4 ตอนที่สอง :: ความเป็นมาเป็นไป

เป็นปู่ของพี่ลียา แล้วยังเป็นปู่ของเบลคกับเอ็ดเวิร์ดด้วยอย่างนั้นเหรอ ชนิกานต์ทวนคำ หน้านิ่วคิ้วขมวด เพ่งมองหน้าอาลียาจนเจ้าตัวต้องท้วงขึ้นมา

“ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะกี้”

“ก็พี่ลียาหน้าออกไท้ไทย จะมีปู่คนเดียวกันกับเบลคและเอ็ดเวิร์ดได้ยังไงกันคะ”

“ปู่สมิธอุปการะพี่จ้ะ พี่ไม่ได้เป็นหลานแท้ๆหรอก แต่ท่านก็ไม่ได้พูดถึงหรอกนะว่าพ่อแม่ของพี่เป็นใคร ท่านบอกให้พี่เริ่มต้นครอบครัวใหม่ด้วยการเป็นหลานของท่าน ท่านให้พี่ทุกอย่างไม่ต่างจากหลานแท้ๆเลยล่ะ แล้วยังรักและบอกให้คนในบ้านทำตัวเหมือนพี่เป็นครอบครัวเดียวกันตั้งแต่นั้นมาเลยจ้ะ”

“กี้ก็นึกว่าเป็นญาติจริงๆ” ชนิกานต์บ่นงึมงำ มีเรื่องตะหงิดใจอยู่หน่อยแต่ไม่กล้าท้วง ได้แต่พูดทีเล่นทีจริงไป “ว้าว ถ้าอย่างนี้ กี้ก็จะมีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ใช่ไหมคะเนี่ย แก นังลิลลี่ แกก็เป็นน้องสะใภ้ ส่วนฉันเป็นพี่สะใภ้ อะไรมันจะเพอร์เฟคขนาดนี้เนี่ย”

“พี่ไม่คิดจะกินญาติตัวเองใช่ไหมพี่ลียา” สุดท้ายชนิกานต์ไม่วายระแวงส่งคำถามที่ตะงิดอยู่เมื่อครู่ในใจออกไป

“นังกี้ แกนี่ลามปามพี่ลียามากไปแล้วนะ พี่ลียาน่ะเค้าไม่มีทางมีใครได้หรอกย่ะ เพราะมีคนนั้นอยู่ในใจแล้วใช่ไหมคะพี่” ลลิลแก้ต่างให้อย่างคนรู้ดี “อีกอย่างนะ ฉันว่าเบลคเองเขาก็คงไม่ชอบของเทียมๆแบบแกหรอกกี้ ให้พี่ลียาช่วยยังไงก็คงดันไม่ขึ้นหรอกย่ะ”

“แอร้ย นังชะนี เกลียดนักเชียว ทำไมยะ ของเทียมแบบฉันก็ทำให้ขึ้นสวรรค์ได้ก็แล้วกัน”

“เหรอยะ” ลลิลขำแล้วหันมาคุยกับ อาลียาต่อ “เออ พี่ลียา วันก่อนลิลไปออกบูทเจอเฮียเล้งด้วย แกว่าแกเห็นคนคลับคล้ายคลับคลาจะเป็นพี่พลด้วยน่ะค่ะ”

“เหรอ ที่ไหนลิล” คนถามที่กำลังยกเครื่องดื่มขึ้นจรดปาก วางลงแล้วถามท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

“พี่ถามเหมือนจะไปหาเขาอย่างนั้นแหล่ะ”

“ใช่สิลิล พี่ต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเขาปลอดภัยดี แล้วพี่ก็มีอะไรตั้งหลายเรื่องต้องคุยกับเขา”

“พี่ยังรักพี่พลจริงๆเหรอคะ” ลลิลถามขึ้นอย่างที่นึกสงสัยมานาน  

“พี่รักพี่พลเสมอ แม้ว่าเขาจะทำตัวแย่แค่ไหนพี่ก็รัก” อาลียาบอกด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหนักแน่น ลลิลที่อดใจไม่ไหวอีกต่อไปถามขึ้นว่า “แล้ว...พี่พลเขาไปก่ออะไรไว้คะ ถึงต้องหนีตายขนาดนั้น

อาลียาถอนหายใจทีหนึ่งก่อนเล่า “พี่พลน่ะ...เขาโดนใส่ร้ายว่าแอบเอาข้อมูลลับไปขายให้ Htech แล้วข้อมูลนี้มันก็มีผลต่อยอดขายของไตรมาศสุดท้ายของปีนั้นด้วย ทางผู้ใหญ่ใน S&G รู้เข้าก็เลยใช้ศาลเตี้ยตัดสินกันเสียเลย แต่พี่เชื่อนะว่าพี่พลต้องถูกใส่ร้ายแน่นอน พี่พลไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นแน่” หญิงสาวจงใจใช้คำเรียกคนที่เอาผิดพลด้วยสรรพนามว่า ‘ผู้ใหญ่’ แทนที่จะเป็น ‘เบลค’

“อ้อ...ถ้าเป็นอย่างนั้น พี่ลียาก็ลองไปตามที่เฮียเล้งบอกก็แล้วกันค่ะ ว่าเห็นอยู่ในบ่อนแถวชายแดนนู่น”

“ลิล เฮียเล้งแน่ใจใช่ไหมว่าพี่พลอยู่นั่นจริงๆ”

“แน่ใจสิคะพี่ ระดับเฮียเล้งบอกข่าวแล้วไม่มีทางมั่วซั่วแน่นอน ว่าแต่พี่จะไปจริงๆเหรอ”

“พี่ต้องไปลิล แล้วพี่จะรู้ได้ยังไงว่าพี่พลเขาอยู่ตรงไหน”

“เฮียเล้งบอกว่า พี่พลจะออกจากห้องพัก 101b ในบ่อนชื่อเดอะริชชี่ ตอนสิบเอ็ดโมง มานั่งตรงห้องอาหาร หลังจากนั้น จะลงที่โต๊ะวีไอพี ถึงบ่ายสามค่ะพี่ โต๊ะเดียวกับเฮียเล้งเลยค่ะ แต่เฮียว่าแกไม่เคยทักพี่พลนะคะ พี่พลเองก็ไม่ทักเฮียด้วยเหมือนกัน”

“ขอบใจมากนะลิล พี่ฝากขอบคุณเฮียเล้งด้วย”

“ค่ะพี่ ว่าแต่... พี่จะไปวันไหนคะ”

“พี่คงต้องเคลียร์งานก่อน ปิดงบปลายปี แล้วว่าจะลาพักร้อนอีกห้าวัน ถึงไป”

“โชคดีค่ะพี่”

ลลิลลอบมองหน้ารุ่นพี่คนสนิทด้วยสายตาเป็นห่วงแบบที่เคยมีมาแต่ไหนแต่ไร ด้วยว่าตนเองไม่รู้เรื่องราวของทั้งคู่มากนัก เพราะอาลียาค่อนข้างเก็บงำเรื่องส่วนตัวไม่เอามาพร่ำบ่นเหมือนเพื่อนสาวคนอื่นๆ รู้แต่ว่าพลหายไปจะด้วยเรื่องอะไรเธอก็สุดจะคาดเดาได้ ก่อนถอนหายใจแล้วหันหลังไปจัดการอาหารบนเตาอีกครั้ง