3 # เวลาแห่งความสุข

ก่อนเปิดภาคเรียนฉันรีบไปมหาวิทยาลัยเพื่อจัดการขอเปลี่ยนสาขาเป็นวิชาการออกแบบที่ฉันชอบและสนใจเป็นพิเศษ ฉันกลับมารักตัวเองมากขึ้น ดูแลตัวเองและสนุกกับการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย โดยมีเพื่อนรักอย่างอัยย์ที่ได้พบกันโดยบังเอิญ แต่เหมือนเราผ่านเรื่องเลวร้ายเกี่ยวกับความรักมาเหมือนกัน ทำให้เรายิ่งสนิทสนมกันง่ายขึ้น

หลังจากรู้จักกันไม่นาน ฉันยังได้รู้อีกว่า อัยย์เป็นนักเขียน และเธอเขียนนิยายแนวเดียวกับที่ฉันชอบอ่าน ฉันจึงยิ่งกลายเป็นแฟนคลับนิยายของเธอไปโดยปริยาย เราสองคนตัวติดกันจนหลายคนคิดว่าเป็นหญิงรักหญิง ซึ่งฉันกับอัยย์ก็ไม่ได้สนใจ ออกจะดีซะอีกที่ถูกเข้าใจผิดแบบนี้ ทำให้ไม่มีผู้ชายที่ไหนกล้าเข้ามายุ่งกับเราเลย

เมื่อฟ้าหลังฝน ชีวิตก็กลับมางดงาม หลังจากฉันย้ายไปอยู่หอพักที่มหาวิทยาลัยได้ไม่ถึงปี ก็ได้ข่าวว่าแม่ฉันก็มีหนุ่มใหญ่ชาวต่างชาติมาเกาะแกะ มาคอยเฝ้าแม่ที่ร้านแทบทุกวัน แต่ไม่ได้คุกคามอะไร ให้เกียรติแม่มากถึงแม้เขาจะเป็นชาวต่างชาติ

ปิดเทอมปีหนึ่งฉันกลับไปหาแม่ที่บ้าน ได้เจอกับแดดดี้ครั้งแรก เขาเป็นคนดีและใจดีมาก พาฉันกับแม่ไปกินข้าวนอกบ้าน ไปเที่ยวตลอดช่วงปิดเทอม ทำให้การอยู่บ้านปีนั้นฉันไม่เบื่อเลย และยังรู้สึกได้ว่าแดดดี้น่าจะรักและดูแลแม่ฉันได้จริงๆ ฉันวางใจลงได้ว่าแม่จะได้มีความสุขกับความรักเสียที

หลังจากนั้นอีก 2 ปี แดดดี้กับแม่ตกลงแต่งงานกัน และแดดดี้อยากพาแม่ย้ายไปอยู่ที่บ้านเกิดกับท่าน ตอนแรกแม่จะให้ฉันไปด้วยแต่ฉันขอท่านไว้อยากเรียนให้จบตรีที่นี่ก่อนไหนๆ ก็เรียนมาจนปี 3 แล้ว อีกไม่นานก็จบแล้ว ฉันขอเรียนให้จบก่อนค่อยว่ากันว่าจะย้ายตามท่านไปหรือจะยังอยู่ที่นี่

แม่ยกสินสอดที่แดดดี้ให้ ให้ฉันใช้ซื้อคอนโดอยู่แทนที่จะเช่าหอพัก ฉันจึงชวนอัยย์ย้ายมาอยู่ที่คอนโดด้วยกันตอนปี 3 จนกระทั่งเราเรียนจบกันทั้งคู่ก็ยังอยู่ต่อ ฉันเริ่มหางานด้านแฟชันทำแต่ก็ยังไม่ได้เป็นหลักเป็นแหล่ง ส่วนยัยอัยย์เธอยังคงเป็นนักเขียนนิยาย แต่พ่วงมากับการเขียนบทละครให้พ่อของเธอที่เป็นผู้กำกับชื่อดังของวงการ

หลังจากอยู่ต่อครบ 1 ปี อัยย์ก็ถูกแม่ของเธอซึ่งเป็นนางเอกดังระดับประเทศตามตัวกลับบ้านที่กรุงเทพฯ ทำให้ฉันตัดสินใจขายคอนโดที่นี่เพื่อกลับกรุงเทพฯ พร้อมอัยย์ แล้วค่อยลงหลักปักฐานหางานทำอย่างจริงจัง

แต่ก่อนจะกลับกรุงเทพฯ ระหว่างที่รอให้คอนโดฯ ขายออก ฉันชวนอัยย์ไประลึกความหลังที่ที่เราเจอกันครั้งแรก “อัยย์ ชั้นว่าก่อนกลับ เรากลับไปที่หมู่บ้านบนดอยกันมั้ย นะๆ ไปเก็บบรรยากาศความทรงจำ กับสถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรกหน่อย เผื่อไม่ได้มาอีก”

“เอาสิ น่าสนใจดีนะ นิยายหลายเรื่องของเราก็ได้แรงบันดาลใจจากที่นั่นเหมือนกัน” อัยย์ตอบฉันอย่างไม่ลังเล

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปไวเสมอ เพียงแค่ 5 วันที่ฉันกับอัยย์ได้พักผ่อนที่โฮมสเตย์ในหมู่บ้านบนดอยที่เดิมที่เราเจอกันครั้งแรก เอเจนซีกลับติดต่อมาว่ามีคนต้องการจะซื้อคอนโดที่ฝากขายไว้ จึงต้องรีบกลับไปทำสัญญา

ก่อนจะต้องกลับเข้าไปในเมือง ฉันชวนอัยย์ไปที่ร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังของหมู่บ้าน เพราะมีเปิดอยู่เพียงร้านเดียว บรรยากาศยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อ 5 ปีที่แล้วเท่าไหร่ มีเพียงเพลงที่เปิดมีการอัปเดตตามเทรน และเพลงที่มีออกมาใหม่เรื่อยๆ แต่ก็ยังมีบางช่วงที่วนไปเปิดเพลงเก่าๆ อยู่บ้าง พอเพลงสุดท้ายจบลงช่วงหัวค่ำ ฉันขออัยย์ไปห้องน้ำ และฝากบัตรไว้ให้เธอรอเคลียร์ค่าใช้จ่าย

ระหว่างทางเดินกลับไปหาอัยย์ที่โต๊ะ จู่ๆ ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีมือหนามือหนึ่งมาบีบก้นฉันอย่างจงใจ จากที่เป็นคนไม่ค่อยยอมคนอยู่แล้ว แถมได้เหล้าเข้าปากยิ่งทำให้ฮึกเหิมมากกว่าเดิม ฉันหันไปตบหน้าผู้ชายที่ฉันเห็นเหมือนเขาเดินตามมาจากห้องน้ำอย่างสุดแรง

“เฮ้ย ตบผมทำไมวะ” ผู้ชายคนที่ถูกฉันตบ โวยวายออกมาเสียงดัง ยิ่งทำให้ฉันโมโหมากขึ้นไปอีก ไม่ยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวหรอก คิดจะโวยวายให้ฉันขายหน้าเหรอ เอาสิ “ก็แกลวนลามชั้น ก็สมควรโดนมั้ยล่ะ” ฉันตะเบ็งเสียงแข่งออกไปอย่างไม่ยอมแพ้

“อะไร ผมลวนลามคุณตอนไหน ผมเดินของผมมาดีๆ” ชีวิตนี้ฉันคงไม่มีดวงเรื่องผู้ชายแล้วล่ะ ทำไมเจอแต่พวกแบบนี้ก็ไม่รู้ “เชอะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ” ฉันเหนื่อยจนไม่อยากต่อล้อต่อเถียง และยังเป็นห่วงอัยย์ที่รออยู่คนเดียวด้วย เลยสะบัดหน้าหนีเดินออกมา

เดินออกมาไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีเรื่องกันมาจากทางด้านหลัง แต่ฉันไม่คิดที่จะสนใจ อีกทั้งเห็นอัยย์กำลังเดินฝ่าฝูงชนมาทางฉันพอดี เธอคงรอนานแล้วจึงเดินมาตาม ฉันจึงรีบเดินเข้าไปคว้าแขนเธอเพื่อพาเดินออกไปจากร้าน ก่อนที่ด้านหลังจะตีกันจนชุลมุน

“เกิดอะไรขึ้นอะนิต้า เห็นหายไปนานคิดว่าเกิดเรื่องอีกแล้ว กำลังจะเดินไปตามเลย” อัยย์ถามฉันอย่างร้อนใจ แต่ฉันไม่อยากเสียเวลาอธิบาย “ก็เกือบเป็นเรื่องแหละ แต่ชั่งเหอะ เรากลับกันดีกว่า” ฉันอยากรีบออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด จึงดึงเธอเดินออกจากร้านและรีบพากันกลับห้องพักเพื่อเตรียมตัวกลับเข้าตัวเมืองในวันรุ่งขึ้น

“อะไรจะซวยขนาดนี้วะ” ผมแค่มาดื่มเป็นเพื่อนไอ้ภีม เพื่อนสนิทผม แต่อยู่ๆ ก็มาเจอผู้หญิงตบหน้า แล้วก็ยังมีเรื่องชกต่อยกับพวกขี้เมาอีก

“ได้แผลที่ระลึกก่อนกลับมอเลยเป็นไง ดีนะที่ยังเป็นวันหยุดยาว ไม่งั้นมีแผลกลับไปแบบนี้ได้โดนเรียกคุยแน่ๆ” ไอ้ภีมไม่ปลอบแถมยังซ้ำเติมกันอีก เพื่อนแท้จริงๆ เลย

“เพราะยัยนั่นคนเดียวเลย ก็เล่นแต่งตัวล่อตะเข้แบบนั้น โดนลวนลามก็ไม่แปลก แต่มาตบผิดคนเนี่ย อะไรวะ” ผมก็ยังคงบ่นไม่หยุด ตั้งแต่ที่ร้านจนมาถึงที่ห้องพัก ก็ทุกทีผมเจอแต่ผู้หญิงมาเอาอกเอาใจ เพิ่งมาเจอยัยคนวันนี้แหละที่ตบผม แถมยังโวยวายใส่อีก ‘หวังว่าจะไม่ต้องเจอกันอีกนะ ผู้หญิงแบบนี้ ผมไม่ไหว’

“คุณหมอวัตครับ คุณหมอควรหยุดบ่นแล้วก็ไปอาบน้ำนอนได้แล้วล่ะครับ พรุ่งนี้กลับเข้าเมืองแต่เช้านะครับ” ไอ้ภีม คงรำคาญที่ผมเอาแต่บ่น จะไม่ให้บ่นได้ยังไง ก็ผมโดนตบทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

“ไอ้ภีม ปีสุดท้ายแล้ว มึงคิดยังว่าจะใช้ทุนยังไง จะกลับไปประจำที่โรงพยาบาลของที่บ้านเลยมั้ยวะ” ผมเพิ่งจะรู้ไม่นานมานี้เองว่า ไอ้ภีมเพื่อนสนิทผมคนนี้ เป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลใหญ่ในกรุงเทพฯ แทนที่จะบอกเพื่อนแต่มันกลับปิดเงียบ

กว่าผมจะรู้ก็ตอนที่เจอหมอจากโรงพยาบาลของบ้านมันมาเป็นอาจารย์สอนของพวกผมนี่แหละ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่เคยใช้เส้นสายเพื่อทำคะแนนเลย จะว่าไปมันก็คงไม่จำเป็นต้องใช้เส้นสายหรอกเพราะมันน่ะอัจฉริยะมาเกิด ผิดกับผมที่ต้องโคตรพยายาม

ไอ้ภีมกับผมต่างกันตั้งแต่พื้นฐานครอบครัว ครอบครัวไอ้ภีมแม่เป็นเจ้าของโรงพยาบาล ส่วนพ่อเป็นหมอและเป็นผอ.โรงพยาบาล

ส่วนผมพ่อผมทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เป็นหลัก และมีธุรกิจเกี่ยวกับด้านเทคโนโลยีด้วย แต่ผมไม่ค่อยจะถูกกับพ่อเท่าไหร่ ผมไม่อยากรับช่วงต่อกิจการจากพ่อ จึงเลือกเรียนหมอแทนบริหารธุรกิจ

บ้านผมเคยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก แต่ตั้งแต่แม่ผมเสียไปเพราะโรคร้ายตอนนั้นผมยังเรียนอยู่ช่วงมัธยมต้น หลังแม่เสียไม่นานพ่อส่งผมไปเรียนโรงเรียนประจำ โดยให้เหตุผลว่าพ่อต้องทำงานหนักไม่มีเวลามาดูแลผม แต่สิ่งที่ผมเห็นไม่เป็นอย่างนั้น

ทุกๆ ปิดเทอมที่ผมกลับมาอยู่ที่บ้าน ผมจะเจอพ่อกับผู้หญิงคนใหม่ทุกครั้ง ไม่เคยซ้ำคนเดิมเลย และผมก็ไม่รู้เลยว่าช่วงที่ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนประจำ พ่อเปลี่ยนผู้หญิงไปกี่คนแล้วก่อนที่ผมจะเจอในช่วงปิดเทอม ผมโอเคนะถ้าพ่อจะมีคนดีๆ มาคอยดูแล แต่ส่วนมากที่ผมเจอ มีแต่คนที่จะเข้ามาเอาเงินของพ่อทั้งนั้น

หลังจากเริ่มเรียนมัธยมปีที่ 5 ผมจึงตั้งมั่นกับตัวเองว่า ผมจะไม่รับช่วงต่อกิจการจากพ่อ เพราะความรวยที่ได้มามันมาพร้อมกับคนที่ต้องการเข้ามาปอกลอกเท่านั้น ผมเห็นจากพ่อแล้วว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาอย่างจริงใจซักคน

เมื่อคิดดังนั้นผมจึงตั้งใจจะสอบเข้าคณะแพทย์แทน เพราะตั้งแต่ที่แม่ล้มป่วย ผมได้คลุกคลีกับหมอกับพยาบาล กับโรงพยาบาลอยู่นานเป็นปี ทำให้เห็นถึงความเสียสละของบุคลากรทางการแพทย์ทุกคน ความจริงใจเหล่านี้ที่แม้ไม่มีผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง แต่ทุกคนก็ตั้งใจดูแลคนป่วยทุกคนจนสุดความสามารถ

หลังจากที่พ่อรู้ว่าผมเลือกสอบแพทย์ ท่านโมโหมาก และยื่นคำขาด “ถ้ามึงจะเป็นหมอไม่รับช่วงต่อธุรกิจกู มึงก็ไม่ต้องใช้เงินกู” นั่นเป็นการทะเลาะกันของเราสองคนพ่อลูกที่รุนแรงที่สุดในชีวิตผม

หลังจากถูกยื่นคำขาด ผมก็เก็บกระเป๋าออกมาจากบ้าน โดยย้ายเข้าไปอยู่ที่คอนโดที่แม่ผมทิ้งไว้ให้ และเงินที่ใช้จ่ายก็เป็นมรดกที่ได้รับจากแม่ผมเช่นกัน หลังจากย้ายออกมาแค่ปีเดียวผมก็บรรลุนิติภาวะพอดี ผมนำเงินบางส่วนไปลงทุนเพื่อหารายได้เพิ่ม เพราะผมต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน

ผมถือว่าโชคดีมากที่ได้เจอเพื่อนดีตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนคณะแพทย์ จะว่าผมตาแหลมก็ได้เพราะเป็นผมเองที่เข้าไปทักทายไอ้ภีมมันก่อน ในวันแรกที่ไปมหาวิทยาลัย ผมเห็นมันนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่คนเดียว แต่มุมที่มันนั่งกลับเป็นจุดเด่นที่สามารถมองเห็นได้รอบบริเวณ

ผมมาเรียนคณะนี้และมหาวิทยาลัยนี้คนเดียว เลยตั้งใจหาใครซักคนที่จะคอยช่วยเหลือกันในระหว่างที่เรียนอยู่ คณะที่เรียนยากขนาดนี้ ถ้าไม่มีคนคอยช่วยเหลือกันผมคงไปไม่รอด การได้เจอภีมคือขุมทรัพย์ของผมโดยแท้ มันทั้งเก่งทั้งฉลาด แถมขยันอีก

แต่นอกจากไอ้ภีม ผมก็ยังมีเพื่อนในกลุ่มอีกคนคือมินท์ ไม่รู้จะเรียกว่าเพื่อนได้มั้ย แต่เราสามคนเจอกันตั้งแต่วันแรกที่เข้ารั้วมหาวิทยาลัย มินท์เป็นผู้หญิงหน้าตาดี รูปร่างดี เป็นดาวคณะแพทย์คู่กับผมในปีนั้น แต่หลังจากขึ้นปีสองไม่นาน เธอก็เป็นแฟนกับไอ้ภีม 

จะบอกว่าผมแห้วก็ไม่เชิง เพราะผมไม่ทันได้จีบเธออย่างจริงจัง เพียงแค่เห็นเธอพยายามเสนอตัวให้ไอ้ภีม ทั้งๆ ที่ไอ้ภีมไม่มีท่าทีกับเธอเลย ผมก็เลยชอบจะหยอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ก็จะถูกเธอตอกหน้ากลับมาแบบไม่เคยรักษาหน้าผมเลย ซึ่งผมไม่ถือสาเพราะผมก็ไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว