4 # มีสาวอยู่ข้างกาย

ผมได้ภีมช่วยไว้เยอะระหว่างที่เรียน แม้กระทั่งตอนนี้ที่ใกล้จะจบแล้ว ผมก็วางแผนไว้ว่าจะขอเกาะมันไปเป็นหมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลของครอบครัวมันด้วยคน ไม่อยากไปตระเวนหางานที่อื่นทำแล้ว การต้องเรียนหมอแล้วต้องหาเงินไปด้วยก็ลำบากมากอยู่แล้ว ถ้างานมันหาง่ายๆ ได้ ทำไมผมจะไม่เอาล่ะ

หลังจากเรียนจบ สิ่งที่ผมเคยลงทุนลงแรงไปทั้งหมดก็ยิ่งงอกเงย ผมไม่ต้องใช้เงินกับค่าเล่าเรียนแล้ว แถมพอเริ่มทำงานก็มีรายได้ เงินที่ลงทุนไปก็ยังมีผลตอบแทนมาให้อีกเรื่อยๆ ชีวิตผมสบายขึ้น กลับกลายเป็นว่าผมก็มีผู้หญิงเข้าหามากขึ้นเช่นกัน ผมเริ่มเข้าใจพ่อมากขึ้นก็คราวนี้

หลังจากเรียนจบแพทย์ปี 6 แล้ว ผมตัดสินใจคืนทุนทั้งหมด และไปทำงานที่โรงพยาบาลของบ้านไอ้ภีมแทนการไปทำงานในโรงพยาบาลต่างจังหวัดเพื่อใช้ทุน ก่อนที่จะเริ่มงานผมตัดสินใจกลับไปหาพ่อที่บ้านครั้งหนึ่ง อยากให้ท่านรับรู้ว่าผมได้เป็นหมออย่างที่ผมตั้งใจไว้แล้ว

พ่อดูแก่ไปมาก แต่ก็ยังมีสาวอยู่ข้างกาย เป็นคนที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน ใช่สิ ก็ผมไม่ได้เจอพ่อเลยตลอดระยะเวลาที่ผมเรียนแพทย์ 6 ปี ผมก็หวังว่าคนนี้จะเป็นคนที่จริงใจและอยากอยู่ดูแลท่านไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตของท่าน ถึงพ่อจะเปลี่ยนผู้หญิงบ่อย แต่ท่านก็เป็นคนดีคนหนึ่ง ผมซึ่งเป็นลูกก็อยากให้ท่านมีความสุข

“ผมทำงานที่โรงพยาบาล GWH นะครับ ถ้าพ่ออยากตรวจสุขภาพหรือเจ็บป่วยก็ไปที่นั่นได้” ผมบอกพ่อในขณะที่กำลังนั่งกินมื้อเย็นกันอยู่ที่บ้าน โดยยังมีผู้หญิงของพ่ออีกคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผม ซึ่งผมแปลกใจอยู่เหมือนกันที่คนนี้ดูท่าทางเรียบร้อย พูดน้อยกว่าทุกคนที่ผมเคยเจอ

“ดี โรงพยาบาลนี้ดี พ่อก็เคยเข้าไปดีลงานอยู่เหมือนกัน ดีแล้วถ้าแกอยู่ที่นั่นเผื่อจะได้ช่วยดีลงานให้บริษัทเราบ้าง” พ่อยังไงก็ยังเป็นพ่อ ถึงแม้จะทิ้งความโกรธที่ผมหนีไปเรียนหมอไปได้แล้ว แต่ก็ยังไม่วายคิดถึงเรื่องธุรกิจอยู่วันยังค่ำ

“พ่อครับ ผมเป็นหมอ พ่อจะให้ดีลธุรกิจอะไร ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะครับ” ผมพยายามแย้งอย่างใจเย็น “เอาน่าๆ เอาไว้ถึงเวลามันก็มีลู่ทางเอง ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน” แปลกจริงๆ ที่พ่อไม่โมโหที่ผมแย้งออกไปตรงๆ แบบนั้น หรือพ่อจะเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ กันนะ

หลังจากวันที่ผมกินข้าวกับพ่อได้ไม่นาน ผมก็ได้เข้าใจสิ่งที่ท่านพูดเรื่องธุรกิจ แต่ครั้งนี้เป็นผมเองที่ต้องเป็นคนดีลธุรกิจให้กับโรงพยาบาล เพราะหลังจากเกิดโรคระบาดใหญ่ ทำให้ทุกคนต่างต้องกักตัวอยู่บ้านตามประกาศของรัฐบาลเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโรค

ผมกับไอ้ภีม เราสองคนวางแผนงานร่วมกันก่อตั้งศูนย์การแพทย์ออนไลน์ขึ้น โดยให้บริการให้คำแนะนำการรักษาสำหรับผู้ป่วยทางแอปพลิเคชันที่ทำขึ้นใหม่ ภายใต้ชื่อของโรงพยาบาล GWH (Good Health and Wellness Hospital) และไอ้ภีมกับผมเป็นผู้รับผิดชอบโครงการทั้งหมด นั่นจึงทำให้ผมต้องดีลกับธุรกิจด้านไอทีของพ่อเพื่อจัดทำแอปพลิเคชันขึ้นมารองรับโครงการนี้

ช่วงแรกของการก่อตั้งแผนก ผมกับไอ้ภีมร่วมกันทำงานอย่างหนัก เพราะนอกจากจะเป็นฝ่ายบริหารดำเนินการเองทั้งหมดแล้ว ก็ยังเป็นหมอชุดแรกของโครงการที่ต้องคอยให้คำปรึกษาผู้ป่วยที่ลงทะเบียนเข้ามาผ่านแอปฯ ทั้งยังต้องคอยตรวจสอบความเสถียรของแอปฯ และวางระบบงานกันเองทั้งหมด มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่ต้องทำคือ การวางเงินลงทุน

แต่ถึงอย่างนั้น 2 ปีของการทำงานกันอย่างหนักก็ทำให้แอปฯหมอออนไลน์ เป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นผมกับไอ้ภีมจึงได้กลายเป็นหมอผู้บริหารเต็มตัว สุดท้ายแล้วผมก็หนีการทำธุรกิจไม่พ้นจนได้ เพียงแต่ครั้งนี้เป็นสิ่งที่ผมเต็มใจทำอย่างที่สุด 

หลังจากนั้นไม่นานแผนก Health and Wellness Tech ของเราก็ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เพื่อดำเนินการบริหารงานและดูแลแอปฯหมอออนไลน์โดยเฉพาะ แยกออกมาจากการบริหารของโรงพยายาล GWH อย่างชัดเจนแต่ก็ยังอยู่ในเครือโรงพยาบาล ถือเป็นความสำเร็จก้าวแรกของการเป็นผู้บริหารของพวกเรา

ชีวิตผมหลังจากได้เป็นผู้บริหาร หลังจากเสร็จงานในเวลาประจำแล้ว หากไม่มีเคสด่วนอื่นๆ ส่วนใหญ่ผมจะเลือกไปผ่อนคลายตามเลานจ์หรือบาร์ที่จะอยู่ตามโรงแรมหรู ซึ่งผมก็จะมีที่ประจำอยู่ไม่กี่ที่ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องการไปผ่อนคลายซักหน่อย

“เอ้า...อะไรวะ ออกแชตไปเฉยเลย” ผมตั้งใจจะมาชวนไอ้ภีมไปดื่มด้วยกันชิลๆ แต่พอเปิดประตูห้องทำงานมันเข้าไปก็เจอมันนั่งบ่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงาน

“บ่นอะไรวะ ไอ้หมอภีม” ผมถามด้วยความสงสัย เพราะปกติไอ้ภีมไม่ใช่คนจะมีอาการกับเรื่องอะไรง่ายๆ

“ก็คนไข้ออนไลน์ในแอปฯเราคนนี้สิวะ แชตมาบอกว่าจะตรวจอาการ พอขอให้ส่งรูปมาให้ดูก็ออกจากแชตไปเลย อะไรของเค้าวะ”

“แหม...ไอ้หมอภีม นึกยังไงถึงมาเข้ารับเคสในแอปฯวะ ตั้งแต่เปิดตัวใช้งานแอปฯอย่างเป็นทางการ ไม่เคยเห็นมึงจะเข้าไปรับเคสเลย ถ้าเบื่อถ้าเหงาก็บอกเพื่อนคนนี้สิวะ ไปมะคืนนี้ที่เดิมคลายเหงาซะหน่อย” ได้จังหวะผมเลยถือโอกาสชวนมันซะเลย

“ไม่หว่ะ...ช่วงนี้เบื่อๆ เดี๋ยวกลับละ ฝากปิดห้องด้วยนะเว้ย” ไอ้ภีมรีบออกจากห้องไป จนผมก็เรียกเอาไว้ไม่ทัน เพราะนอกจากจะชวนไปนั่งดื่มแล้ว ยังอยากปรึกษาเรื่องหมอประจำที่กำลังขาดแคลนด้วย เพราะหมอหลายคนไปเรียนต่อเฉพาะทาง

สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งที่ผับหรูคนเดียว แต่ถามว่าเหงามั้ย ผมไม่เคยเหงาหรอกครับ เพราะแค่เหล้าแก้วแรกยังไม่ทันหมด ก็มีสาวเข้ามาทักทายผมแล้ว ผมยอมรับเลยว่าผมไม่ใช่คนดีอะไร ผมเที่ยว ผมดื่ม และผมหิ้วสาวกลับห้อง แต่ผมไม่เคยคบใครจริงจัง

มีบ้างบางคนที่ถูกใจและควงกันไปไหนมาไหนบ้าง แต่พวกเธอก็จะรู้กันดีว่าเราไม่มีสิ่งผูกมัดต่อกัน สาวๆ เหล่านั้นชอบที่ผมหน้าตาดี และยังเป็นเพลย์บอยสายเปย์ ควงกับผมพวกเธอจะได้ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ที่ล้วนแต่เป็นแบรนด์เนม แถมไม่ต้องเดินเลือกซื้อให้เมื่อย เพราะผมชอบใช้บริการนักช็อปส่วนตัวมากกว่า

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะครับ ที่ผมจะยอมเปย์ ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่ความพึงพอใจของผมในเวลานั้น อย่างวันนี้ ก็เป็นอีกวันที่ผมไม่ได้สนใจอยากจะพาใครกลับไปด้วยกัน สาวๆ ที่เข้ามาทั้งหมดก็จึงทำได้เพียงแค่ทักทาย ชนแก้วกัน พูดคุยกันเล็กน้อยแล้วก็แยกย้าย คืนนี้ผมคงนอนกอดหมอนข้างอีกตามเคย

ถึงจะดื่มจนดึก หรือนอนดึกขนาดไหน ผมก็ยังคงไปทำงานได้ตามปกติ จะเรียกว่ามีความรับผิดชอบก็คงจะไม่ใช่ซะทีเดียว แต่ประเด็นหลักคือ ผมต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าผมสามารถประสบความสำเร็จได้โดยไม่ต้องพึ่งพามรดกจากพ่อ ถึงแม้ว่าผมกับพ่อจะคืนดีกันแล้วก็เถอะ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ หมอวัต วันนี้คุณหมอต้องเลี้ยงชานมไข่มุกแล้วล่ะค่ะ” เพียงแค่เดินเข้าประตูกระจกบานเลื่อนที่หน้าแผนก พยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ก็ยืนขึ้นทักทายผม

“ทำไมครับเกิดอะไรขึ้น”

“ดิฉันเห็นหมอภีมมาแต่เช้าเลยค่ะ”

“อะไรนะครับ หมอภีมเข้ามาแต่เช้า งั้นเดี๋ยวผมไปดูหน่อย คุณสั่งได้เลยชานมเดี๋ยวผมจ่ายเอง” ใช่ครับ ผมเคยพนันกับพวกพยาบาลไว้ว่า ไอ้ภีมไม่มีทางจะมาทำงานก่อนผมได้แน่ๆ แต่วันนี้มันทำเอาผมเสียพนัน

“อะไรวะ ไอ้คุณหมอภีม กูเห็นพยาบาลด้านหน้าบอกมึงมาแต่เช้า ท่าทางช่วงนี้จะเหงามากเหรอวะ” เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานไอ้ภีม ก็เห็นเจ้าของห้องยืนคุมพนักงานที่น่าจะมาจากแผนกไอทีซึ่งกำลังหน้าเครียดอยู่กับจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ

“กูมีเคสสำคัญ” มันตอบผมทั้งๆ ที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ ผมได้แต่นั่งลงที่โซฟาและมองมันอย่างสงสัย ผ่านไปไม่นานเลขาหน้าห้องเพื่อนผมก็เอาของบางอย่างเข้ามาส่งให้ ของสิ่งนั้นอยู่ในถุงของโรงพยาบาล ผมอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นไปเปิดดูของที่อยู่ด้านใน

“เฮ้ย นี่มึงไปรับเคสอะไรมาถึงขั้นต้องใช้ชุดตรวจ DNA” ผมตกใจตาโต อดถามไม่ได้เมื่อเห็นว่าในถุงนั้นบรรจุกล่องชุดตรวจ DNA เอาไว้ ซึ่งชุดตรวจนี้ราคาค่อนข้างสูง และหมอออนไลน์ไม่เคยมีใครกล้าที่จะแนะนำชุดตรวจนี้ให้คนไข้ของตน

“เออ กูไปก่อนนะ ฝากทางนี้ด้วย”

“เอ้า ไอ้หมอภีม หมอภีม ไอ้ภีมม จะรีบไปไหนวะ” ไอ้ภีม ไม่ตอบคำถามผม ทั้งยังรีบออกจากห้องไปอีกครั้ง เหมือนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานไม่มีผิดเลย ‘อะไรของมันวะ แบบนี้น่าเป็นห่วงนะเนี่ย’

ในเมื่อไม่สามารถถามจากเจ้าตัวได้ ผมก็ต้องลองไปถามจากคนที่เป็นคนเอาของชิ้นนั้นมาส่งให้ เผื่อว่าจะได้ความอะไรบ้าง “หมอภีมเค้าเอาชุดตรวจไปให้ใครครับ มีเคสพิเศษเหรอ” เมื่อเปิดประตูตามออกมาจากห้อง ผมตรงเข้าไปถามเลขาหน้าห้องไอ้ภีมทันที

“ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ คุณหมอวัต หมอภีมไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ แค่ให้ดิฉันไปรับของมาให้เท่านั้นเอง” เลขาสาวที่กำลังท้องอ่อนๆ ตอบกลับผมมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดที่ไม่สามารถไขข้อข้องใจให้ผมได้ ผมจึงได้แต่ยิ้มตอบกลับไปให้เธอสบายใจขึ้น ผู้หญิงกำลังท้องช่างอ่อนไหวซะเหลือเกิน “ไม่เป็นไรครับ ไว้คุณรู้เรื่องอะไรมาคุณต้องบอกผมด้วยนะ”

ไม่ทันได้รอให้เธอตอบกลับมา ผมรีบไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพื่อเคลียร์งานเอกสารให้เสร็จ ถ้าเพื่อนมันไม่อยากให้รู้ว่าทำอะไรอยู่ ผมก็ไม่เซ้าซี้ เอาไว้เมื่อถึงเวลาที่มันพร้อมมันคงจะมาบอกผมเอง ผมก็แค่รอคอยซัปพอร์ตมันก็เท่านั้นเอง นี่แหละครับหน้าที่เพื่อนของผม

แต่สุดท้ายแล้ว เรื่องทั้งหมดที่ไอ้ภีมทำอยู่นั้น ก็กลับมาเข้าหูผมอีกอยู่ดี นอกจากเบิกชุดตรวจ DNA แล้ว ยังมีเรื่องใช้ชุดพนักงานและมอเตอร์ไซค์ส่งของของโรงพยาบาล แถมยังให้โปรแกรมเมอร์แก้ไขการจัดการแอปฯให้ต้องเข้ารหัสเคสคนไข้เคสหนึ่ง ซึ่งผมแน่ใจว่าต้องเป็นเคสที่มันบ่นเมื่อวานแน่ๆ