登入“เย้… ท่านอา ถึงเวลากินข้าวแล้ว” “หย่งอัน เจ้าต้องเหลือหน่องไก่ให้ข้าด้วยนะ” เฉิงอวี้วิ่งแซงหลานชายตัวน้อยไปทันที ทั้งสองต่างแย่งกันเรื่องหน่องไก่ จนหวังมู่เฉินถอนหายใจยาว “เฮ้อ… นี่คงเป็นเวรกรรมของข้าที่แกล้งเฉิงอวี้ไว้เยอะ” “ลูกชายข้าถึงได้เห็นแก่กินเหมือนเจ้าเด็กอ้วนนั่น” เฉิงอวี้ที่ได้
5 ปีต่อมา ภายในจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งสกุลเจียง เต็มไปด้วยเสียงฝึกซ้อมเพลงกระบี่ และเสียงหัวเราะหวานใสของเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเล่นอยู่ใกล้ลานฝึกอย่างสนุกสนาน หวังมู่เฉินถือกระบี่คู่ใจตวัดกวัดแกว่งอย่างแม่นยำและสง่างาม ปลายกระบี่ตัดผ่านกลางอากาศ ก่อนกระบี่ไม้ในมือของเด็กชายตัวน้อยและซื่อจื่อเจียงเฉิง
ฝ่ามือบางเอื้อมขึ้นประคองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาเอาไว้อย่างทะนุถนอม เขาคือแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับยอมลดศักดิ์ศรี ยอมแม้กระทั่งหย่าขาดจากนางชั่วคราว เพื่อรอแต่งเข้าสกุลเจียงพร้อมกับชิงเหยียนอย่างถูกต้อง ทั้งหมดนี้เพียงเพราะรักและกลัวว่าจะสูญเสียนางไป “มู่เฉิน… ท่านพี่… ข้ารักท่าน…” เสวียนหนิงกระซิ
เสวียนหนิงถูกประคองลงบนเตียงอย่างเบามือ สองบุรุษเรือนร่างสูงสง่ายืนตระหง่านบังขอบเตียงไว้ไร้ช่องทางให้หลีกหนี หวังมู่เฉินมองนางสายตากรุ่มกริ่ม ทอดเสน่หาต่อนางอย่างเปิดเผย “ฮูหยิน… คืนนี้พี่รูปงามถูกใจเจ้าหรือไม่” แม่ทัพหนุ่มปลดอาภรณ์เจ้าบ่าวสีแดงปลิวลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยกล้ามเนื้อเป็นมัดแน่นและ
เจิ้นกั๋วกงมองบุรุษทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ต่อแต่นี้พวกเจ้าทั้งสองก็เป็นคนของจวนสกุลเจียงแล้ว” หวังมู่เฉินและไป๋ชิงเหยียนสบตากัน ก่อนตอบพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง “ขอรับ ท่านพ่อตา” “ดูแลลูกสาวข้าให้ดี” “ขอรับ!” เสียงตอบรับหนักแน่นของทั้งสองทำให้เสวียนหนิงต้องก้มหน้าซ่อนรอยยิ้
ในที่สุด… วันที่เสวียนหนิงเฝ้ารอคอยก็มาถึง หลังผ่านเรื่องราวมากมาย ทั้งความเข้าใจผิด ความรัก ความผูกพัน และการตัดสินใจครั้งสำคัญ วันนี้นางได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำมาก่อน งานมงคลสมรสระหว่างนางกับบุรุษสองคนที่นางรักหมดหัวใจอย่างหวังมู่เฉินและไป๋ชิงเหยียน กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงประทัดดังสน







