ตอนที่ 9.

วาสินีสะบัดหางตาใส่คนช่างว่า ไม่นำพาต่อคำค่อนขอดนั้น ร่างบางหมุนกายเดินมานั่งข้างลูกชาย

“หิวข้าวหรือยังครับน้องเอื้อ เดี๋ยวแม่สินีจะทำกับข้าวให้ทานนะครับ ลูกจะให้แม่สินีทำไข่เจียวปูหรือว่าต้มจืดหมูสับดีครับ หรือจะให้แม่สินีทำให้ทานทั้งสองอย่างเลย”

เจ้าตัวหันมาสนใจลูกชาย โดยไม่หันไปมองพ่อของเด็กน้อย ทำตัวราวกับเขาเป็นแค่อากาศธาตุไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้ สร้างความไม่พอใจให้โอลิเวอร์จนอยากเอาคืนหญิงสาวขึ้นมา เขาเดินมานั่งข้างๆ หญิงสาวจงใจนั่งเบียดร่างนุ่มนิ่มนั้นราวกับพิศวาสนักหนา เจ้าตัวน้อยเป็นใจให้คนเป็นพ่อ ขยับเว้นที่ให้อย่างรู้ใจ

“ผมก็หิวเหมือนนะครับ” เขายื่นหน้ามากระซิบข้างๆ หู มุมปากแย้มกว้างเมื่อเห็นเธอหดคอหนี “น้องเอื้อบอกให้คุณแม่ทำกับข้าวอร่อยๆ ให้คุณพ่อทานด้วยสิครับ”

คนเป็นพ่อหาแนวร่วมมาช่วยกดดันคนเป็นแม่ ลูกชายตัวน้อยยิ้มแป้นรีบออเซาะแม่ของแกทันที

“แม่สินีทำกับข้าวเผื่อคุณพ่อด้วยสิครับ คุณพ่อชอบทานอะไรครับ เอื้อจะให้แม่สินีทำให้”

เจ้าตัวเล็กบอกแม่ของแก แล้วย้อนมาถามคนเป็นพ่อถึงเมนูสุดโปรด

“คุณจำได้ใช่ไหมว่าผมชอบทานอะไร” โอลิเวอร์เอ่ยถามหญิงสาวอย่างคาดหวัง ก่อนจะทำหน้าตึงแววตาผิดหวังเมื่อเธอตอบกลับมาว่า

“ฉันจำไม่ได้ค่ะ คุณอยากทานอะไรก็บอกมาค่ะ ฉันจะทำให้ทาน”

วาสินีขยับตัวถอยห่างร่างหนาที่เบียดประชิดจนใจสั่น เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาชอบกินอะไร เมื่อเธอไม่เคยทำอาหารให้เขากินสักครั้ง สิตาภาก็ไม่เคยเล่าให้ฟังถึงเรื่องนี้

คำตอบของเธอทำให้คนฟังรู้สึกผิดหวังแกมน้อยใจ โอลิเวอร์ยิ้มขื่นนึกถึงสถานะของเขากับสิตาภาขึ้นมาอย่างปวดร้าว เธอคงไม่จดจำเรื่องราวเกี่ยวกับเขาไว้ในใจ เพราะเขาไม่เคยมีความสำคัญต่อเธอเลย ตอนคบหากันสิตาภาเห็นเขาเป็นเพียงเครื่องมือในการเข้ามาใกล้ชิดกับโรสิตา เขายังจะหวังอะไรได้อีกหรือ... เมื่อทุกอย่างระหว่างเขากับเธอมันไม่เคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกันเลย แม้แต่ตอนจากกันเมื่อห้าปีก่อน เขาก็สร้างรอยบาปให้เธอส่วนเธอก็สร้างแผลใจให้เขา หัวใจของชายหนุ่มพลันกร้าวกระด้างขึ้นมาอีกครั้ง

“ผมทานได้ทุกอย่างที่ไม่เผ็ด”

เขาตอบเสียงห้วน ขยับห่างจากร่างนุ่มหอมของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาแต้มรอยเคร่งขรึม ขณะลุกขึ้นยืนก่อนจะชวนลูกชายออกไปเดินเล่น

“ไปเดินเล่นกับพ่อนะครับน้องเอื้อ กลับมาคุณแม่คงจะทำกับข้าวเสร็จพอดี” เขาส่งยิ้มให้ลูกชาย ยื่นมือไปอุ้มร่างน้อยพาเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้หญิงสาวมองตามเขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ

“คนบ้า ทำท่าเหมือนงอนเราเลย”

วาสินีมองตามร่างสูงไปอย่างครุ่นคิด ก่อนจะปัดความคิดกวนใจทิ้งไป ร่างบางลุกขึ้นเดินไปในครัวเตรียมอาหารเย็นให้สองพ่อลูก เธออยากให้มื้อนี้เป็นมื้อแห่งความทรงจำของลูกชายที่จะได้ร่วมรับประทานอาหารกับคนเป็นพ่อครั้งแรก จึงตั้งอกตั้งใจทำอาหารสุดฝีมือ เมื่อทำอาหารครบทุกอย่างตามเมนูที่คิดไว้ก็นำไปวางบนโต๊ะรอคอยให้สองพ่อลูกกลับมารับประทาน และเป็นไปตามคาด สองพ่อลูกกลับมาในเวลาที่อาหารพร้อม

เจ้าตัวน้อยเห็นอาหารมื้อพิเศษก็ทำตาโตยิ้มแป้นดีใจ มือน้อยจับมือคนเป็นพ่อเขย่าพร้อมชี้ชวนให้ดูอาหารบนโต๊ะ

“คุณพ่อแม่สินีทำอาหารเยอะแยะเลย น่าทานทั้งนั้นเลย”

โอลิเวอร์อุ้มลูกชายวางบนเก้าอี้ แล้วมองดูจานอาหารที่เรียงรายเต็มโต๊ะ ใบหน้าเคร่งขรึมคลายลงเมื่อเห็นจานกุ้งอบวุ้นเส้นอาหารเมนูโปรดที่สิตาภาเคยทำให้รับประทานบ่อยๆ เขามองหน้าวาสินีด้วยแววตาอ่อนหวาน หัวใจพองโตปลาบปลื้มที่เธอยังจำได้ว่าเขาชอบอาหารชนิดนี้ เธอไม่ได้ลืมเธอยังจำได้ว่าเขาชอบอะไร

“ขอบคุณมากสิตา ขอบคุณที่ยังจำได้ว่าผมชอบอะไร” โอลิเวอร์เอ่ยเสียงนุ่ม มองสบตาหญิงสาวด้วยแววตาอ่อนโยน จนคนโดนจ้องหน้าเห่อร้อน

“ถ้าชอบก็ทานเยอะๆ นะคะ” วาสินีหลบสายตาคู่คมนั้น รีบตักข้าวใส่จานส่งให้สองพ่อลูก “น้องเอื้อทานข้าวเยอะนะลูก อย่าทำข้าวหกด้วย”

ครอบครัวสุขสันต์ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจบมื้ออาหารด้วยความสุขใจ วาสินีเก็บจานชามไปไว้ในครัว ขณะที่โอลิเวอร์อาสาอาบน้ำให้ลูกชาย พอเสร็จจากการเก็บกวาดก็พบสองพ่อลูกอยู่ในห้องนอนแล้ว โอลิเวอร์ถือโอกาสอาบน้ำพร้อมลูกชาย เขาไม่มีชุดเปลี่ยนจึงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของวาสินีแทน ด้วยขนาดตัวที่แตกต่าง จึงทำให้เสื้อไม่พอดีตัว ขอบชายเสื้อคลุมร่นมาแค่ขาท่อนบนแทบปกปิดหุ่นล่ำๆ ไม่มิด แขนเสื้อก็สั้นตรงผ่าหน้ามองเห็นแผงอกล่ำสันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นสมบูรณ์ ทำเอาคนเห็นหน้าแดงก่ำไม่กล้ามองร่างของเขาเต็มตา

“แม่สินี คืนนี้คุณพ่อจะนอนกับเราด้วยครับ” ลูกชายบอกคนเป็นแม่เสียงแจ้ว ใบหน้ากลมแป้นระบายรอยยิ้มจนดวงตาสีฟ้าใสทอประกายจ้า

“คืนนี้ผมจะเล่านิทานให้ลูกฟัง” โอลิเวอร์ลูบศีรษะลูกชายอย่างรักใคร่ เขาหันมาสบตาตื่นๆ ของหญิงสาวด้วยแววตาเป็นประกาย “คุณไปอาบน้ำเถอะสิตา เราจะได้รีบเข้านอนไวไว ผมอยากกล่อมลูกนอนจะแย่แล้ว”

ปากบอกว่าจะกล่อมลูก แต่สายตาคนเป็นพ่อกับจ้องแม่ของลูกราวกับอยากกล่อมคนเป็นแม่เสียเอง วาสินีขนลุกเกรียวหลบสายตามีความนัยของชายหนุ่มอย่างขัดเขิน ก่อนจะเลี่ยงหนีเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำใจ

คืนนี้เขาคงไม่คิดบ้าๆ กับเธอหรอกนะ หญิงสาวอยากเชื่อว่าเขาจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ แต่แววตาของเขามันทำให้เธอเริ่มหวั่นไหวขึ้นมาเสียแล้ว...

            กว่าวาสินีจะเดินออกมาจากห้องน้ำก็ร่วมชั่วโมง หญิงสาวหยิบชุดนอนไปเปลี่ยนด้านในพยายามใช้เวลาในห้องน้ำให้นานที่สุด ก่อนจะเดินหนีบเนื้อหนีบตัวสวมชุดคลุมทับชุดนอนแบบกระโปรงยาวผ้าโปร่งบางที่ชอบสวมทุกคืนออกมา เธอติดนิสัยชอบสวมชุดสบายตัวแบบนี้และไม่ชอบสวมชุดชั้นในนอน ยามนี้จะหาชุดนอนแบบรัดกุมจำพวกกางเกงผ้าเนื้อหน้าก็หาไม่ได้ จำต้องสวมชุดนอนตัวเดิมแล้วใช้เสื้อคลุมสวมทับไว้ คิดในใจหากลูกชายตัวน้อยหลับเธอจะไล่โอลิเวอร์ออกไปนอนอีกห้อง หรือไม่เธอก็จะแอบไปนอนห้องนั้นเอง หญิงสาวได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูของอีกฝ่ายกำลังตั้งอกตั้งใจเล่านิทานให้ลูกชายฟัง ร่างสูงใหญ่เปลี่ยนเป็นชุดนอนแทนชุดคลุมหมิ่นเหม่เรียบร้อยแล้ว เขาคงให้คนที่โรงแรมนำมาให้ วาสินีเดินเรียดเท้าเข้าไปหาสองพ่อลูกช้าๆ เจ้าตัวเล็กนอนอมยิ้มฟังพ่อของแกเล่านิทานอย่างมีความสุข คนเป็นพ่อนอนตะแคงเอกเขนกด้วยท่าทางผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนโยนจนคนเห็นอดมองไม่ได้

ดวงตาคู่คมหันมาสบตากับเธอแววตาของเขาทอประกายพราวพราย ทอดมองร่างงดงามยวนตาที่ซ่อนตัวเองใต้ชุดคลุมยาว โอลิเวอร์แอบยิ้มขบขันเมื่อเห็นท่าทางเหนียมอายของหญิงสาว ขณะเธอพาตัวเองมานั่งบนขอบเตียงฝั่งที่ลูกชายนอนอยู่ ชายหนุ่มแสร้งตั้งอกตั้งใจเล่านิทานให้ลูกฟังต่อ แอบปรายตามองแม่ของลูกที่เริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดด้วยการเอนกายนอนฟังเขาเล่านิทานอย่างเพลิดเพลิน

“ในที่สุด แม่มดร้ายก็ถูกเจ้าชายฆ่าตาย เจ้าหญิงจึงปลอดภัยและได้ครองคู่แต่งงานกับเจ้าชายอย่างมีความสุขตลอดไป” เขาจบเรื่องราวของนิทานเรื่องที่เล่า

“เอาอีกเรื่องนะครับคุณพ่อเอื้อยังไม่ง่วงเลย อยากฟังต่อเยอะๆ” คนเป็นลูกยกศีรษะจากหมอน ส่งเสียงออดอ้อนให้พ่อเล่านิทานต่ออีกสักเรื่อง แต่ถูกห้ามปรามจากแม่เสียก่อน

“นอนได้แล้วนะลูก พรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหว จำไม่ได้เหรอว่าพรุ่งนี้เราจะมีงานเลี้ยงกัน”