3

แก้วเกสรลงมาจากห้องของเธอในยามสาย วันนี้เธอตื่นสายกว่าปรกติเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนนั้นเธอขอสามีไปสังสรรค์กับเพื่อนเก่า คุณราชยอมตามใจให้เธอไป และเธอกลับมาในเวลาเกือบตีสาม สนุกสุดเหวี่ยงกันไปเลยทีเดียว กับงานปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนของเธอ

ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวหนึบๆ เล็กน้อย เธอขอยาแก้ปวดหัวกับสาวรับใช้ที่เข้ามาพร้อมกับข้าวต้มหมูสับร้อนๆ และน้ำส้มเป็นมื้อเช้า เธออ่านโน้ตที่คุณราชทิ้งไว้ให้ตรงหัวเตียง เขามักจะทำอะไรแบบนี้ยามอยากจะบอกกล่าวกับเธอเป็นพิเศษ โน้ตในกระดาษลายสวย ไม่ใช่ข้อความทางแชทใดๆ

มีนัดไปตีกอล์ฟกับเพื่อน ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนนะจ๊ะหนูสร อาจจะกลับดึกหน่อย คนใช้ของหนู ท่านหาไว้ให้แล้วเรียกใช้ได้เลย

                                                      รักหนูที่สุด

แก้วเกสรเก็บโน้ตไว้ที่ลิ้นชักหัวเตียง เธอไม่เคยทิ้งโน้ตของสามี มักจะเก็บไว้แบบนั้น คำลงท้ายของเขาทำให้เธอรู้สึก...เบื่อหน่ายนิดๆ ไม่ได้ชุ่มชื่นหัวใจอะไร การตัดสินใจแต่งงานกับเขา เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์คือความสะดวกสบายและก้าวหน้าในชีวิต ไม่ได้เกี่ยวกับความรัก แม้จะพยายามรักแต่ก็ได้แค่เอ็นดูสามีเฒ่า ยิ่งเขาเสื่อมความสามารถทางเพศไปอีก มันก็ทำให้แก้วเกสรเริ่มเบื่อหน่ายมากไปทุกวัน

เมื่อคืนนี้เพื่อนๆ ก็เย้าหยอกเธอ ว่าผัวแก่ทำงานบ้างไหม แก้วเกสรตอบอย่างรักษาหน้าตัวเองและเขา ว่าคุณราชเตะปี๊บดังมาก จนเธอสั่นสะเทือนทุกคืน เรียกเสียงหัวเราะได้เฮฮา และบอกว่านึกว่าไม่ได้ ถ้าไม่ได้จะได้หาให้ไว้กินกรุบ เล่นเอาแก้วเกสรนึกเสียดายนิดๆ เลยทีเดียว

ของเคยกิน พักหลังมาอดๆ อยากๆ มันก็ทำให้ความรู้สึกของเธอที่ตั้งใจไว้เปลี่ยนแปลงไปทีละนิด

ความตั้งใจที่ว่าจะไม่นอกใจสามีเฒ่าของเธอ

เธอเม้มปากแน่น หวังใจไว้ว่าการผ่าตัดจะทำให้เขาดีขึ้น ให้ความสุขกับเธอได้ รวมถึงสร้างทายาทให้กับเธอได้

แก้วเกสรถอนใจ รับประทานอาหารเช้าอย่างหิวโหย ตบท้ายด้วยยาแก้ปวดที่สาวรับใช้นำมาให้ นอนพักเล่นพอสบายตัวแล้ว เธอก็เรียกหาญให้มาพบ เพื่อถามเรื่องคนรับใช้คนใหม่ของตน

"เป็นคนของสมหมายแนะนำมาให้ทำงานน่ะครับคุณนาย ชื่อสิน เอ่อ...แต่ว่าคุณนายจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมจะบอกว่านายสินพิการ เป็นใบ้พูดไม่ได้ แต่ทำงานได้ทุกอย่าง ขับรถราได้ ผมเวทนาเลยรับไว้ สินเป็นใบ้แต่ได้ยินและตอบโต้ได้ สมหมายบอกว่าสินมันโดนทำร้ายตั้งแต่เป็นเด็กกล่องเสียงเลยพิการ"

"อืม..."

ฟังๆ แล้วก็ให้น่าสงสาร สังเวช จะไม่ให้เธอรับได้ยังไงกันล่ะ แก้วเกสรพยักหน้า แล้วเอ่ยแบบแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะถ้าจะให้มาทำงานกับเธอแล้ว เอาจริงๆ เธอก็อยากได้คนที่ครบสามสิบสองไม่พิการ

"เอามาลองฝึกงานกันก่อน ว่าทำให้ฉันได้ไหม ถ้าไม่ได้ยังไงก็ไม่ต้องไล่ออกไปนะคุณหาญ หางานอะไรในบ้านให้ทำ ฉันสงสารเขา"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นให้ผมเรียกมาแนะนำตัวให้กับคุณนายเลยไหมครับ"

"อืม...พาไปที่สวนของฉัน เดี๋ยวฉันจะไปรอที่นั่นก็แล้วกัน"

แก้วเกสรว่า เธอลุกขึ้นแล้วเดินนำไปก่อน ยังสวนอังกฤษของเธอ ที่ตอนนี้มีต้นไม้ดอกไม้ยังอยู่ในถุงดำ ยังไม่ได้ลงกระถาง นั่นก็เพราะรอคำสั่งจากเธอและคนสวนคนใหม่นี่แหละ

"เป็นใบ้ แต่ฟังรู้เรื่อง อืม...เอาเถอะ ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องซักมาก พูดค้านมากให้รำคาญใจ"

แก้วเกสรพึมพำ เธอล้วงเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าชุดเดรสตัวยาวที่สวมอยู่ มาคุยซักถามกับสามี เขายังไม่ตอบเธอมา คงจะกำลังอยู่กับเพื่อนๆ ของเขา เธอให้อิสระเขาไม่เคยจิกตามวุ่นวายกับเขา เหมือนกับที่คุณราชทำกับเธอเช่นกัน

ความไว้วางใจในชีวิตคู่ บางทีก็คือการให้เกียรติและให้พื้นที่อีกฝ่าย

การที่เธอเชื่อใจเขา เพราะอย่างคุณราชไม่มีปัญญาไปทำอะไรใครหรอก ฉะนั้นหมดห่วงเรื่องเมียน้อย ขนาดกับเธอเขายังไม่ทำ การที่เธอเลือกแต่งงานกับเขานั้น เมื่อไม่ใช่พื้นฐานจากความรักหลง เธอจึงไม่เคยตามหึงหวงเขา มันทำให้คุณราชชอบในการทำตัวแบบนี้ของเธอ ได้ใจเขาไปอีกเพราะคิดว่าเมียให้เกียรติไว้หน้า ไม่เหมือนเมียเก่าๆ ทั้งหลายที่คอยตามราวีวุ่นวาย เขาคิดว่าถูกแล้วที่เลือกจดทะเบียนแต่งงานกับเธอ เขาไม่มีทายาทกับใคร พอแก่ตัวแล้วแต่งงานกับเธอ ก็คิดอยากจะมีทายาทกับแก้วเกสร เขานั้นรักหลงเธอมากและคิดว่าเธอรักเขามากเช่นกัน

คุณราชไม่รู้ว่าเธอไม่ได้คิดแบบเขา

ถ้าไม่อย่างนั้นเขาอาจจะนึกระแวงภรรยาสาวของตนขึ้นมาบ้าง

แก้วเกสรนั่งบนชิงช้าของเธอ มันถูกสั่งทำพิเศษ และรอให้มีคนปลูกกุหลาบเลื้อยขึ้นปกคลุมมัน กี่ปีนะเธอจะได้สวนแบบในฝันของตน มีอะไรทำให้เพลินๆ บางทีก็แก้เบื่อไปนั่นแหละ

เธอกำลังเบื่อมากตอนนี้ การสนใจหมกมุ่นกับอะไรบางอย่างอาจจะทำให้เธอหายเบื่อ

แก้วเกสรก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เพลินๆ คุยกับเพื่อนๆ เกี่ยวกับปาร์ตี้เมื่อคืน ตกลงว่าจะไปอีก ทางนั้นยังกระเซ้าว่าถ้าผัวไม่เตะปี๊บแล้วให้บอกจะจัดแจ่มๆ ให้ แก้วเกสรย่นจมูกน้อยๆ เธอไว้หน้าตัวเองและสามี จึงจำต้องตอบไปว่าไม่มีทาง...

แต่ใจก็แกว่งนิดๆ เริ่มไขว้เขว

เพื่อนเหมือนชี้ช่องให้เธอ ว่าบางที...เธอควรจะหาอะไรมาซัพพอร์ตหัวใจอันห่อเหี่ยวบ้าง แบบที่สามีไม่รู้ แต่เธอก็ยังไม่กล้าที่จะทำ เพราะสงสารเขา...

"คุณนายครับ นี่ไอ้สินครับ"

เสียงดังขึ้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ แล้วเธอก็เกือบกรีดร้องออกมา เมื่อเห็นชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังลุงสมหมาย

ใบหน้าของเขาซีกหนึ่งมีรอยเย็บพาดยาว เห็นได้เด่นชัด ทำให้เขาดูน่ากลัวมาก ใจของแก้วเกสรถึงกับเต้นถี่รัว เมื่อมองเขาชัดๆ เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย หน้าซีดลงทันที ลุงสมหมายชักจะใจไม่ดี เมื่อเห็นคุณนายดูตะลึงลานกับคนสวนคนใหม่ของตน

สินเองก็หน้าเซียวเมื่อเห็นอาการของแก้วเกสร เขาจับอาการเธอได้ว่าเธอกลัวเขา เขาตัวโตสูงเกือบสองร้อยเซนติเมตร แถมมีผิวสีเข้ม และหน้าตาอัปลักษณ์อีก ไม่แปลกที่เธอจะกลัว

ตาเขามองหญิงสาวสะสวยที่อยู่บนชิงช้าตรงหน้า เธอสวยมากราวกับนางฟ้า เกิดมาไอ้สินไม่เคยเห็นใครสวยราวกับนางฟ้าแบบนี้มาก่อน นางฟ้าคนนี้เหมือนกำหนดชะตากรรมของเขา เพราะเธอกำลังมองเขาอย่างสำรวจ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขายกมือไหว้เธออย่างนอบน้อม นัยน์ตาของยักษ์อัปลักษณ์ที่แก้วเกสรมองสบด้วย คือนัยน์ตาอ่อนเซื่อง นอบน้อม และฝากตัว มันคมสวยล้อมกรอบด้วยขนตาดกยาว...สวยอย่างน่าตะลึงเมื่อมองสบเข้า

เธอเม้มปากเล็กน้อย ตอนนี้เธอหายใจเป็นปรกติได้แล้ว สายตาของนายสินทำให้เธอนึกสงสาร ยิ่งฟังประวัติความเป็นมาก็นึกเห็นใจ เอาเถอะ เธอจะลองให้โอกาสเขาดู

"ทำอะไรเป็นบ้าง อ้อ...ลืมไปว่านายเป็นใบ้ ลุงสมหมายแล้วแบบนี้ฉันจะคุยกับคนสวนใหม่ยังไง"

คำพูดของแก้วเกสรทำให้สินกับลุงสมหมายมองตากัน สินหยิบเอาสมุดโน้ตมาจากกระเป๋าเสื้อและปากกา ก่อนจะเขียนข้อความลงไปแล้วยื่นส่งให้เธอ

ผมทำได้ทุกอย่างครับคุณนาย แล้วแต่คุณนายสั่งเลยครับ

ลายมือเป็นระเบียบสวยงามอ่านง่าย สร้างความประทับใจแรกให้กับแก้วเกสร อาการนอบน้อมผิดกับขนาดตัว ไหนจะสายตาอันอ่อนโยนนั่นอีก ทำให้เธอรู้สึกดีมากขึ้นกับคนสวนคนใหม่นี้

"อืม...เอาแบบนี้ จะได้คุยกันง่ายๆ ลุงสมหมายไปซื้อมือถือมาเครื่องหนึ่งให้นายสินใช้ แล้วก็โหลดโปรแกรมไว้ให้ด้วยนะ นายสินใช้เป็นไหม? โปรแกรมไลน์น่ะ"

ใบ้สั่นหน้า เขาไม่เคยมีหรอกโทรศัพท์มือถือ เพราะเป็นของแพงที่เขาไม่มีปัญญาเอื้อมถึง

"ได้ครับคุณนาย"

สมหมายรู้สึกดีใจมาก ที่แก้วเกสรรับใบ้ไว้ เธอเรียกเขาไปใกล้ๆ แล้วถามเลขบัญชีเขาเพื่อจะโอนเงินให้เขาจัดการเป็นธุระให้กับเธอ เรื่องการสื่อสารกับนายใบ้

คุณนายใจดีมากๆ เลยนะลุง

สินยื่นกระดาษส่งให้กับสมหมาย ทางนั้นพยักหน้า แล้วตบบ่าของสินเบาๆ

"อื้อ คุณนายใจดี เอ็งก็ต้องทำงานให้เขาดีๆ นะไอ้ใบ้"

เขาพยักหน้า แล้วยิ้มกว้าง แน่นอนล่ะว่า ไม่ว่าคุณนายจะสั่งอะไรเขาก็พร้อมจะทำให้ ค่าตอบแทนที่เธอให้โอกาสคนอย่างเขาได้ทำงาน...

เขาพร้อมจะรับใช้คุณนายของเขา

สินหัวใจเต้นรัวเมื่อนึกถึงแก้วเกสร

เขามีความสุขมากๆ จริงๆ ตอนนี้ สุขที่สุดในชีวิตของไอ้ใบ้ ที่จะได้ทำงานให้กับนางฟ้าใจดีอย่างแก้วเกสร