9

            “ก็ดี…งั้นผมขอ”

            “สเต๊กอกไก่ แล้วก็ซีซาร์สลัดดีไหมคะ” พลอยชมพูพูดแทรกก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบ และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่หญิงสาวรู้ว่าอาหารโปรดของเขาคืออะไร

            “รู้ได้ไงว่าผมชอบกินอะไร” ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้ตนเองสงสัยนาน รีบเอ่ยถามทันที

            “นี่พิงค์เดาถูกด้วยเหรอคะว่าคุณภัทรชอบทานสเต๊กอกไก่…” พลอยชมพูแสร้งทำหน้าตาเหลอหลาไม่รู้เรื่อง เมื่อคิดขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอทำให้ชายหนุ่มสงสัยอีกแล้ว

            “พลอยชมพู ผมอายุสามสิบสองแล้วนะ ไม่ใช่คนที่คุณจะมาล้อเล่นด้วย” แค่เห็นท่าทีร้อนตัวของหญิงสาว ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ใช่แค่เดาถูกเฉยๆ แน่นอน นี่คงจะชอบเขามาก จนไปสืบประวัติมาหมด

            “แหะๆ พอดีว่าพิงค์ก็ทำการบ้านมาบ้างว่าเจ้านายของพิงค์ชอบทานอะไร ไม่ชอบทานอะไร แค่นั้นเองค่ะ” พลอยชมพูยอมสารภาพในที่สุด เพราะรู้ว่าถ้าขืนโกหกต่อชายหนุ่มก็คงไม่เชื่อ

            “นี่ผมต้องดีใจสินะ ที่คุณทุ่มเทเพื่องานขนาดนี้” ภคภัทรเหยียดยิ้มออกมา แววตาจับผิด

            “อืม…จริงๆ ก็ไม่ใช่แค่ทุ่มเทเพื่องานหรอกค่ะ พิงค์ใส่ใจคุณภัทรต่างหาก” หญิงสาวพูดออกมาด้วยหัวใจเต้นรัว เธอสบตาชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลายอย่างไม่สามารถปิดบังได้

            “ก็ดี…เพราะผมเป็นเจ้านายคุณ แต่ไม่ต้องมากเกินไปอย่างเช่นเมื่อเช้านี้ เพราะผมไม่ชอบคนก้าวก่ายชีวิต” อะไรบางอย่างทำให้ภคภัทรนึกถึงเรื่องทิชชูแผ่นสุดท้ายที่ป้าเย็นทักว่า

            ‘อีกไม่นานความรักจะก่อตัวขึ้น’

             ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวอย่างจริงจังแล้วส่ายศีรษะไปมา

             ‘คงไม่ใช่กับยัยเด็กที่ขโมยจูบเขาหรอก’

             หญิงสาวตรงหน้าออกจะแก่แดดและพยายามส่งสายตาที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้องให้เขาหลายต่อหลายครั้ง แต่คนอย่างภคภัทรไม่ใช่พวก ‘สมภารกินไก่วัด’ และเขาไม่มีทางจะคิดอะไรเกินเลยกับลูกน้องตัวเองแน่นอน แม้ว่าพลอยชมพูจะมีรูปร่างหน้าตาไม่ได้แย่อะไร ออกจะน่ารักและมีเสน่ห์มากคนหนึ่งด้วยซ้ำก็ตาม

            “ที่ผมพูดคุณเข้าใจใช่ไหม” เขาย้ำเธออีกประโยค

            “เข้าใจค่ะ แต่ไม่รับปากนะคะ เพราะพิงค์ถือว่าพิงค์หวังดี อยากเห็นเจ้านายสุขภาพแข็งแรง นี่ก็คือหน้าที่อย่างหนึ่งของพิงค์เหมือนกัน…”

            “พลอยชมพู!”

            “พิงค์ว่าพิงค์รีบไปสั่งอาหารให้คุณภัทรดีกว่า เดี๋ยวคุณภัทรจะหิวและก็ไม่มีแรงเอา อาหารเช้าก็ไม่ยอมทาน”

            “นี่คุณ…” ภคภัทรไม่ทันได้พูดอะไร หญิงสาวก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว…

            หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็กลับเข้ามาในห้องชายหนุ่มพร้อมกับจานอาหารกลางวัน ในขณะที่ภคภัทรเองยังคงจับจ้องเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดแม้แต่น้อย

            “อาหารมาแล้วค่ะ คุณภัทรเบรกมาทานก่อนไหมคะ” พลอยชมพูถามด้วยความเป็นห่วง ที่เธอเคยฟังชายหนุ่มให้สัมภาษณ์ว่าเขาทำงานหนักเสียจนไม่มีเวลาไปศึกษาดูใจกับผู้หญิงคนไหนเห็นทีจะเป็นเรื่องจริง

            “ขอบใจ” ภคภัทรพูดโดยที่ไม่ยอมเงยหน้ามองหญิงสาวแม้แต่น้อย

            “ให้พิงค์เอาไปป้อนให้ถึงที่ไหมคะ” พลอยชมพูถามต่อเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงนิ่ง และคำพูดของเธอก็ทำให้เขายอมวางปากกาลงในทันที พร้อมกับสาดสายตาดุใส่

            “ไม่ต้อง…ผมไม่ได้เป็นง่อย และผมทานเองได้” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย

            พลอยชมพูลอบยิ้ม “ก็พิงค์เห็นคุณภัทรไม่ยอมมาที่โต๊ะโซฟาสักที ก็เลยคิดว่าปกติแล้วน้าปัทอาจต้องคอยป้อนอาหารให้คุณภัทรด้วย” หญิงสาวอดพูดอย่างหมั่นไส้ไม่ได้

            “หึ หน้าที่นั้นไม่ใช่หน้าที่ของเลขาฯ หรอก”

            “คะ? อย่าบอกนะคะว่าคุณภัทรให้ผู้ช่วยป้อนอาหารให้” พลอยชมพูพอรู้มาบ้างว่าผู้ช่วยคนสนิทของชายหนุ่มเป็นผู้ชาย และหากภคภัทรให้ผู้ช่วยป้อนอาหารให้จริงๆ ก็อดจะเกิดความรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

            “นายอิฐก็คงไม่ป้อนข้าวให้ใครนอกจากเมียมันหรอก ส่วนผมก็ไม่คิดจะให้ใครป้อนข้าวให้ นอกจาก…ภรรยา” ภคภัทรสบตากับหญิงสาวด้วยสายตาทรงเสน่ห์แบบที่เจ้าตัวคงไม่รู้ว่ามันสามารถทำลายล้างหัวใจบอบบางของเธอได้อย่างง่ายดาย

            “คะคุณภัทรมีภรรยาแล้วเหรอคะ” พลอยชมพูเอ่ยถามด้วยหัวใจเต้นรัว จริงอยู่ว่าเขาให้สัมภาษณ์ว่าตัวเองไม่มีคนรัก แต่พวกนักธุรกิจรวมถึงคนมีฐานะก็มักจะพูดแบบนี้อยู่เสมอ ความจริงแล้วภคภัทรอาจกำลังคบหากับใครหรือมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนที่ไม่เปิดเผยก็เป็นได้

            “หึ มันไม่ใช่เรื่องของเด็กสักหน่อย” ภคภัทรพูด พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปที่โซฟาเพื่อเตรียมกินอาหารที่หญิงสาวเตรียมมาให้

            “เด็ก? พิงค์ไม่ใช่เด็กแล้วนะ” พลอยชมพูอดคิดไม่ได้ว่าชายหนุ่มกำลังมองเธอเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาอะไร ทั้งที่ความเป็นจริงเธอโตพอที่จะตกหลุมรักผู้ใหญ่อย่างเขาแล้วต่างหาก

            “ไม่ใช่เด็กก็ควรจะรู้ได้แล้วว่าตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนของผม ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาต่อปากต่อคำด้วย” ภคภัทรมองหน้าพลอยชมพูด้วยสายตาตำหนิอีกครั้ง เขาอยากจะไล่เด็กนี่ออกไปไกลๆ ขืนอยู่ใกล้บ่อยๆ

            ‘โดนแน่...’

ทว่าโดนอะไรนั้นภคภัทรไม่อยากคิดต่อ เขาไม่ต้องการเสียระบบการปกครอง

            “พิงค์ไปก็ได้ค่ะ แต่อย่างน้อยเด็กอย่างพิงค์ก็ทำให้คุณภัทรยอมลุกจากโต๊ะทำงานมาทานอาหารได้พิงค์ก็ดีใจแล้วค่ะ” พลอยชมพูหลุดยิ้ม แต่ก็ไม่อยากจะโต้เถียงชายหนุ่มอีกต่อไปเมื่อเห็นเขาจ้องตาเขม็ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินสเต๊กที่เธอเตรียมมาให้ด้วยความพึงพอใจ เท่านั้นพลอยชมพูก็หัวใจพองโตยอมเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มไปแต่โดยดี โดยไม่รู้ว่าลับหลังที่เธอออกจากห้องไปภคภัทรเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับอมยิ้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ