน้าแก้วเกสร

นายใบ้เป็นตัวเลือกที่ดีมาก

"ก็รับปากนายหมายไว้แล้ว เราก็มาแล้ว ฉันก็ต้องรับไว้"

ใบ้ดีใจไหว้แล้วไหว้อีก เขาดีใจจนน้ำตาคลอ ลุงหมายเองก็ดีใจที่คุณพ่อบ้านรับใบ้ไว้ทำงาน เห็นกันมาแต่เล็ก ให้สมเพชเวทนากับชะตาชีวิตของชายหนุ่มคนนี้จริงๆ

หวังว่าหนนี้ฟ้าคงจะโปรดปราณีให้กับชายผู้อาภัพคนนี้บ้าง