ซีรีส์ ความลับที่รัก

พาฝันนั่งเหม่อมองแสงสีในเมืองหลวงของประเทศไทยในเวลาสามทุ่มแสงสีของเมืองที่ไม่เคยหลับงดงามเหลือเกิน งดงามจนกลบแสงของดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ใครเลยอยากจะชมแสงของดวงดาวในเมืองหลวงกัน ไม่มีหรอก

พรุ่งนี้เหรอที่เธอต้องไปเจอเขา อดีตคนรัก ความรักของเธอกับเขาเริ่มต้นตอนไหนกันนะ

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

          พาฝันในวัยสิบแปดปีนั่งอยู่ริมสนามฟุตบอลมองไปยังนักฟุตบอลหมายเลขสิบสาม เบอร์ที่ไม่มีใครอยากใส่เพราะเชื่อว่าจะนำความโชคร้ายมาให้แต่ทำไมกันสำหรับเขา เธอมองไม่เห็นความโชคร้ายที่ว่าเลยสักนิด เห็นแต่ความหล่อ กร้าวใจ

          “กะพริบตาหน่อยเพื่อน” เสียงแซวจากณัฐเพื่อนสาวสองคนสนิทของเธอ นัฐหรือฐานัฐเป็นเพื่อนในสาขาเดียวกับพาฝัน ทั้งสองสนิทกันตั้งแต่เทอมหนึ่งจนเข้าเทอมสอง

          “พี่ภามเขาหล่อจัง” พาฝันพึมพำกับความหล่อของหนุ่มในสนาม นักฟุตบอลในสนามตั้งยี่สิบสองคนรวมกรรมการอีกเป็นยี่สิบสาม แต่ทำไมเธอมองเห็นแค่เขาคนเดียวนะ อย่างนี้ใช่ไหมที่เรียกว่าคลั่งรัก

          “คู่แข่งแกเยอะมากพาฝัน ดูแถบนี้ก่อนเถอะ” ฐานัฐชี้ชวนให้ดูสาวที่นั่งข้าง ๆ พวกเธอต้องยอมรับว่าสแตนด์ฝั่งนี้มีแต่คนเรียก ‘พี่ภาม’ สาวเยอะจนเธอรู้สึกหึง หึงทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน

          “ของแบบนี้มันไม่แน่หรอก” พาฝันตอบเพื่อนไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะหวัง ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ถ้าเล่ห์กลยังเอาไม่อยู่สายมูต้องเข้า

          “แต่หยิ่งน่าดูนะแก พี่เขาไม่ค่อยสนใจใครหรอกอย่างมากก็แค่ยิ้มให้ อยู่ปีสามแล้วยังไม่เห็นเขาคบใครเลย” ฐานัฐผู้ติดตามข่าวผู้ชายหน้าตาดีทั้งมหาวิทยาลัยพูดขึ้น

          “ไปกันเถอะ”

          “ไปไหนฝัน”

          “เถอะน่า” พาฝันลากผู้ชายร่างอ้อนแอ้นออกจากสนามฟุตบอลเพียงไม่นานทั้งคู่ก็มาอยู่บริเวณศาลพระภูมิของมหาวิทยาลัย

          “อะไรฝัน”

          “มาขอท่านไง ถ้าเราไม่ใช้ดวงแล้วพี่เขาจะสนใจเราเหรอ” พาฝันรีบนั่งพับเพียบ เธอจัดการซื้อธูปเทียนที่ขายอยู่ไม่ไกล ส่วนเพื่อนสาวสองอย่างฐานัฐได้แต่มองเพื่อนตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าพาฝันเรียนสายวิทย์ แต่ก็นั่นแหละเธอเห็นพวกนักศึกษาแพทย์มากันให้ควั่กช่วงก่อนสอบ จะแปลกอะไรที่พวกที่เรียนสายคอมพิวเตอร์อย่างพวกเธอจะมา

          ภาพพาฝันตั้งหน้าตั้งตาอธิษฐานขอพรทำให้ฐานัฐถึงกับส่ายหัวในความงมงายของเพื่อน แต่ก็นั่นแหละในเมื่อเป็นเรื่องของเพื่อนมีเหรอคนอย่างเธอจะไม่ช่วย ฐานัฐนั่งลงอธิษฐานขอให้เพื่อนสาวของเธอสมหวังในความรักทีเถอะ

          ทั้งสองสาวกลับมายังห้องของตัวเองในเย็นของวันนั้นหลังจากไหว้พระภูมิเจ้าที่แล้ว ทั้งสองตรงไปยังแหล่งของกินอย่างหลังมอ ทั้งกินจนอิ่มท้องและทั้งซื้อของมาเต็มไม้เต็มมือ

          “ฝัน!” เสียงเรียกอย่างตกใจของฐานัฐ ไม่ใช่ฐานัฐเท่านั้นที่ตกใจเพราะพาฝันเองก็ตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้ชายที่เพิ่งไปไหว้ขอพรจากพระภูมิเจ้าที่ ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงประตูห้องก่อนที่จะถึงห้องเธอ

          คอนโดที่ทั้งพาฝันและฐานัฐพักอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยจึงไม่แปลกที่จะมีนักศึกษามาพักที่นี่ แต่ก็นั่นแหละไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมาพักห้องที่อยู่ชั้นเดียวกับเธอ ห้องติดกับเธอ

          รุ่นพี่หนุ่มนักฟุตบอลของมหาวิทยาลัยค้อมศีรษะทักทายเธอกับฐานัฐ รุ่นน้องทั้งสองรีบค้อมศีรษะทักทายรุ่นพี่แล้วพากันเดินเข้าห้องของพาฝันไป ก่อนที่ประตูจะปิดสนิทเสียงกรี๊ดเบาของหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมา คนที่กำลังจะเดินเข้าห้องถึงกับยิ้มไม่หุบ

          “แก! พี่ภาม แก! พี่ภาม อีนัฐพี่ภาม”

          “เออ กูรู้แล้ว ตากูไม่ได้บอด” ฐานัฐแหวใส่เพื่อนสาวเพราะตอนนี้เพื่อนสาวดูสติหลุดไปแล้วถึงไหนต่อไหน อย่างว่าแหละผู้ชายที่มากับการมู พาฝันจะตื่นเต้นก็คงไม่แปลก

           “ไม่ต้องคิดจะใช้มุกเข้าห้องผิดเลยนะมึง” ฐานัฐรีบห้ามเพื่อนทันที ก่อนที่จะเกิดเรื่องงามไส้

          “ทำไมแกรู้อะนัฐ”

          “เพราะฉันเป็นเพื่อนแกไง” ฐานัฐกลอกตามองบนก่อนจะร่ายยาว

          “แบบนั้นมันไม่เนียน แกต้องเรียนเพิ่ม แกคิดว่าผู้หญิงอ่อยพี่ภามเยอะไหม”

          “เยอะสิหล่อขนาดนั้น”

          “นั่นไง! แกต้องทำตัวให้พิเศษเข้าไว้ รับรองเขาต้องชอบของแปลก” ฐานัฐพูดอย่างให้กำลังใจเพื่อนสาว แต่ดูเหมือนพาฝันจะไม่ได้คิดอย่างนั้น ของแปลกอะไรกัน เธอเนี่ยของดี ของแท้แม่ให้มา แต่ฐานัฐคงไม่เข้าใจหรอกเพราะสาวอย่างฐานัฐไม่ได้ชอบผู้หญิง

          “กลับห้องไปได้แล้วง่วงนอน” พาฝันรีบไล่เพื่อนออกจากห้องจำได้ว่าระเบียงห้องเขากับห้องเธอมองเห็นกัน แต่ข้ามหากันไม่ได้เพราะมีระยะห่างเกินกว่าคนจะก้าวขาข้ามมา