บทที่ 11 รับรองความปลอดภัย

“ก็ดีครับเป็นผู้หญิงมาเที่ยวคนเดียวมันอันตรายแต่ที่นี่ผมรับรองความปลอดภัยครับ คุณมี่พักผ่อนได้อย่างสบายใจครับ” เจ้าของรีสอร์ทยืนยันความปลอดภัยเพราะเรื่องนี้สำคัญมากและพนักงานรักษาคามปลอดภัยทุกคนได้รับการอบรมวิชาป้องกันตัวเบื้องต้นมาเป็นอย่างดีทุกคนและประวัติการทำงานดีและทำงานมาด้วยกันยาวนานเกือบทุกคนและเงินเดือนของรปภ.ที่นี่เดือนหนึ่งเกือบสามหมื่นซึ่งมากกว่าเงินเดือนของรปภ.ที่อื่นเพราะที่นี่เขาเน้นความปลอดภัยของลูกค้าเป็นหลักแล้วเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงสำคัญไม่แพ้กับพนักงานแผนกต่างๆในรีสอร์ท

“เพราะแบบนี้ไงคะฉันถึงเลือกมาพักที่นี่และมันสวยมากค่ะ” หญิงสาวเห็นแสงสีส้มประกายทองอาบไปทั่วท้องทะเลเหมือนภาพวาดบนฝาผนังตรงหน้าทำเอาเธอตะลึงบอกได้คำเดียวว่ามันคุ้มค่ามากและคิดไม่ผิดที่มาพักที่นี่

“ใช่ครับ สวยมากครับ” แต่ไม่ใช่พระอาทิตย์ตกดินแต่เป็นหญิงสาวที่นั่งข้างเขาถูกแสงสีส้มอาบไปทั้งตัวมันเป็นภาพที่สวยมาก สวยกว่าพระอาทิตย์ตกทะเลที่เขาเห็นบ่อยๆ

“มี่ไม่คิดเลยค่ะว่าพระอาทิตย์ตกทะเลที่นี่จะสวยมากขนาดนี้ค่ะ” มิรันดาก็ยกโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาถ่ายรูปเพราะยังไม่ได้เอากล้องถ่ายรูปออกมาจากกระเป๋าเดินทาง

“ให้ผมถ่ายรูปให้มั้ยครับ”

“รบกวนคุณครามด้วยนะคะ” หญิงสาวไม่รอช้าเพราะอยากได้ภาพสวยและคิดว่าเขมินทร์จะช่วยเธอได้

เขมินทร์รับโทรศัพท์จากหญิงสาวแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นจับภาพร่างอรชรอวบอิ่มสุดเซ็กส์ซี่ยืนโพสต์ท่าสวยเบื้องหลังเป็นภาพพระอาทิตย์ตกทะเลแล้วกดถ่ายรูปไปหลายรูปและสายตาของเขาก็ซอกซอนไปทั่วร่างบอบบางของหญิงสาว

“หันหน้าออกทะเลสิครับ” ช่างภาพจำเป็นบอกนางแบบจำเป็นแต่รูปร่างสัดส่วนของเธอเป็นนางแบบได้สบายและชายหนุ่มก็หามุมกล้องเพื่อให้ได้ภาพสวยและบอกให้โพสต์ท่าแบบไหนจนได้รูปสวยๆหลายสิบรูป

“ขอบคุณมากค่ะคุณคราม” มิรันดาขอบคุณเจ้าของรีสอร์ทที่ช่วยถ่ายรูปให้เธออย่างเกรงใจ

“ด้วยความยินดีครับ คุณมี่ลองดูรูปนะครับไม่รู้จะถูกใจหรือเปล่า” เขมินทร์บอกหญิงสาวอย่างถ่อมตัวทั้งที่ตัวเองมีฝีมือการถ่ายรูป

“สวยมากค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณคราม” มิรันดาขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อเขาถ่ายรูปได้ถูกใจเธอแล้วยิ้มให้เขา

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณมี่ไม่รังเกียจผมขอเลี้ยงอาหารค่ำได้มั้ยครับ” หนุ่มหล่อถามหญิงสาวเพราะตอนนี้ก็สิบแปดนาฬิกากว่าแล้ว

“เอ่อ จะไม่เป็นการรบกวนคุณครามเหรอคะ” หญิงสาวพูดอย่างเกรงใจเพราะไม่อยากรบกวนเขาและอีกอย่างเธอไม่ได้สนิทกับเขาและก็ไม่อยากมีปัญหากับผู้หญิงของเขา

“ไม่รบกวนเลยครับ ตกลงคุณมี่อยู่ทานอาหารค่ำกับผมนะครับ” ชายหนุ่มถามอย่างลุ้นๆว่าเธอจะตกลงหรือเปล่า

“ตกลงค่ะ” มิรันดาสองจิตสองใจแล้วเธอก็ตอบตกลงทานอาหารค่ำกับเขาถึงจะมีผู้หญิงของเขามาด้วยก็ไม่เป็นไรเพราะยังไงเธอก็มีสามีแล้ว

“งั้นเชิญทางนี้ครับ” เขมินทร์เชิญหญิงสาวไปที่ชายหาดริมภูเขาหินปูนบนชายหาดที่มีเก้าอี้ชายหาดวางอยู่และมีโต้ะอาหารตั้งอยู่ไม่ไกลและจัดวางระยะห่างเพื่อความเป็นส่วนตัวก่อนจะโทรบอกให้คนของเขาจัดโต้ะอาหารค่ำเลี้ยงต้อนรับแขกคนพิเศษของเขาที่ชายหาดหรืออีกนัยหนึ่งก็ดินเนอร์ใต้แสงเทียนนั่นเอง

มิรันดาเดินไปตามชายหาดขาวละเอียดมองท้องทะเลแสนงามอย่างหลงใหลและตอนนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขมินทร์แต่มีนักท่องเที่ยวมาชมพระอาทิตย์ตกทะเลต่างถ่ายรูปกันเป็นคู่บ้างเป็นหมู่คณะบ้าง

“คุณมี่ชอบทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ” เสียงห้าวทุ้มถามหญิงสาวที่เพลิดเพลินกับบรรยากาศแทนที่จะสนใจเขา

“ฉันกินได้ทุกอย่างค่ะ แต่มาเที่ยวทะเลก็อยากกินอาหารทะเลคะ” เรื่องอาหารเธอกินได้ทุกอย่างแล้วตอนนี้มาเที่ยวทะเลก็อยากให้เข้าบรรยากาศก็ต้องกินอาหารทะเล

“ได้เลยครับ อาหารทะเลของเราสดใหม่รับรองว่าคุณมี่ต้องชอบแน่นอนครับ” เขมินทร์ชวนหญิงสาวคุยและรู้ว่านังมี่ของเขาวางตัวได้ดีแม้บางครั้งจะดูเหมือนว่าเธอแอบมองเขาแต่บางครั้งก็ทำเหินห่างไว้ตัวปกติเขาไม่ต้องทำอะไรเลยสาวๆก็เข้ามาหาเองแต่กับผู้หญิงคนนี้ที่เขารู้จักแค่ชื่อเธอว่า มี่ และไรวินก็เรียกหญิงสาวว่านังมี่เท่านั้นและเขาอยากรู้จักเธอมากกว่านั้น

“มีใครมาทานข้าวกับเราบ้างคะ” มิรันดาถามเจ้าของรีสอร์ทเบาๆเธอจะได้ทำตัวถูกหากผู้หญิงของเขามาทานข้าวด้วย

“ก็มีคุณมี่กับผมครับ”

“คุณครามมาคนเดียวเหรอคะ” หญิงสาวออกไปตรงๆ

“ผมมาคนเดียวครับ คุณมี่ไม่ต้องกลัวครับเพราะผมยังโสดไม่มีแฟนครับ” เขมินทร์พูดอย่างเปิดอกให้หญิงสาวรู้ว่าเขาโสดไม่มีพันธะใดๆและเขาเองก็คิดว่านังมี่ก็น่าจะโสดเช่นกันไม่งั้นคงมาเที่ยวกับแฟนแต่เธอนัดเพื่อนมาทั้งที่รีสอร์ทของเขาเหมาะกับคู่รักหรือคู่แต่งงาน สามีภรรยามาฮันนีมูนกันมากกว่า

“เอ่อ..ค่ะ” มิรันดาตอบเบาๆมองสบตากับเขาก่อนจะหันกลับไปท้องทะเลด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าทำไมเธอถึงรู้สึกดีที่เขาบอกว่าโสด แล้วท้องฟ้าก็เปลี่ยนจากสีส้มประกายทองมีแสงสีครามออกดำกลืนกินไปทีละนิดแล้วความมืดก็มาเยือนแสงไฟก็สว่างขึ้นตามจุดต่างๆและริมชายหาดของรีสอร์ทมีโคมไฟตามแนวทอดยาวจนสุดเขตดูมีเสน่ห์มนต์ขลังและมีพนักงานมาจัดโต้ะอาหารใกล้ๆ

“คุณมี่หิวหรือยังครับ รอแป๊บหนึ่งนะครับ” เสียงห้าวนุ่มเรียกสติของหญิงสาวที่กกำลังคิดเพลินๆ

“ยังไม่หิวค่ะ” หญิงสาวหันไปตอบแล้วยิ้มให้เขาในเมื่อเขายื่นมิตรภาพมาเธอก็รับไว้และบอกตัวเองว่าอย่าหลงเสน่ห์ผู้ชายคนนี้เด็ดขาดไม่ว่าเขาจะดึงดูดใจมากแค่ไหนก็ตามเพราะเขาคือตัวอันตรายที่เธอไม่ควรอยู่ใกล้หลังจากทานอาหารค่ำแล้วเธอก็จะทำตามแผนเดิมของตัวเองและคงไม่เจอเขาอีก

“งั้นไปนั่งที่โต้ะรออาหารนะครับ เชิญครับ” เขมินทร์บอกแขกสาวแสนสวยและเซ็กซี่ตรงหน้าไปที่โต้ะอาหารเพราะเขาสั่งไวน์มาดื่มเรียกน้ำย่อยด้วยเขารู้ว่าหญิงสาวดื่มได้

“ค่ะ” มิรันดาลุกขึ้นเดินไปที่โต้ะอาหารที่จัดขึ้นริมชายหาดสุดแสนจะโรแมนติกเหมาะสำหรับคู่รักมาดินนเนอร์ใต้แสงเทียนมากกว่าเจ้าของรีสอร์ทเลี้ยงอาหารค่ำเธอแต่รับปากไปแล้วก็ต้องเลยตามเลยยังดีที่ไม่มีลูกค้าของรีสอร์ทมาเดินพลุกพล่านก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาขยับให้เธอ “ขอบคุณค่ะ”

“ดื่มไวน์เรียกน้ำย่อยก่อนนะครับ” หนุ่มหล่อพูดจบก็เทไวน์ใส่แก้วแล้ววางตรงหน้าหญิงสาว

มิรันดามองการกระทำของเขมินทร์ที่แสดงออกมาชัดเจนน่าสนใจเธอเพราะสมัยเรียนก็มีผู้ชายมาจีบเยอะและอายุป่านนี้แล้วถ้าไม่รู้ก็อินโนเซ้นส์หน่อมแน้มเกินไปแล้ว

“คุณครามเลี้ยงต้อนรับลูกค้าแบบนี้บ่อยมั้ยคะ” เสียงหวานถามเจ้าของรีสอร์ทที่จัดดินเนอร์เลี้ยงอาหารค่ำเธอ

“ไม่ครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเลี้ยงลูกค้าครับปกติก็มีแต่เพื่อนๆแต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่เหรอครับ” ชายหนุ่มตีเนียนเป็นเพื่อนกับนังมี่ของไรวิน

“เป็นเพื่อนเลยเหรอคะ” มิรันดามองคนตีเนียนเป็นเพื่อนเธอแล้วยิ้ม เปิดเกมรุกเร็วจริงๆนะสมแล้วที่เพื่อนบอกว่าเขาเป็นผู้ชายอันตรายแต่ผู้หญิงมากมายก็พร้อมจะวิ่งเข้าใส่อย่างไม่กลัวแม้แต่เธอที่ชอบรูปลักษณ์ภายนอกของเขาที่หล่อล่ำสมาร์ทเพอร์เฟคตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าและคิดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขาแน่นอน

“ก็เรารู้จักกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันถูกต้องแล้วนี่ครับ”

“มิน่าล่ะ คุณครามถึงมีเพื่อนเยอะ” มิรันดาพูดยิ้มๆเขาคงมีแต่เพื่อนหญิงเยอะล่ะสิ

“ไม่เยอะครับ ผมแยกแยะระหว่างเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนนอน เพื่อนแท้ และเพื่อนคนพิเศษที่ผมเพิ่งมีครับ” เขมินทร์ตอบแล้วยกยิ้มมุมปากมองสบตาหญิงสาวที่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าแต่เปล่งประกายระยิบระยับแวววาวสวยกว่าดาวดวงน้อยบนท้องฟ้า

“แล้วฉันล่ะคะ อยู่ในฐานะเพื่อนแบบไหนของคุณครามคะ” หญิงสาวยกแก้ไวน์ขึ้นดื่มเมื่อไวน์รสเลิศไหลลื่นลงคอก็ทำให้มิรันดาพอใจมากไม่คิดว่าจะได้ดื่มไวน์ราคาแพงขนาดนี้และเธอเองก็ไม่กล้าสั่งมาดื่มแน่นอน

“เพื่อนคนพิเศษครับ แล้วคุณมี่มีเพื่อนคนพิเศษมั้ยครับ” ชายหนุ่มตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดเพราะเขาเพิ่งมีเธอเป็นเพื่อนคนพิเศษเมื่อกี้เอง

“พิเศษแบบไหนล่ะคะ ฉันมีเพื่อนรักเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเพื่อนคนพิเศษสามคนแต่ไม่มีใครว่างมาเที่ยวด้วยฉันก็เลยมาคนเดียวค่ะ”

“ทำไมเพื่อน้อยจังเลยครับ แล้วแฟนล่ะครับ” เขมินทร์ไม่รอช้าถามถึงแฟนของผู้หญิงที่เขาชอบทันทีเพื่อจะได้รู้ว่าเขาจะหยุดแค่นี้หรือว่าได้ไปต่อ

“ฉันไม่มีแฟนค่ะ” มิรันดาตอบหนุ่มหล่อว่าเธอไม่มีแฟนแต่ไม่ได้บอกว่าเธอมีสามีแล้วเพราะอยากให้โอกาสตัวเองได้เจอผู้ชายที่ใจกว้างมีเหตุผลยอมรับเรื่องของเธอกับสามีได้ไม่ใช่เปิดให้เขมินทร์หากเธอเจอผู้ชายที่อยากใช้ชีวิตด้วยกันอดิกันต์ก็จะหย่าให้เธอ

“ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคุณมี่ยังโสด” เขาไม่อยากบอกว่าเธอทั้งสวยและเซ็กซี่ขนาดนี้รอดมาได้ยังไงถึงป่านนี้

“ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” มิรันดาไม่อยากเปิดเผยชีวิตของตัวเองให้เขารู้มากไปกว่านี้เพราะไม่ได้สนิทกัน

“อาหารมาแล้วครับ หวังว่าจะถูกใจคุณคุณมี่นะครับผมลืมถามไปว่าคุณมี่กินเนื้อมั้ยครับ” เขมินทร์เปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อรู้ว่าตังเองรุกหญิงสาวมากเกินไป

“กินได้ค่ะ แต่ไม่ค่อยกิน” มิรันดาก็สนใจอาหารที่พนักงานของรีสอร์ทนำมาเสิร์ฟ

“ผมสั่งสันในเนื้อวากิวย่างมาให้ลองชิมครับ นี่กุ้งลายเสือย่างเนย ไบไทม์และกระเทียม นี่ปลากะพงขาวอบ สไตล์โพรวองซาล กุ้งย่างซอสมะเขือเทศและเฟต้าซีส ปูอลาสก้าซีฟู้ด ลองชิมดูนะครับ” เจ้าของรีสอร์ทแนะนำอาหารที่เขาสั่งมาเลี้ยงต้อนรับเพื่อนคนพิเศษเขาอยากให้เธอชิมทุกเมนูและเธอยังอยู่อีกหลายวันก็คนได้ชิมอีกหลายเมนูเพราะไม่อยากให้หญิงสาวอึดอัดเขายังมีเวลาอีกหลายวันที่จะขอดินเนอร์กับเธอ

“น่ากินทุกอย่างเลยค่ะ” มิรันดามองแต่ละเมนูที่สร้างสรรออกมาได้อย่างน่ากินและรีสอร์ทห้าดาวก็การันตีความอร่อยได้แน่นอน

“งั้นเชิญลงมือทานเลยครับ” เขมินทร์เชิญเพื่อนใหม่คนพิเศษทานอาหารค่ำและบริการหญิงสาวให้ชิมอาหารทุกจานสลับกับดื่มไวน์

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างผ่อนคลายขึ้นก็คุยกันเรื่องธุรกิจของตัวเองแลกเปลี่ยนความคิดกันอย่างลื่นไหลเพราะบรรยากาศและการวางตัวของฝ่ายหญิงที่ยังคงนิ่งแต่เธอก็พูดคุยยิ้มแย้มเป็นกันเองแต่ยังรักษาระยะห่างไว้คงเดิม

“เดี๋ยวพรุ่งนี้บ่ายผมจะจองสปาไว้ให้คุณมี่นะครับ และช่วยวิจารณ์ด้วยนะครับว่าการบริการของเราเป็นยังไงบ้าง” เขมินทร์มัดมือชกให้หญิงสาวไปใช้บริการสปาหลังจากรู้ว่าหญิงสาวทำธุรกิจสปา

“ก็ได้ค่ะคุณคราม งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารค่ำนะคะ” มิรันดาจำต้องรับปากเมื่อถูกชายหนุ่มมัดมือชกให้ไปใช้บริการสปาของรีสอร์ท เขมินทร์เป็นผู้ชายที่รู้จังหวะรุกและหยุดได้อย่างไม่น่าเกลียดและคำพูดนุ่มทุ้มก็สุภาพมีแต่เธอนี่แหละที่ระวังตัวเองเพื่อไม่ให้หลงเสน่ห์ของเขาแค่สายตาของเขาที่มองก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและตอนนี้คือกลับที่พักของเธอจะดีที่สุด

“เดี๋ยวผมไปส่งครับ” เขมินทร์ลุกขึ้นรอหญิงสาวที่หน้าแดงซ่านแล้วยิ้มก่อนจะผายมือเชิญไปที่หน้าฟร้อนเพื่อขับรถกอล์ฟไปส่งเธอที่พูลพาวิลเลี่ยนสวีท

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณคราม” มิรันดายกมือไห้ขอบคุณหนุ่มหล่อเจ้าของริสอร์ทหรู

“เจอกันพรุ่งนี้ครับ” อยากจะบอกฝันดีแต่มันเร็วไปไหมชายหนุ่มคิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจรอจนร่างอรชรเซ็กซี่เดินเข้าไปในที่พักแล้วเขาก็ขึ้นรถกอล์ฟขับกลับไปที่พักของเขาที่อยู่ริมหน้าผาและด้านหน้าติดทะเลฝั่งที่กำลังจะก่อสร้างวิลล่าเพิ่มและเขากันไว้เป็นพื้นที่ส่วนตัว