Mag-log in“ชูว์...มันไม่ตอดมือเอ็งเหมือนปลาดุกหรอก ถึงมันจะมีพิษ แต่เป็นพิษที่เอ็งกินได้บัวบาน อ่า...
“ชูว์...มันไม่ตอดมือเอ็งเหมือนปลาดุกหรอก ถึงมันจะมีพิษ แต่เป็นพิษที่เอ็งกินได้บัวบาน อ่า...เอ็งสวยและนุ่มมือข้ามาก อืม...และลานบัวบานของเอ็งก็โหนกนูนมากบัวบาน” มือใหญ่ข้างที่ว่างจากการกุมมือเล็กหันมากุมหน้าอกอวบอูม ส่วนสายตาก็เลื่อนต่ำมองเนินสำราญที่กลางหว่างขาของสาวน้อย มันทั้งกว้างขวางและอวบอูมน่าคลอเคลียเด้งเด้ากระแทกดุดัน “อ่า...ข้าไม่อยากมองและสัมผัสด้วยสายตาแล้วบัวบาน ข้าอยากได้เอ็งเป็น ‘เมีย’ เป็นเมียข้านะบัวบาน” คำว่า ‘เมีย’ จากปากของคนที่ตนแอบรักแอบเฝ้ามองและเฝ้าคิดฝันมาตลอดดังก้องในหัวจนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ พยักหน้าตอบรับพ่อหมอหนุ่มอย่างง่ายๆ ในตอนนี้สาวน้อยแยกไม่ออกว่ามันคือฝันที่ตัวเองมักฝัน เพราะตอนนี้เธอเองก็นอนอยู่บนเรือ หากเป็นฝันก็เป็นฝันที่วิเศษจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ร่างน้อยนอนราบไปกับเรือโดยมีร่างใหญ่เปลือยเปล่า
“เอ็งไม่ต้องการ?” เขาหยุดมือที่กำลังคืบคลานของตัวเองเงยหน้าถามบัวบานและสาวน้อยก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบและนั่นทำให้เขาอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้แล้วกดริมฝีปากหนาสีเข้มของตัวเองกับหน้าผากมน “เอ็งจะเป็นของข้าบัวบาน และข้าจะเป็นของเอ็งนับแต่นี้” โชคบอกหลังจากจรดริมฝีปากกับหน้าผากมนโหนกนูนของเด็กสาวแล้วเคลื่อนริมฝีปากหนาไล้มายังปลายจมูกน้อยที่เชิดรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อรั้นของเจ้าหล่อน “มะ...ไม่ได้นะพ่อหมอโชค” มือน้อยของบัวบานรีบจับมือหนาที่ลูบไล้ขาตัวเองให้หยุดทันทีเมื่อที่นี่ไม่ปลอดภัย หากมีคนมาเห็นเล่าจะทำเช่นไร “หืม? ทำไมล่ะบัวบาน เอ็งไม่ต้องการให้ข้าสัมผัส?” เขาเงยหน้าที่กำลังจะก้มซุกไซ้อกอวบตูมขึ้นมาถามพร้อมกับเปลี่ยนมือที่ถูกจับห้ามมากุมมือน้อยของเจ้าหล่อนแทน
“บัวบานตื่นได้แล้ว เอ็งจะมานอนที่นี่ไม่ได้ มันไม่ปลอดภัย” ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่เรียกชื่อ แต่ยื่นมือไปแตะหัวไหล่บัวบานพร้อมเขย่าปลุกให้ตื่น “อือ...พ่อหมอโชค!” เมื่อลืมตาตื่นเต็มตาเห็นว่าใครปลุกตัวเองก็รีบดีดตัวลุกขึ้นพร้อมรีบเช็ดมุมปากตัวเองที่มีคราบน้ำลายติดอยู่ทันทีด้วยความเขินอาย “ใช่ ข้าเอง เอ็งมานอนทำไมอยู่ที่นี่ รู้ไหมมันไม่ปลอดภัย” โชคมองท่าทางน่ารักของบัวบานที่พอตื่นก็รีบเช็ดคราบน้ำลายที่เปื้อนมุมปาก เมื่อกี้เขาไม่สังเกตเห็น เพราะมัวแต่มองเนินอกอวบที่บดเบียดกันล้นออกมานอกผ้าแถบที่พันรอบอก “ฉันก็มานอนที่นี่ประจำ ไม่เห็นจะไม่ปลอดภัยเลยนี่พ่อหมอโชค” ‘มันไม่ปลอดภัยจากข้าเนี่ยแหละ’ เขาตอบเด็กสาวในใจ
ความร้อนรุ่มในค่ำคืนที่ผ่านมายังคงทำให้จิตใจของพ่อหมอหนุ่มอยู่ไม่สุข ยังคงมีภาพสองเต้าและภาพมือตัวเองได้ทาบทับบดคลึงเคล้น เรียวลิ้นหนาตัวเองตวัดดูดเลียยอดอกทั้งสองของบัวบาน และกลับมาใช่ว่าจะนอนหลับ โชคต้องไปอาบน้ำที่คลองกลางดึกเพื่อดับความร้อนรุ่มของเอ็นเนื้อที่ปวดร้อนอยากปลดปล่อยในกายสาวน้อยพร้อมกับสองมือหนาเคล้นคลึงให้ความสุขมันเพื่อให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ “โชค วันนี้ข้าจะเข้าไปในป่า อาจไปหลายวันหน่อยรอบนี้” “ครับ พ่อครู” “ข้าจะไปนั่งสมาธิสักหน่อย เอ็งอยู่ทางนี้ก็ดูแลเรือนและช่วยเหลือชาวบ้านด้วยนะ อ้อ...ขากลับข้าจะเก็บสมุนไพรมาด้วย เมื่อวานตอนเย็นข้าดูเหมือนมียาหลายตัวเริ่มจะหมดแล้ว” พ่อหมอทองเอกบอกลูกศิษย์ที่ตนเองรักเหมือนลูกในไส้ “ค
เฮ้อ!พ่อหมอโชคแหงนเงยมองดาวบนฟ้าแล้วถอนหายใจเดินกลับเข้าไปในเรือนเพื่อจะหลับพักผ่อน ตั้งแต่กลับมาจากเรือนของน้าคง สติของเขาก็แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ว่าจะสลัดภาพสองอกที่เด้งดึ๋งของบัวบานออกจากหัวเท่าไหร่แล้วก็ตาม แต่มันก็ยังเด่นชัดในโสตประสาท“นับวันเอ็งยิ่งน่าปรารถนาบัวบาน” เขาพึมพำแล้วโน้มหน้าเป่าดับไฟตะเกียงในห้อง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับฟูกนอนขนาดเล็กพอดีตัวของตัวเอง แต่พอล้มตัวลงนอนก็เกิดความคิดพิสดารขึ้น พ่อหมอหนุ่มลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ถอดจิตตัวเองไปหาเด็กสาวที่เรือน แม้จะรู้ว่าใช้อาคมในทางที่ไม่ถูกต้อง แต่ก็อยากรู้ว่าเพลานี้เด็กสาวจะทำอะไรอยู่และจะคิดถึงตนเหมือนที่ตนกำลังคิดถึงเด็กสาวในตอนนี้ไหม และพอถอดจิตมาถึงเรือนของบัวบานขึ้นมายังเรือนมาอยู่ในห้องของสาวน้อยก็เห็นเธอนอนดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่ภายใต้ผ้าห่ม‘ทำไมยังไม่หลับ’ เขาพึมพำในใจด้วยกลัวว่าจะหลุดปากพูดออกมาทำให้บัวบานรู้ว่าตัวเองแอบเข้ามาในห้องส่วนสาวน้อยที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่หน้าพ่อหมอก็ถลกดึงผ้าห่มที่คลุ
คงเดินกลับมาจากส่งพ่อหมอหนุ่มลงเรือนก็สวนทางกับลูกสาวที่ถือตะกร้าใบเล็กมีห่อใบตองแห้งกับผักในตะกร้าที่ห้อยในแขนของลูกสาวที่กำลังจะเดินลงบันไดเรือนไป“เอาไปให้พ่อหมอโชคเหรอลูก”“ใช่จ้ะ พ่อหมอโชคกลับแล้วเหรอพ่อ”“ไปแล้ว น่าจะยังเดินไปไม่ไกล เอ็งรีบเอาไปให้พ่อหมอโชคเถอะ”“จ้ะพ่อ งั้นฉันไปนะจ๊ะ” แล้วบัวบานก็รีบวิ่งเดินลงบันไดไปด้วยความเร่งรีบด้วยกลัวว่าจะไปไม่ทันพ่อหมอ ส่วนคงก็เดินไปหาภรรยาตัวเองที่รออยู่ข้างในเรือนพ่อหมอหนุ่มหยุดเท้าที่กำลังก้าวสาวเดินยาวๆ เอี้ยวหน้าหันไปมองทางเสียงที่วิ่งย่ำเท้ามาทางตนเอง พอเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ยืนนิ่งรอให้สาวน้อยมาถึง สองเต้าของบัวบานที่เบียดอัดในผ้าที่พันรอบอกจนล้นออกมานั้นทำให้มันขยับไหวตามแรงเดินที่เดินมาทางตนเอง“ฮือ...พ่อหมอโชค” บัวบานวิ่งหอบมาหยุดตรงหน้าพ่อหมอหนุ่มพร้อมกับส่งตะกร้าที่ห้อยแขนส่งให้พ่อหมอหนุ่ม“น้าเย็นให้เอามาให้รึ”“ใช่จ้ะ แม่ให้ฉันเอามาให้พ่อหมอโชค&







