Mag-log inกว่าจะข่มตาหลับได้ก็ทรมานทั้งท่อนกายร้อนเลยก็ว่าได้ แต่รักษ์ต้องกัดฟันทนจนตัวเองนอนหลับให
ทันทีที่ได้รับคำสั่งจากนายหนุ่มเหนือน่านก็รีบเอาอาหารเช้ามายังคอนโดของเจ้านายทันที ตอนได้รับคำสั่งและได้รู้เรื่องราวมาจากบอดี้การ์ดคู่ใจของเจ้านาย ซึ่งนานๆ ทีจะเรียกใช้งานนั้นเขาก็ตกใจ ไม่คิดว่ารักษ์จะทำตามที่พูดจริงๆ ไม่อยากเชื่อเลย เขาอ่านใจเจ้านายของเขาไม่ออกเลยว่าต่อไปจะทำกับเด็กสาวยังไงพอเข้ามาในห้องวางอาหารเช้าเรียบร้อย พร้อมกับถุงเสื้อผ้า และชุดแต่ละชุดเจ้านายบอกเน้นให้เป็นเกาะอกถอดง่ายใส่ง่าย เขาก็เลือกมาตามคำสั่งทุกอย่าง พอวางของทุกอย่างเสร็จเห็นว่าในห้องเงียบจึงเดินเข้าไปดูในห้องนอนก็ไม่เห็นมีใคร เห็นแต่ประตูห้องน้ำที่เปิดกว้าง“คุณป่านทออยู่ในห้องน้ำรึเปล่าครับ” เขาร้องเรียกเผื่อว่าหญิงสาวจะอยู่ในห้องน้ำ และมองตามเส้นโซ่ที่ลากยาวหายเข้าไปในห้องน้ำก็น่าจะเป็นอย่างที่คิดด้านคนที่นอนแช่น้ำอยู่ในห้องน้ำสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นแล้วร้องตะโกนตอบคนนอกห้องออกไป“อยู่ค่ะ อย่าเข้ามานะคะ” มันไม่ใช่เสียงของคนใจร้าย แต่เป็นเสียงของใครกันล่ะ“ผมเอาเสื้อผ้าและอาหารเช้ามาให้นะครับ เดี๋ยวผมเอาเข้ามาวางไว้ในห้องน
กว่าจะข่มตาหลับได้ก็ทรมานทั้งท่อนกายร้อนเลยก็ว่าได้ แต่รักษ์ต้องกัดฟันทนจนตัวเองนอนหลับให้ได้ โชคดีวันนี้เหนื่อยมากจึงทำให้ร่างกายอ่อนเพลียหลับในที่สุด แต่คนที่นอนไม่หลับเห็นจะเป็นป่านทอ สาวเจ้านอนตัวเกร็งระแวงตลอดการพลิกขยับตัวของคนนอนข้างๆ แต่แล้วความเมื่อยล้าก็ทำให้หล่อนหลับไปอย่างไม่รู้ตัวนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ ทำเวลาของมันจนในที่สุดก็พระอาทิตย์ขึ้น แสงสว่างสาดส่องไปทั่วผืนแผ่นฟ้าของเมืองไทย คนบนเตียงก็ขยับตัวพร้อมกับลืมตาตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ รักษ์หันเอี้ยวมามองคนที่หลับข้างๆ ตนแล้วก็เผลออมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะเตรียมตัวไปประชุมในช่วงเช้าของวันนี้ผ่านไปนานเกือบชั่วโมงเขาก็แต่งตัวพร้อมจะไปทำงาน พอมองดูนาฬิกาก็เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าจึงมาเขย่าปลุกแมวขโมยตัวน้อยของตัวเอง แล้วไม่นานหล่อนก็ตื่นตามที่เขาต้องการ พอตื่นน้ำคำหยาบกระด้างก็หลุดออกจากปากหนาได้รูปของคนรูปงามทันที รูปงามแต่จิตใจของเขาเปรียบดั่งมารร้ายจากนรกก็มิปาน“อย่ามานอนสบายบนเตียงคนอื่น ตื่นได้แล้ว”“ป๊อบขอโทษค่ะ” หล่อนเอ่ยอย่างเจีย
“ยัยโง่เอ๊ย!” พูดพร้อมกับดึงมือเล็กที่ปิดตาของเธอออกว้าย!“คะ...คุณ...”“ฉันไม่มีอารมณ์ทำอะไรเธอหรอกวันนี้ แม้จะอยากทำก็ตาม แต่ฉันเหนื่อยไม่อยากออกแรง”เขาบอกทั้งๆ ที่ร่างกายไม่ได้บอกแบบนั้น ป่านทอมองต่ำไปยังใต้สะดือของเขาก็ต้องกัดปากตัวเองแล้วตอบเสียงสั่นแต่ก็ยังคิดว่าโชคดีที่เขาใส่กางเกงอยู่ ถ้าไม่ใส่เหมือนก่อนหน้านี้ไม่อยากจะคิดถึงเลย ตอนมันนอนนิ่งสนิทมันก็ยังโตมากแล้วในสายตาของหล่อน แล้วตอนนี้ล่ะ มันตื่นแล้วจะขนาดไหน?“ขะ...ขอบคุณค่ะที่ยังปรานีป๊อบ”“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก พรุ่งนี้ยังมีอีกวัน...หึหึ ถ้าโง่จนไม่รู้จะถอดเสื้อยังไงก็นอนที่เก้าอี้ที่พื้นนั่นแหละ ไม่ต้องนอนบนเตียงกับฉัน ฉันรังเกียจ!”พูดจบก็ยกมือขยี้หัวตัวเองก่อนจะเดินไปยังเตียงแล้วล้มตัวนอนด้วยท่าทางสบาย แต่ร่างกายไม่ได้สบายอย่างที่การกระทำของเขาแสดงออกมา เขากัดฟันแน่นนอนหันหลังให้ป่านทอ ด้านป่านทอเมื่อเห็นว่าเขานอนหันหลังให้ก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อค้นหากุญแจมาเปิดอิสระให้ตัวเอง แต่ค
รักษ์มองตามก่อนจะละสายตาจากภาพของแมวขโมยของตัวเองแล้วสะบัดเสื้อสูทที่ถอดออกพาดไหล่เดินไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้ผ่อนคลาย วันนี้เขาเหนื่อยมาก แค่นี้พอแล้วสำหรับบทลงโทษของป่านทอในวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีป่านทอรีบทานข้าวที่เขาซื้อมาให้ เพียงแค่เวลาไม่นานความหิวทำให้ทานหมดภายในเวลาไม่กี่นาที พอท้องอิ่มสมองก็เริ่มทำงาน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเสื้อผ้าของเขาเขาเข้าไปถอดในห้องน้ำ เธอเก็บกล่องข้าวที่กินหมดใส่ถุงมัดปิดปากไว้ไม่ให้กลิ่นมันเหม็นกระจายในห้อง แล้วขยับตัวลุกขึ้นเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ตนเองนั่งในช่วงกลางวัน เพื่อรอให้เขาออกมาจากห้องน้ำกว่าที่รักษ์จะอาบน้ำเสร็จก็กินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพาดไหล่ เดินเปลือยออกมาอย่างไม่นึกอายสายตาของป่านทอ ด้านคนเห็นชีเปลือยก็รีบเบือนหน้าหนี“ทำเป็นไม่เคยเห็น”ตุบ!ผ้าเช็ดตัวที่พาดไหล่ถูกโยนใส่หน้าของป่านทออย่างตั้งใจว้าย!“ไปอาบน้ำซะ ถ้าไม่อาบก็นอนที่เก้าอี้นั้นแหละ”ว่าจบก็เดินไ
กว่าจะจัดการงานเสร็จก็ปาไปสี่ทุ่มกว่า เพราะนักข่าวในสังกัดของเขาไปก่อเรื่องทำให้คู่กรณีฟ้องร้องหนังสือของเขา จนร้อนถึงเขาต้องเข้าไปแก้ไข พอจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ให้อาหารแมวขโมยที่ห้อง พอก้มลงดูนาฬิกาข้อมือก็ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ ยัยแมวขโมยไม่หิวตายไปแล้วเหรอ“คุณเหนือ ผมกลับก่อนนะ ดึกแล้วป่านนี้แมวตัวใหม่ของผมคงร้องหิวแล้ว” เขาบอกและยิ้มแห้งๆ ให้กับเลขา ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้เหนือน่านมองตามไปอย่างสงสัยและไม่เข้าใจในความหมายของเจ้านาย แล้วก็ทำให้นึกถึงหน้าเจ้านายตอนอยู่กับลูกแมวน้อยแล้วเขาก็ขำขึ้นมาจากที่ทำงานมายังคอนโดใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็มาถึง ในมือมีอาหารเวฟ 7-11 ติดมาด้วย เขาแวะซื้อข้างล่างคอนโดก่อนจะขึ้นมา ป่านนี้ป่านทอคงหิวแย่แล้ว แล้วเขาจะเป็นห่วงหล่อนทำไม เขาทำไปเองทุกอย่างโดยอัตโนมัติ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนมาหยุดยืนหน้าห้องของตัวเองนี้แหละ แล้วก้มมองถุง 7-11 ในมือแล้วยิ้มสมเพชตัวเอง ก่อนจะกดรหัสห้องเข้าไป พอเข้ามาในห้องมืดสนิทจึงเปิดไฟที่ข้างประตูห้อง ก่อนจะปิดแล้วเดินเข้าไปในห
เมื่อได้พูดคำดูถูกแมวขโมยสาวแล้วเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มเดินมาหาคนสะอื้นไห้บนเก้าอี้แล้วนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะจับโซ่ที่รัดข้อมือเล็กของป่านทอมาเช็กดูว่าแน่นรึยัง พร้อมกระตุกเส้นสายโซ่ดูว่ามันยาวพอจะไปไหนมาไหนทำอะไรสะดวกสบายไหมเวลาที่เขาไม่อยู่“ถ้าเธอไปทำกับคนอื่น มันจะเป็นโชคดีของเธอ เขาอาจจะปล่อยไปก็ได้ทั้งๆ ที่มันผ่านมานานหลายเดือนแล้ว แต่มันไม่ใช่กับฉันจำไว้!”เพล้ง!เสียงโซ่ตกกระทบพื้นห้องเสียงดัง พร้อมกับชายหนุ่มเดินผ่านหญิงสาวออกไปจากห้องนอนอึก! ฮือๆๆป่านทอไม่รู้จะพูดคำไหน หล่อนผิดมากเหรอที่เลือกเกิดไม่ได้ ผิดเหรอที่เกิดมาจนและกำพร้า และตอนนั้นมันคือทางเดียวที่จะหาเงินได้เยอะๆ มายื้อชีวิตของน้องสาวเธอได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี หล่อนก้มมองดูสายโซ่ที่ยาวรัดกับหัวเตียงยิ่งตระหนักใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเวรกรรมของหล่อนที่ได้สร้างและกระทำขึ้นเองรักษ์เดินออกมาจากห้องนอนแล้วเดินตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาดื่ม เขารู้สึกกระหายและคอ
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป







