ความรักในความลับ บทที่ 5

จูบแรกอันแสนหวานที่ทำให้พาฝันถึงกับไปไม่เป็น มือบางขยุ้มเสื้อเขาแน่น รุกเร็วและรุนแรง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารสจูบแสนหวานนี้ทำให้เธออ่อนระทวย ร่างบางถูกโอบประคองไว้ด้วยวงแขนกำยำ

“พี่ภามใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ” พาฝันผลักเขาออกด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด นึกอยากรังแกเธอเสียแต่ตอนนี้ แต่เพราะด้วยวัยของพาฝันที่ยังไม่ถึงยี่สิบ เขาอยากให้เธอรักเขาตัดสินใจด้วยวัยที่มีวุฒิภาวะเพียงพอ

“ครับ” เขารับคำเสียงอ่อน ดวงตายังจับจ้องดวงหน้างาม

“เพิ่งเป็นแฟนอย่าเพิ่งใจร้อนนะคะ” พาฝันแกะตัวเองออกมาจากอ้อมกอดเขาได้สำเร็จ ถ้าอยู่นานกว่านี้เธอคิดว่าเธออาจจะไม่สามารถผลักไสเขาได้อีก

“สัญญาว่าแค่จูบครับ” คำสัญญามาพร้อมกับวงแขนแกร่งที่รัดรอบเอว แค่จูบจริง ๆ แต่เธอกำลังจะตายเพราะจูบเขา

          ภามไม่ได้ทำอะไรเธอมากกว่าจูบ คู่รักใหม่ระหว่างรุ่นพี่ปีสามกับน้องปีหนึ่ง ภามถือว่าเป็นรุ่นพี่หนุ่มหล่อที่สาว ๆ ต่างหมายปอง แต่เพราะโลกส่วนตัวสูงทำให้ไม่มีสาว ๆ คนไหนได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวหรือในหัวใจเขาเลย

“คนนี้เอาจริง” ยิ่งใหญ่เพื่อนในเอกเดียวกันมองรูปเพื่อนรักกับรุ่นน้องคนสวยในแอปพลิเคชันสีฟ้า

“กูเคยมีใครไหมละ” ภามยิ้มให้ภาพของเขาและพาฝัน หลังจากตกลงคบหากัน ก็เป็นเขาเสียเองที่ขอโพสต์รูปคู่ลงในช่องทางโซเชียลให้ทั้งโลกรับรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว และแฟนของเธอคือเขา

“ไม่เคยมีไง พวกกูเลยไม่อยากเชื่อ” พิชญ์เพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดสวนขึ้น พิชญ์ ภามและยิ่งใหญ่เป็นดั่งของดีของสาขา มีสาว ๆ ต่างสาขามาขายขนมจีบตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง

สองหนุ่มรัก ๆ เลิก ๆ จนไม่สามารถนิยามได้ว่าที่ผ่านมาคือความรัก ผิดกับเพื่อนรักที่ไม่เคยมีความรัก แต่กลับกำลังหลงรุ่นน้องจนต้องให้ยิ่งใหญ่ยกห้องนั้นให้

“มันถึงขั้นแย่งห้องกูเพื่อจะได้อยู่ใกล้น้องเขา” คำพูดของยิ่งใหญ่ทำให้พิชญ์ถึงกับตาโต ไม่อยากเชื่อว่าคนหวงตัวอย่างภามจะลงทุนขนาดนี้เพื่อรุ่นน้องปีหนึ่ง

“อะไรทำให้เพื่อนภามถึงกับลงทุนขนาดนี้ครับ” พิชญ์ขำกับการกระทำของเพื่อน สำหรับเขาความรักมันก็แค่เซ็กซ์ที่เสพสุขร่วมกันไม่น่าจะต้องลงทุนหรือพยายามขนาดนั้น

“ถ้ามึงเจอคนที่ใช่แล้วมึงจะรู้พีท” ภามยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พวกนี้ต่อให้เขาอธิบายอย่างไรมันก็ไม่เข้าใจหรอก เรื่องพวกนี้ต้องได้เจอด้วยตัวเองถึงจะเข้าใจ

“กูขออยู่เป็นโสดสบาย ๆ ดีกว่าเรื่องอะไรจะต้องหาห่วงมาผูกคอ” พิชญ์ส่ายหัวกับความคิดไม่เข้าท่าของไอ้คนคิดอยากจะหาห่วงมาผูกคอ ชีวิตในมหาวิทยาลัยนี่แหละเหมาะแก่การปลดปล่อยที่สุด

“กูไปรับน้องก่อน” ภามดูนาฬิกาได้เวลาที่เขานัดกับพาฝันไว้แล้ว นักศึกษาหนุ่มปีที่สามวิ่งไปอีกตึกที่นัดกับแฟนสาวไว้ สองหนุ่มหันมามองหน้ากันพร้อมทั้งส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น

          หน้าตึกคณะฯ ตอนนี้กำลังเป็นที่จับจ้องของทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ เพราะภาพเมื่อคืนที่ภามโพสต์ออกไป นั่นทำให้คนมาขอแอดเธอเป็นเพื่อนเยอะมากขึ้น ทั้งที่รู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง 

          พาฝันทำหน้าตาบอกไม่ถูก เพราะไม่เคยเป็นที่สนใจขนาดนี้ รู้ว่าภามเป็นเด็กเรียนดีกิจกรรมเด่น ทั้งยังเป็นนักฟุตบอลของมหาวิทยาลัย

          “มีผัวคนเดียวดังเลยนะแก” ฐานัฐอดแซวเพื่อนไม่ได้ คนจะดังช่วยไม่ได้จริง ๆ

          “แฟนยะ ผัวเผออะไรกัน” พาฝันค้อนเพื่อน ยังไม่ได้เป็นผัวเลยแค่จูบกันเขายังนับเป็นแฟนอยู่ ตราบใดที่ยังไม่ได้สอดไม่ได้ใส่เธอก็มองเขาเป็นแค่แฟนเท่านั้น

          “จ้า เป็นแฟนไปก่อนอย่ารีบ เขารักแกก็ต้องรอได้ตอนนี้เพิ่งจะย่างเข้าสิบเก้าเอง” ฐานัฐสั่งสอนเพื่อนที่อายุเท่ากัน แค่คำสอนดูโตกว่าอายุได้สักสิบปี

          “จ๊ะนัฐ สอนตัวเองก่อนไหม ถ้าแกท้องได้นี่คงท้องแล้วตั้งแต่สิบห้า”

          “ไอ้ฝัน แกนี่มัน”

          “หยอก ๆ รู้หรอกน่าว่าหวังดี” พาฝันกอดแขนเพื่อนสนิทเพื่อออดอ้อน รู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงและหวังดีกับตัวเอง แต่เธอคิดว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

          “ฝัน พี่มารับ” ภามเดินเข้ามานั่งข้างแฟนสาว พยักหน้าให้ฐานัฐหนึ่งครั้ง ฐานัฐเองก็ยกมือไหว้เพราะเขาเป็นรุ่นพี่ตั้งสองปีทั้งยังเป็นพี่สาขาอีกด้วย

          “นัฐกลับพร้อมกันไหม” พาฝันหันมาถามเพื่อนเพราะรายนั้นก็อยู่ห้องตรงข้ามห้องเธอ ฐานัฐกลอกตามองบนหนึ่งรอบก่อนจะตอบออกไป

“ไปเถอะเดี๋ยวฉันจะแวะไปหาเพื่อนโรงเรียนเก่าสักหน่อย” ‘ใครเขาอยากจะไปเป็นก้างแกกันไอ้ฝัน’ ฐานัฐได้แต่บ่นในใจแต่คำพูดต้องพูดอีกอย่างเพื่อไม่ให้น่าเกลียด