Masukไอ้เสริมมาทำธุระที่โรงพยาบาลแทนนายหนุ่มเรื่องของมายาวี ตอนนี้ก็สามวันแล้วที่เจ้า
ผ่านไปไม่นานก็อาบน้ำเสร็จ เรณุวัฒน์อุ้มร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าที่เช็ดตัวเป่าผมที่สระให้จนแห้งดีแล้วออกมาจากห้องน้ำโดยไร้เสื้อผ้าทั้งเขาและเธอ ชายหนุ่มวางภรรยาสุดที่รักลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วก็เดินย้อนไปปิดไฟแล้วเดินกลับมาที่เตียงหาคนตัวเล็กน่าฟัดของตัวเองบนเตียง แม้จะมืดแต่เขาก็จำทุกสัดส่วนตารางนิ้วของกายสาวได้ “เข้าหอทั้งทีเราจะนอนไม่ได้นะทูนหัว” “หวานรู้ค่ะ ทุกคืนหมอเรย์ก็ไม่ปล่อยให้หวานได้นอนสบายสักคืน” “ทำใจหน่อยนะมีผัวอย่างหมอ หมอก็แบบนี้แหละ เซ็กซ์จัด” เขาขึ้นไปนอนข้างๆ เธอบนเตียงแล้วจับเธอพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ตัวเองพร้อมกับเขาขยับตัวไปโอบกอดเธอจากด้านหลังโดนที่ส่วนแข็งตัวยืดได้หดได้ก็บดเบียดเสียดสีกับร่องทวารสวาทของแม่คนน่ารักของตัวเอง “อืม...หมอเรย์คนเดียวรึเปล่าเซ็กซ์จัด หมอคนอื่นไม่น่าจะใช่” เธอกุมมือหนาที่โอบกอดจากด้านหลังมากุมสองเต้าอวบอูมตัวเองพร้อมกับบดเบียดก้นกลมกลึงเสียดสีไปกับท่อนส่วนแข็งแรงกลางหว่างขาของสามีที่เสียดสีปลุกเร่าความร้อนรุ่มอยู่ด้านหลัง “อือ...รู้ทันหมอเรย์ที่สุดเมียจ๋าใครเนี่ย หมอรักหวานนะ” เขาเอ่ยเสียงพร่าพร้อมก้
ค่ำคืนนี้คนที่ได้รับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวคืออนุทินและเรณุพัฒน์ ก็ได้รับเช่นกัน วันนี้ศิรดาโยนช่อดอกไม้สองช่อ สองหนุ่มโสดได้รับแบบช่อดอกไม้ตกลงใส่มือราวกับจับวางก็ว่าได้ “ไง...ไอ้นุ โซ มีคนจะแต่งงานด้วยแล้วรึยัง” รามสูรเอ่ยถามเพื่อนรักและน้องชายของเพื่อนที่ยืนถือช่อดอกไม้คุยกันอยู่ริมสระน้ำ “ไม่! ไม่อยากหาห่วงผูกคอ ดูอย่างไอ้หมอเรย์สิ มันบอกไม่ยินดีแต่งงานกับเขา ไม่มีทางรักเขา ไงล่ะ แต่งงานสองรอบไปเลยครับกับเจ้าสาวคนเดิม แถมมีลูกด้วยรอบนี้” อนุทินเอ่ยแขวะเพื่อนรักเมื่อย้อนนึกถึงคำพูดของเรณุวัฒน์ในงานแต่งงานครั้งก่อน “ตอนนี้ทั้งรักทั้งหลงพี่สะใภ้เลยครับพี่นุ พี่ราม พี่เรย์ของผมหวงพี่สะใภ้มาก โซจะเข้าใกล้แทบไม่ได้เลย ปากบอกไม่รักเขา จืดชืด ไม่ใช่สเปค ไม่ใช่ไปไม่ใช่มา ตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นแหละครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ จะออกไปดื่มกับเพื่อนในเมืองสักหน่อย” พูดจบเรณุพัฒน์ก็เดินออกจากกลุ่มพร้อมกับเจ้าบ่าวในค่ำคืนนี้เดินเข้ามาแทนที่ “นินทาอะไรกูอีกพวกมึง” มาถึงก็ถามเพื่อนทั้งสองทันที “เปล่านินทา ก็จะพูดให้ได้ยินเนี่ยแหละ เป็นไงล่ะ ไม่รักเขา สุดท้ายก็ตายกับคำพูดต
“หวานดีใจ อึก! ฮือๆๆ หมอเรย์...หมอเรย์รักหวานจริงๆ เหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่นเครือ “เด็กโง่ ไม่รักไม่ทำแบบนี้หรอกนะ ลาออกจากงานแล้วกลับไปอยู่ด้วยกันนะ กลับไปเป็นเจ้าสาวของหมอโฉดคนนี้นะ ไปเป็นครอบครัวกันอีกครั้งนะ ไปเริ่มต้นกันใหม่นะเด็กดี” เขาบอกกับเธอพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมใช้มืออีกข้างกุมมือเล็กแน่น “อือ...หวานจะกลับไปกับหมอเรย์ หวาน...คิดถึงหมอเรย์” แล้วเธอก็โผตัวเข้ากอดคนตัวโตพร้อมกับเขาโอบกอดเธอกลับแนบแน่น “หมอเรย์รักหวานนะ หวานล่ะ รักหมอเรย์ไหมฮึ” “อึก! ระ...รักค่ะ รักตั้งแต่แรกเจอแล้วค่ะ อึก! ฮือๆ คนใจร้าย” เธอซุกหน้ากับอกแกร่งสะอื้นไห้ทุบตีไหล่เขาระบายความเสียใจที่ผ่านมาของตัวเองไปด้วย “โอ๋...ไม่ร้องนะเด็กดีของหมอเรย์ ต่อไปนี้หมอเรย์จะเป็นคนใหม่ จะเป็นผัวที่ดีของหวาน จะเป็นผัวที่น่ารักของทูนหัว ชูว์...ไม่ร้องเป็นเด็กสิครับ” “หมอเรย์บ้า!” ยิ่งเขาปลอบ เธอก็ยิ่งร้องไห้ทุบตีเขาแรงขึ้นจนเขาต้องรวบมือน้อยๆ ทั้งสองไว้ หากขืนปล่อยให้ตีต่อไป เขาได้ช้ำแน่นอน “แล้วยังจะออกไปจากห้องนี้อีกไหม” เขาถามเธอ “อ
“หมอเรย์ไม่ได้ต้องการแค่ลูก หมอเรย์ต้องการแม่ของลูกด้วย” “คนใจร้ายอย่างหมอต้องการหวานไปทำไมกันคะ ถ้าต้องการไปบำเรอความใคร่ไปสนองตัณหาตัวเองก็พอเถอะค่ะ หวานไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ไม่อยากอยู่กับคนที่จิตใจดำมืด ต่ำทราม ถ่อย เถื่อน โฉดอย่างคุณ แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราอยู่ด้วยกันหวานก็ทุกข์พอแล้ว อย่าให้หวานต้องกลับไปเป็นแบบเดิมอีกเลยค่ะ เราต่างคนต่างอยู่เถอะ” เธอแกะมือใหญ่ที่สอดประสานกันที่หน้าท้องตัวเองออกทั้งน้ำตา “ไม่เอา ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นหวานจนกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง เธอไม่รู้รึไงว่าเพราะอะไร ทำไมฉันถึงต้องการเธอกับลูกฮึ” เขาตอบกลับพร้อมกับย่อตัวคุกเข่าโอบกอดรั้งเธอไว้จากด้านหลัง “หมอเรย์ทำอะไรคะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ” คนที่ถูกกอดจากด้านหลังอีกครั้งก็สั่งเขาพร้อมกับสั่งให้เขาลุกขึ้น เขามาคุกเข่าแบบนี้ทำไม “ไม่! หมอเรย์จะไม่ลุกขึ้นจนกว่าหวานจะยอมให้โอกาสหมอเรย์” “เพื่ออะไรคะ? ถ้าเพื่อลูกพอเถอะค่ะ ยังไงเราก็เป็นพ่อแม่ของเขาอยู่แล้ว” “เพื่อเราไงทูนหัว กลับไปกับหมอเรย์นะ สองเดือนที่ผ่านมาหมอคิดถึงหวานมาก หมอไม่มีความสุขเลย หมอ...” เรณุวัฒน์นิ่
“คือ...” เธอยังพูดไม่ทันจบ หัวหน้าที่เดินผ่านมาได้ยินความต้องการของลูกค้าก็เอ่ยแทรกขึ้น “ลูกค้าอยากให้เธอพาไปก็ต้องพาไป” “ค่ะ หัวหน้า” สุดท้ายแล้วก็ต้องพาเขาไปยังห้องพักอย่างจำใจ “เดี๋ยวดิฉันช่วยถือกระเป๋าให้ค่ะคุณลูกค้า” พอเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ก็เอ่ยขอกระเป๋าจากมือใหญ่ “หมอเรย์ถือเอง นำทางไปสิเมียจ๋า...” ศิรดาอายเพื่อนร่วมงานเหลือเกินเมื่อถูกเขาเรียกแบบนี้ เธอรีบพาเขาเดินไปยังลิฟต์โดยสารทันที ส่วนเพื่อนร่วมงานก็ต่างพากันพูดคุยอิจฉาเธอที่ได้พาแขกหนุ่มหล่อเนี้ยบไปยังห้องพัก“เหนื่อยไหมหวานทำงานที่นี่” พอเข้ามาในลิฟต์เขาก็ถามเธออีกครั้ง และก็เงียบเหมือนเดิม เธอไม่สนใจเขาและทำเหมือนเขาเป็นอากาศ “หวาน ฉันคุยกับเธออยู่นะ” “คะ...คุณลูกค้า” เธอหันมามองเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ “หวาน!” เขาเริ่มจะหมดความอดทนเข้าไปทุกทีเมื่อเจอศิรดาทำเมินเฉยใส่ “คะ...คุณลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการอะไรคะ” “ต้องการเมีย” “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ที่โรงแรมเราไม่มีบริการด้านนี้ค่ะ” เธอบอกเขาพร้อมกับถอยห่างไปชิดผนังลิฟต์เมื่อเขาขยับเท้ามาชิดเธอ “ลา
“มันเกิดอะไรขึ้นหวาน ตอนหวานโทรมาเล่าเรายังงงอยู่” กันตาถามเพื่อนทันทีที่เข้ามาในห้อง เพราะก่อนหน้านี้เธอกำลังขับรถไปรับเพื่อนที่โรงพยาบาล แต่ขับไปได้ไม่ไกล ศิรดาก็โทรมาบอกว่าตอนนี้นั่งแท็กซี่กลับแล้ว และเล่าด้วยว่าเจออดีตสามี ซึ่งเธองงมากว่าไปเจอกันได้ยังไง “หมอเรย์รู้ว่าหวานท้องแล้ว” “ฮะ! รู้ได้ไง” “เขาแย่งถุงยาไปอ่าน” “แล้วเจอกันได้ยังไง” “ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยู่ที่โรงพยาบาล ทั้งๆ ที่ควรอยู่ราชบุรี” เธอบอกเพื่อน “เขารู้แล้วก็ช่างเขาสิ รู้ก็เรื่องของเขา เพราะตอนนี้หวานกับเขาก็หย่ากันแล้วนี่ เป็นคนอื่นต่อกันแล้ว” “กุ้งไม่เข้าใจ หมอเรย์เขาเป็นคนน่ากลัว หวานกลัวเขาจะตามมาเอาลูกของหวานไป” “ลูกยังอยู่ในท้องจะเอาไปได้ยังไงหวาน” “หวานกลัวไปหมดตอนนั่งแท็กซี่กลับน่ะกุ้ง หวานไม่อยากให้เขามาวุ่นวายกับหวาน หวานกำลังจะลืมเขาได้แล้วเชียว ทำไมเขาต้องกลับมาให้เห็นด้วย...ฮือๆๆ” แล้วเธอก็ปล่อยโฮออกมาทันที “ชูว์...ไม่ร้องนะหวาน ไม่ร้อง จะเป็นแม่คนแล้วมาร้องไห้เป็นเด็กได้ไงฮึ”กันตาโอบกอดปลอบเพื่อนรักด้วยรู้ดีว่าในทุกๆ วันศิรดาคิดถึง
“อือ...ไอ้คนสารเลว! หยุดนะ ปล่อยนะ อื้อ...ปะ...ปล่อย อ่า...อื้อ...” เสียงของมายาวีกลืนหายเข้าไปในลำคอทันทีเมื่อปากหนาจาบจ้วงบดจูบปากของเธอจนต้องกลืนคำพูดของตัวเอง สาวน้อยพยายามเบี่ยงหน้าหลบหนีปากหนาที่กำลังบดจูบปากนุ่มนิ่มต
“น่าสงสารจริงๆ มายาวี”เขาอ่านประวัติของเธอแล้วก็ได้แต่พึมพำออกมากับเรื่องราวที่ได้รับรู้ แต่นี่แหละคือโชคชะตาของคน ที่พระเจ้ามักจัดสรรวางไว้รออยู่แล้ว ชีวิตที่ไม่มีอุปสรรคจะไม่เรียกว่าชีวิต เพราะอุปสรรคทุกอย่างล้วนสอนให้เรารู้จักเรียนรู้รักษาเอาตัวรอด เหมือนกับเขากว่าจะมีทุกวั
“ตบหน้าฉันเหรอ เผียะ!” สิ้นเสียงกัมปนาทของคนโฉด มือใหญ่ก็ตวัดใส่หน้านวลเนียนทันที โอ๊ย! มายาวีหน้าหันไปตามแรงตบของมือใหญ่ที่ฟาดมาเต็มแรงแบบไม่น
กวางน้อยวัย 18 ปี มายาวี ปรุงรส หรือเมย์ เด็กสาวผู้อาภัพโชคชะตา พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตเมื่อสองปีที่แล้ว และท่านก็ทิ้งสมบัติไว้ให้มากมาย แต่ทุกอย่างอยู่ในความดูแลของแม่เลี้ยงอย่างลุลา ที่ตอนนี้ผีพนันเข้าสิง ทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เคยมีตอนนี้ถูก







