บทที่ 12 ชวนดินเนอร์

มิรันดาเดินเข้าที่พักแล้วรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนแผ่นหลังของเธอถูกไฟลนและรู้ว่าเขมินทร์ยังไม่กลับพอเปิดประตูเข้าไปในที่พักก็รีบปิดประตูอย่างรวดเร็วแล้วยืนพิงประตู

“เฮ้ออ...” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพ้นจากสายตาของเขมินทร์และยอมรับกับตัวเองว่าเธอต้านเสน่ห์เขาไม่อยู่จริงๆและอีกห้าวันที่เหลือเธอจะทำยังไงก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งโซฟาแล้วกดโทรหาเพื่อน

“ตู้ดดๆๆ..”

“ว่าไงนังมี่ จิ้นแกยังอยู่ดีมั้ยยะ ฮ่าๆๆ..” ไรวินถามเพื่อนแล้วหัวเราะชอบใจ

“ยังอยู่ดีซิแก แล้วแกรู้มั้นนังวีน่าว่ามี่เจอใคร”

“แกเจอใครล่ะ ผู้เหรอแกแล้วหล่อมั้ย”

“ผู้แหละ หล่อมากเลย”

“งั้นดักตีหัวลากเข้าห้องเลยแก” ไรวินยุเพื่อนที่ทำหน้ายุ่งขำๆ

“มี่จะได้ถูกผู้หญิงของเขาตามมาตบเอาน่ะสิ”

“ใครกัน เอ้ะ อย่าบอกนะว่าแกเจอคุณคราม” ไรวินนึกขึ้นได้ว่ารีสอร์ทหรูที่เขากับเพื่อนวางแผนไปพักเป็นของเขมินทร์

“อื่อ..” มิรันดาพยักหน้าให้เพื่อน

“ต้ายย..บุเพอาละวาดหรือเปล่าแก”

“บังเอิญมากกว่าน่ะซิ”

“แล้วเป็นไงบ้างเล่ามาซิแก เขาจีบแกหรือเปล่า” ไรวินถามเพื่อนเพราะเซ้นส์ของเขาบอกว่าเขมินทร์ชอบเพื่อนของเขาแต่มิรันดาติดใจที่เขามีผู้หญิงอยู่แล้วจึงไม่อยากยุ่ง

“มี่ดูออกว่าเขาจีบแหละและยังเลี้ยงอาหารต่ำด้วยนะแก” มิรันดาก็เล่าให้เพื่อนรักฟังตั้งแต่เธอเจอเจ้าของรีสอร์ทหรูจนกระทั่งเขามาส่งถึงที่พัก

“มันจะยากอะไรล่ะนังมี่แกก็ลองคุยกับเขาดูสิยะ ถ้าไม่ใช่ก็เป็นเพื่อนกันก็ได้ไม่เห็นเป็นไรนี่แต่ท่าทางเขาเอาจริงนะนั่นเสียดายจังที่ฉันไม่ได้ไปด้วยไม่งั้นจะได้ช่วยแกตีหัวแล้ววลากเข้าบ้าน ฮิฮิๆๆ..”

“นังบ้า ยังกับเขาจะยอมให้ตีหัวง่ายๆแหละ”

“หรือแกยอมให้เขาลากเข้าห้องเขาล่ะ ดีเหมือนกันนะแก ฮิฮิๆๆ..” ไรวินพูดแล้วหัวเราะทำตาวิบวับใส่เพื่อน

“พอๆ มี่ไม่อยากเป็นของเล่นของเขานะ”

“ไม่น่าจะเล่นนะแกเดี๋ยวฉันสืบจากเฮียให้นะแค่นี้แหละเดี๋ยวโทรหาใหม่นะ” ไรวินพูดจบก็ตัดสายจากเพื่อนแล้วโทรหาพี่ชายเพื่อถามเรื่องของเขมินทร์เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกันถึงจะไม่สนิทแต่ก็ต้องรู้เรื่องบ้าง

มิรันดาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำอีกครั้งเพราะเหนียวตัวจากลมทะเลจึงนอนแช่ตัวในอ่างจากุชชี่เปิดประตูกระจกก็ได้ยินเสียงคลื่นสาดซัดเข้าฝั่งเกลียวคลื่นสะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับสวยงามเพราะอยู่ระดับเดียวกันและเธอไม่ได้เปิดไฟก็คิดว่าไม่น่ามีใครเห็น หญิงสาวเพลิดเพลินกับการแช่น้ำในอ่างจนน้ำเย็นก็ขึ้นจากน้ำแล้วเปลี่ยนชุดนอนบางเบาแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่หนานุ่มหลับไปอย่างมีคามสุขเพราะชีวิตของเธอลงตัวเรื่องหน้าที่การงานไม่มีเรื่องให้ทุกข์ร้อนใจเหมือนเมื่อก่อน

ฝ่ายเขมินทร์ก็แจ้งผู้จัดการว่าให้ดูแลความปลอดภัยของมิรันดาเป็นพิเศษและให้รายงานเขาทุกอย่างว่าหญิงสาวจองทริปไปเที่ยวที่ไหนบ้างจนผู้จัดการแปลกใจที่เจ้านายสนใจผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษและรับคำสั่งของเจ้านาย

ที่ภูเก็ต

ปาริตาโทรหาเขมินทร์แต่คนของเขาบอกว่าเจ้านายติดธุระอยู่ที่กระบี่ยังไม่ได้กลับหญิงสาวก็เลยไปทานอาหารกับเพื่อนด้วยความเซ็ง

“นั่นยัยโอปอลนี่ปอนด์” จินนี่บอกเพื่อนเมื่อเห็นคู่ปรับของปาริตาเดินมาพร้อมกับนายเชษฐพ่อหม้ายหนุ่มวัยสี่สิบปีหน้าตาดีผิวเข้มเจ้าของคลับหรูที่ป่าตองคู่แข่งของเขมินทร์

“มันมากับนายเชษฐได้ยังไงอ่ะ” ปาริตาพูดอย่างสงสัยที่เห็นโอปอลมากับนายเชษฐ

“เพื่อนฉันเห็นหล่อนไปที่คลับนายเชษฐหลายครั้งแล้ว สงสัยพลาดจากคุณครามก็เลยคว้าเอานายเชษฐแทนล่ะสิ” เอิ้กพูดกับเพื่อนเพราะกลุ่มของพวกเธอกับโอปอลไม่ถูกกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

“ก็ครามเขาไม่เอานังโอปอลแล้ว นี่คงไม่มีใครเอาล่ะสิถึงได้เอานายเชษฐไม่รู้หรือไงว่าเขาเลี้ยงผู้หญิงไว้เป็นสิบ” ปาริตาแบะปากใส่เธอไม่ชอบนายเชษฐเพราะวงในใครๆก็รู้ว่าธุรกิจของเขาไม่ได้ขาวสะอาด

“ก็เขารวยนี่จะเลี้ยงกี่คนก็ได้นี่เธอ”

“ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่เอา อย่าไปสนใจเลยดื่มกันดีกว่า” ปาริตาพูดอย่างไม่สนใจตอนนี้เขมินทร์เป็นของเธอแล้วจึงชวนเพื่อนดื่มและคุยกันเรื่องแฟชั่นเสื้อผ้าหน้าผม

โอปอลเดินเข้ามาที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนกับนายเชษฐแล้วเห็นปาริตากับเพื่อนนั่งอยู่ก็ไม่สนใจเพราะไม่ถูกกันถึงปาริตาจะควงกับเขมินทร์เธอก็ไม่อิจฉาเพราะยังไงชายหนุ่มก็แค่สนุกไม่คิดจะจริงจังกับใครไม่งั้นก็ควงกันออกนอกหน้าแล้วส่วนเธอตอนนี้คบกับนายเชษฐอย่างจริงจังไม่สนใจคำเตือนของพ่อแม่เพราะเขามีให้เธอทุกอย่าง

“มีอะไรเหรอโอปอล” เชษฐถามแฟนสาวที่เขาหลงรักเธอมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกที่กลับมาจากเมืองนอกแต่เธอกลับชอบเขมินทร์คู่แข่งทางธุรกิจของเขาจึงใช้ทุกวิถีทางเพื่อได้เธอสุดท้ายเขาก็ได้โอปอลและเจอกันลับหลังเขมินทร์จนล่าสุดเธอเลือกเขา

“พอดีเจอเพื่อนเก่าค่ะ อย่าสนใจเลยโอปอลหิวแล้วค่ะ” โอปอลชวนนายเชษฐไปกินข้าวไม่อยากให้เขาสนใจเพราะเธอกับปาริตาแข่งขันกันมาตลอดทุกเรื่องไม่เว้นแต่เรื่องผู้ชายและคิดว่าอีกไม่นานเขมินทร์ก็เบื่อปาริตาเหมือนเธอ

“ครับโอปอล” เชษฐก็เลิกสนใจแล้วโอบเอวโอปอลเดินไปโต้ะที่จองไว้ก่อนจะสั่งอาหารและทานอาหารด้วยกัน

แล้วมีเพื่อนของนายเชษฐหลายคนมาทานข้าวที่ร้านเดียวกันจึงนั่งรวมเป็นกลุ่มใหญ่และมีแต่ผู้ชายและปาริตาก็มีหนุ่มๆมานนั่งด้วยแล้วทั้งสองฝ่ายก็เขม่นกันจนเป็นเรื่องเป็นราวทะเลาะวิวาทกันได้รับบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่ายแต่ปาริตากับเพื่อนไม่เป็นไรแต่ต้องไปเป็นพยานหญิงสาวก็โทรหาเขมินทร์เพื่อให้เขาช่วยจัดการให้

 บทที่ 4 ดินเนอร์ใต้แสงเทียน

“คุณครามครับ คุณปอนด์โทรมาครับ” พงษ์บอกเจ้านายเมื่อปาริตาโทรมาพอดี

“บอกไปว่าฉันไม่ว่าง” เขมินทร์บอกคนสนิทแล้วเดินเขาห้องนอนเพื่ออาบน้ำพักผ่อนตอนนี้ดึกแล้ว

“คุณครามเข้านอนแล้วครับคุณปอนด์” พงษ์ตอบคู่ควงของเจ้านาย

“แกก็ไปตามสิไอ้โง่ บอกครามด้วยฉันมีธุระด่วนให้มาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้” ปาริตาตะคอกพงษ์ด้วยความไม่พอใจที่ไม่ให้เธอคุยกับเขมินทร์

“คุณปอนด์มีอะไรก็ฝากผมไว้ได้ครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะแจ้งเจ้านายครับ” พงษ์ยังใจเย็นเพราะเขาเจอมามากกว่านี้แต่ไม่สนใจหากเจ้านายบอกว่าไม่ก็คือไม่ยกเว้นเรื่องปู่และพ่อเท่านั้นที่ติดต่อเขมินทร์ได้โดยตรงและปาริตาคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้ให้เขมินทร์มาคุยด้วย

“แกเป็นแค่ลูกน้องของคุณครามจะช่วยอะไรได้ ไปตามคุณครามมาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้” สาวสวยวางอำนาจใส่พงษ์พูดอย่างไม่ให้เกียรติ

“ก็ได้ครับ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่ามาว่าผมไม่เตือนนะครับ” พงษ์ถือโทรศัพท์เดินไปเคาะประตูห้องของเจ้านายแล้วเปิดเข้าไปเอามือปิดลำโพงไว้

“มีอะไรอีกพงษ์” เขมินทร์หันไปมองคนสนิทหลังจากผูกปมผ้าขนหนู

“คุณปอนจะคุยกับคุณครามให้ได้ครับ” พงษ์ตอบเจ้านายและรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

“เอามาฉันคุยเอง” เขมินทร์บอกคนสนิทแล้วรับโทรศัพท์ของเขาอีกเครื่องที่เอาไว้สำหรับคุยงานที่ทุกคนต้องติดต่อเขาผ่านพงษกับทัตติ “มีอะไรทำไมไม่บอกพงษ์เดี๋ยวเขาจะจัดการให้เอง” เสียงห้าวถามห้วนๆด้วยความไม่พอใจที่ถูกรบกวนเพราะเขากำลังจะพักผ่อน

“คุณครามคะ ช่วยปอนด์ด้วยค่ะ”

“เดี๋ยวบอกพงษ์ละกันนะปอนด์ผมอยากพักผ่อน” เขมินทร์พูดจบก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้พงษ์เพราะเขาบอกปาริตาแล้วเธอไม่กล้าใส่พงษ์หากต้องการความช่วยเหลือและเขาก็เบื่อแล้วที่ปาริตามักจะมีแต่เรื่องน่ารำคาญ

“คุณครามคะ คราม” ปาริตามองโทรศัพท์ด้วยความไม่พอใจ

“คุณปอนด์มีอะไรก็บอกผมได้เลยครับ” พงษ์รับโทรศัพท์มาจากเจ้านายแล้วถามปาริตาเสียงเรียบ

“ตอนนี้ฉันอยู่โรงพักมาช่วยด้วย” ปาริตาจำต้องบอกพงษ์ให้มาช่วยเธอ

“คุณปอนด์ถูกจับเรื่องอะไรครับ” พงษ์ถามคู่ควงของเจ้านายที่บอกให้เขาไปช่วยแต่ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

“ทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกายที่ร้านอาหารริมทะเทและฉันอยู่ในเหตุการณ์ก็เลยโดนด้วยเพราะฝ่ายโน้นบาดเจ็บสาหัส” ปาริตาตอบคนสนิทของเขมินทร์

“งั้นเดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องไปจัดการให้นะครับ”

“เร็วๆด้วยล่ะ” ปาริตาเร่งพงษ์เพราะเธออยู่ในเหตุการณ์ทำให้ถูกเหมารวมว่าร่วมก่อเหตุด้วยทั้งที่ตอนแรกบอกว่าเธอเป็นแค่พยานและเธอรู้ว่าเขมินทร์อยู่กระบี่แต่เขาสามารถช่วยเธอได้เพราะไม่อยากถูกพ่อด่าจึงไม่บอกท่านให้ท่านรู้ทีหลังจะดีกว่า

“ครับ” พงษ์วางสายจากปาริตา

“มีเรื่องอีกล่ะ”

“ทะเลาะวิวาทที่ร้านอาหารแล้วฝ่ายคู่กรณีบาดเจ็บครับ”

“ให้คนไปช่วยซะแล้วต่อไปถ้าโทรมาหาอีกก็บอกไปเลยว่าผมไม่ว่าง ฝากด้วยนะ” เขมินทร์บอกคนสนิทแล้วเดินไปที่เตียง

“ครับคุณคราม” พงษ์เดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายแล้วโทรหาคนของเขาที่ภูเก็ตให้ไปช่วยดูปาริตาที่สถานีตำรวจอำเภอกระทู้และให้โทรมาบอกเขาก่อนว่าเรื่องราวเป็นยังไง

ฝ่ายปาริตาก็นั่งอยู่บนโรงพักไม่กล้าโทรหาพ่อจึงโทรหาเขมินทร์แต่เขาโยนไปให้ลูกน้องจัดการซึ่งเหมือนทุกครั้ง เขาช่วยเธอก็จริงแต่สั่งลูกน้องเวลาโทรหาก็ต้องผ่านลูกน้องเขาตลอดทำเหมือนเธอไม่มีความสำคัญ แต่มันก็จริงเพราะเธอกับเขาตกลงกันไว้ว่าต่างคนต่างสชนุกไม่ผูกพัน

“คุณครามว่ายังไงปอนด์”

“เดี๋ยวคนของเขามา”ปาริตาพูดสะบัดเสียงใส่เพื่อนด้วยความหงุดหงิด

“เร่งหน่อยสิปอนด์ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อ่ะ” เอิ้กบอกปาริตาเพราะเขมินทร์ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนมีอิทธิพลพอสมควรและมีแบล็คอย่างนายหัวเข้ม นายหัวคิดปู่และพ่อของเขาแค่ยกโทรศัพท์โทรกริ้งเดียวทุกอย่างก็เรียบร้อย

“อย่ามาเร่งฉันได้มั้ยเอิ้ก แค่นี้ก็ปวดหัวมากพอแล้วรู้อย่างนี้ฉันไม่มากินข้าวกับพวกเธอดีกว่า” ปาริตาพูดกับเพื่อนด้วยความโมโหที่ถูกเซ้าซี้เพราะเธอกำลังโกรธเขมินทร์ที่ไม่สนใจเธอ

“นี่ปอนด์ฉันแค่บอกดีๆนะ เธอเห็นมั้ยตอนนี้มีนักข่าวมากันแล้วฉันไม่อยากเป็นข่าวนะถ้าคุณครามไม่ช่วยฉันเดี๋ยวฉันโทรบอกพ่อก็ได้ยอมโดนด่าดีกว่ารออยู่ที่นี่” เอิ้กพูดอย่างไม่พอใจก่อนโทรหาพ่อของเธอและบอกให้ท่านมาช่วยจัดการเรื่องนี้เพราะอยากกลับบ้านแล้วส่วนผู้ชายทั้งหลายที่มีเรื่องกันก็ยังเคลียร์กันไม่จบและไม่มีใครคิดจะสนใจพวกเธอคิดแล้วไม่น่าไปยุ่งกับพวกนี้เลยแลปาริตายังมาว่าเพราะพวกเธออีก

“ไหนว่าคุณครามเขาหลงแกไงปอนด์ เรื่องแค่นี้เขาโทรหาผู้กำกับกริ้งเดียวก็จบแล้วนี่อะไรให้ลูกน้องมาแทนรู้อย่างนี้ฉันโทรหาพ่อนานแล้ว” จินนี่พูดซ้ำอีกครั้งด้วยความไม่พอใจเช่นกันที่ปาริตาโทษว่าเพราะมาทานข้ากับพวกเธอ

“งั้นก็ช่วยเหลือตัวเองก็แล้วกัน” ปาริตาพูดกับเพื่อนด้วยความไม่พอใจเพราะต่างก็โทษกันไปมา