ตอนที่ 10

วาสินีเลี่ยงคำว่างานแต่งงานเป็นงานเลี้ยงแทน ปากดุลูกชายแต่สายตาของคนเป็นแม่กลับหลบสายตาพ่อของเจ้าตัวน้อย ดวงตาสีฟ้าของเขาจ้องมองเธอด้วยแววตาวาวระยับไม่ละสายตา มันทำให้คนถูกจ้องร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตีเนียนทำตัวสนิทสนมกับลูกชายได้ในเวลารวดเร็ว

โอลิเวอร์หยัดกายลุกขึ้นนั่งเท้าแขนข้างหนึ่งกับที่นอน ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มอบอุ่น ขณะบอกลูกชายว่า

“ให้ผมเล่าให้ลูกฟังอีกสักเรื่องเถอะ ยังไม่ดึกเท่าไหร่หรอก”

เขาตามใจเจ้าลูกชาย จนคนเป็นแม่ทำหน้านิ่ว อยากจะต่อว่าแต่เห็นแววตาทอประกายจ้าของเจ้าตัวน้อยแล้วก็เปลี่ยนใจ ลูกของเธอไม่เคยได้พบพ่อมาก่อนน้องเอื้อเฝ้าถามหาพ่อของแกเสมอ ยามนี้สมหวังได้พบพ่อได้มีโอกาสฟังนิทานจากพ่อ เธอจะใจดำปล่อยให้ลูกพลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตได้อย่างไร วาสินีจำยอมพยักหน้าให้

“ก็ได้ค่ะ แค่เรื่องเดียวนะคะ” เธอมีข้อแม้

“เรื่องเดียวครับ”

โอลิเวอร์ยักคิ้วให้ลูกชายที่กำลังยิ้มแป้นดีใจอยู่ ก่อนจะเล่านิทานเรื่องใหม่ให้ลูกชายฟัง

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหนูน้อยตัวหนึ่งชื่อมาร์ติน เจ้าหนูน้อยเกิดในโรงนาแห่งหนึ่ง มันโตมาโดยมีความปรารถนาจะไปผจญภัยในโลกกว้าง มันจึงกินอาหารที่มีประโยชน์ทุกวันเพื่อให้ร่างกายแข็งแรง... น้องเอื้อรู้ไหมว่าอาหารอะไรที่มีประโยชน์” เขาหยุดเล่าหันไปถามลูกชาย

เจ้าตัวน้อยรีบตอบทันทีว่า “นมครับ แล้วก็ผักผลไม้ด้วย แม่สินีบอกว่าต้องกินนมแก้วโตๆ กินผักผลไม้เยอะๆ จะได้แข็งแรงโตไวไว” เสี้ยงเจื้อยแจ้วของเด็กชายทำให้คนเป็นแม่เผลอยิ้มเอ็นดู

“แล้วต้องกินอาหารให้ครบห้าหมู่ด้วยค่ะน้องเอื้อ” วาสินีบอกลูกชาย

โอลิเวอร์อมยิ้ม แล้วเล่าต่อ “เจ้าหนูขยันออกกำลังกายทุกวัน มันวิ่งไปรอบๆ โรงนา ไต่ไปบนเนินเขาด้วยขาน้อยๆ ของมัน วิ่ง วิ่ง วิ่ง ไต่ ไต่ไต่”

คนเล่าโน้มตัวไปหาลูกชาย ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางขยับไปมาทำท่าวิ่งไปบนแขนเล็กๆ ของคนเป็นลูก ปากก็เล่าไป สองนิ้วก็จิ้มๆ ไปตามแขนของลูกเลยไปยังหัวไหล่ของคนเป็นแม่ที่นอนอยู่ข้างๆ ปลายนิ้วแตะบนผิวนุ่มๆ ผะแผ่วขยับไต่อย่างช้าๆ ดวงตาคู่คมวาวหวานจ้องมองใบหน้างามที่กำลังแดงระเรื่ออย่างมีแผนการ

“เจ้าหนูออกวิ่งทุกวัน มันพาตัวของมันปีนป่ายไปบนยอดเขาสูงลูกที่หนึ่ง...”

ปลายนิ้วขยับไต่จากลาดไหล่มนไปยังเนินเขาลูกย่อมบนกายสาว เจ้าของภูเขาทำตาโตจะปัดมือซุกซนออก แต่ถูกลูกชายจับมือไว้ก่อน ดวงตาสีฟ้าใสของคนเป็นลูกมองหน้าแม่ขอแกคล้ายบังคับว่าอย่าขัดจังหวะ ทำเอาแม่พูดไม่ออกขณะที่คนเป็นพ่อลอบยิ้มกริ่ม ออกลายแกล้งแม่ของเจ้าตัวน้อยต่อ

“ทำไมภูเขาลูกนี้ใหญ่จัง แถมยังซู้งสูงด้วย... เราต้องวิ่งขึ้นไปให้ถึงบนเขาให้ได้”

โอลิเวอร์ดัดเสียงพูดเล็กๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากลูกชาย เขายิ้มให้ลูกแอบหลิ่วตาให้แม่ที่นอนตัวแข็งทื่อกลายเป็นอุปกรณ์ประกอบนิทาน ปลายนิ้วเรียวยาวจงใจอ้อยอิ่งบนทรวงอวบนิ่ม ขยับนิ้วเคลื่อนไหวไปก็ลงน้ำหนักกดลงเบาๆ จนผิวนุ่มหยุ่นยุบยวบ เขาแกล้วใต่นิ้วไปรอบๆ ภูเขากลมๆ นั้น ก่อนจะไต่ไปยังภูเขาอีกลูกที่อยู่ใกล้เคียง ดูเหมือนจะเกิดแผ่นดินไหวเล็กจนภูเขาสะท้อนขึ้นลงไปมา เสียงหอบหายใจแรงดังขึ้นเมื่อปลายนิ้วแกล้งไปหยุดที่บนปลายยอดทรวงด้านซ้าย หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักจนสัมผัสได้ ใบหน้างามแดงก่ำแววตาเคืองขุ่นด้วยความโมโหที่ถูกคนเจ้าเล่ห์เอาเปรียบแบบเนียนๆ

“เจ้าหนูวิ่งวนไปมาขึ้นแล้วลง ขึ้นแล้วลง ภูเขาลูกที่หนึ่ง ภูเขาลูกที่สอง จนข้ามไปถึงภูเขาลูกใหญ่มีต้นไม้ปกคลุม มันขึ้นไปยืนบนยอดเขาแล้วตะโกนว่า ฉันพร้อมจะออกไปผจญภัยแล้ว...”

โอลิเวอร์ไต่นิ้วข้ามมายังศีรษะทุยสวยของลูกชาย เขาจำต้องผละออกห่างจากความนุ่มหยุ่นอย่างเสียดาย เกรงเล่นนานไปเจ้าตัวน้อยจะจับได้ว่าพ่อกำลังแกล้งแม่ของแกอยู่ เขาตั้งหน้าตั้งตาเล่านิทานต่อจนจบเรื่อง โดยไม่ได้ไปเกาะแกะกับคนที่ทำตาเขียวขุ่นมองเขาอย่างเคืองๆ สักนิด นิทานจบพร้อมกับดวงตาของลูกชายปิดลง เจ้าตัวน้อยหลับสนิทด้วยความง่วงจัด แม้นิทานจะสนุกแต่ทนความง่วงไม่ไหว โอลิเวอร์ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ลูกชายพร้อมกับหอมหน้าผากเล็กของแกด้วยความรักสุดหัวใจ

“ฝันดีนะลูก” เขากระซิบบอกลูกเสียงนุ่ม

“ลูกหลับแล้ว คุณไปนอนห้องนู้นเถอะค่ะ เตียงมันเล็กลูกจะนอนไม่สบาย” วาสินีถือโอกาสไล่

“โอเค... ผมจะไปนอนห้องนู้น”

ร่างสูงขยับลุกอย่างว่าง่าย ทำเอาคนบอกถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ไม่ทันจะได้โล่งใจร่างบางก็ถูกช้อนอุ้มจนตัวลอยไปอยู่ในวงแขนแข็งแรง

“คุณจะทำอะไร... อุ๊บ!”

เรียวปากนุ่มขยับจะร้อง แต่ถูกริมฝีปากร้อนประกบปิดเสียงไว้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ จะดิ้นหนีแต่ถูกเขาอุ้มเดินหนีออกจากห้องมาเสียก่อน ร่างบางถูกวางลงบนเตียงกว้างในห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ติดกัน

“ห้องนี้เตียงกว้าง น่าจะนอนสบายกว่าห้องนู้นนะ คุณว่าไหมสิตา” โอลิเวอร์พึมพำชิดริมฝีปากนุ่มหอม ดวงตาคมวาววาม

“คะ คุณจะทำอะไร ทำแบบนี้ไม่ได้นะ เราตกลงกันแล้วนะ”

วาสินีหน้าตื่นร่างบางขยับถอยหนีแต่หนีไปไหนไม่รอด เมื่อถูกกักไว้ในอ้อมกอดร่างหนาหนักก่ายเกยทับอยู่บนร่างนุ่มจนขยับตัวไม่ได้ ใบหน้าคมคายแนบชิดใบหน้างามจนหน้าผากติดกัน ดวงตาสองคู่สบกัน ฝ่ายหญิงเบือนหน้าหนีหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น

“คุณคิดว่าผมจะทำอะไรเหรอสิตา...”

โอลิเวอร์กระซิบถามเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่มของเธอเบา สูดดมกลิ่นหอมจรุงของสบู่ที่ติดผิวกายสาวอย่างชื่นใจ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นเธอหลับตาปี๋ตัวสั่นน้อยๆ

“ผมจะไม่ทำอะไรคุณ ถ้าคุณไม่ยินยอมพร้อมใจ”

เขาพลิกกายลงนอนเคียง แขนข้างหนึ่งเกี่ยวเอวคอดดึงร่างงามมากอดไว้แน่น ซบหน้าบนซอกไหล่มนไร้ท่าทีคุกคาม พอเธอขยับตัวจะดิ้นหนีก็รั้งเธอไว้ไม่ให้ถอยห่างอย่างคนเอาแต่ใจ ไม่ทำอะไรต่อแต่ไม่ยอมปล่อยให้ออกจากอ้อมกอด ยึดโยงเธอไว้ด้วยร่างกายแข็งแรงกว่า

“ปล่อยฉันก่อนค่ะ ฉันอึดอัด”

วาสินีบอกเสียงสั่นพลิ้ว ไออุ่นจากร่างหนาทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ เขาทำราวกับการกอดเธอแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาคุ้นชินมานานวัน สิตาภาเป็นเลสเบี้ยนคงไมยอมให้ชายหนุ่มแตะเนื้อต้องตัวง่ายๆ นอกจากบังคับขืนใจเหมือนที่เขาทำไว้จนเกิดน้องเอื้อขึ้นมา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเคยทำไว้กับพี่สาวฝาแฝด ร่างงามแข็งทื่อเกร็งตัวด้วยความหวาดกลัว

“กลัวผมเหรอสิตา...”

โอลิเวอร์ยิ้มเศร้า รับรู้อาการแข็งขืนของร่างนุ่มที่เขากกกอดไว้ ชายหนุ่มเจ็บแปลบในหัวใจขึ้นมาเมื่อนึกว่าเธอรังเกียจเขา ก็สมควรหรอกนะก็เขาทำกับเธอไว้อย่างร้ายกาจ ตราบาปที่เขาสร้างไว้คงทำให้เธอเกลียดชังรังเกียจเขาไปตลอดชีวิต แต่จะให้เขาปล่อยเธอไปเขาคงทำไม่ได้ เมื่อหัวใจของเขามันโหยหาแต่ผู้หญิงคนนี้มาตลอดห้าปีเต็ม

                “มะ ไม่ค่ะ ฉัน...” เสียงเธอสั่นนิดๆ แม้จะหวาดหวั่นแต่ก็ยังปากแข็ง

“กลัวอะไรผม หือ สิตา”

โอลิเวอร์ ยื่นหน้าไปใกล้ๆ ก่อนจะหยุดค้างไว้ในระยะห่างแค่สายลมผ่าน เมื่อเห็นหญิงสาวเบือนหน้าหนีหลับตาแน่น ทำเอาคนเห็นถอนลมหายใจออกยาวเหยียด

“ไม่กลัวแต่รังเกียจผมสินะ”

เขาจ้องหน้าเธอใกล้อีกนิด จนลมหายใจอุ่นรินรดพวงแก้มใส จมูกโด่งแตะลงช้าๆ รอยยิ้มหยันตัวเองปรากฏบนริมฝีปากหยักได้รูป เมื่อคิดว่าเธอรังเกียจเขาจริงๆ