3

เช้านี้ภคภัทรต้องขับรถไปทำงานเองเพราะอิทธิขอลาไปทำธุระที่บ้าน แม้ว่าเขาเองจะเป็นคนที่จริงจังกับงานชนิดที่เรียกได้ว่าบ้างานเข้าขั้นสุด ใครทำงานกับเขาจะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือความไม่รอบคอบและการทำงานพลาด ซึ่งมันค่อนข้างจะกดดันพนักงานหลายๆ คนอยู่มาก แต่ถึงอย่างนั้นอิทธิก็ยังคงทำงานกับเขาจนหามรุ่งหามค่ำหลายครั้ง และคนอย่างภคภัทรเองมีหรือจะไม่ตอบแทนพนักงานที่เต็มที่เช่นนี้ ทุกครั้งที่อิทธิขอลางานเขาจึงไม่มีท่าทีอิดออดหรือไม่อนุญาตเลยสักครั้ง

            “คุณภัทรจะไม่ให้ลุงแช่มขับรถไปส่งแทนนายอิฐจริงๆ เหรอคะ” ‘ป้าเย็น’ หัวหน้าแม่บ้านที่ทำงานที่นี่มาหลายสิบปี เรียกได้ว่าเป็นแม่นมของชายหนุ่มเลยก็ว่าได้ เอ่ยถามเขาด้วยความเป็นห่วง

            “ป้าเย็นก็รู้ว่าผมขับรถเป็น” ภคภัทรพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับป้าเย็นด้วยสายตาอบอุ่น กล้าเถียงขาดใจเลยหากใครมองว่าเขาเป็นคนยิ้มยาก เพราะเขามักจะยิ้มให้คนสำคัญในบ้านได้อย่างง่ายดายเสมอ

            “ป้ารู้ค่ะ แต่ว่าป้าเป็นห่วงคุณภัทรนี่คะ เมื่อคืนออกงานกลับมาก็ดึก” แม่บ้านใหญ่พูดต่อด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่ ‘พุทรา’ สาวใช้อีกคนจะยกแก้วกาแฟมาเสิร์ฟให้ชายหนุ่ม

            “ผมไหวครับ ขอบคุณมาก ว่าแต่คุณพ่อไปไหนเหรอครับ” ภคภัทรถามถึงผู้เป็นพ่อ หลังจากวางมือเรื่องการบริหารงานท่าอากาศยานสุวรรณเขตแล้ว ‘ติณณภพ’ พ่อของเขาก็หันไปสนใจธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์แทน

            “เห็นว่าไปทำธุระต่างจังหวัดน่ะค่ะ”

            “คุณพ่อไปกับใครครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัย เขาสังเกตว่าพักนี้ติณณภพมักออกไปต่างจังหวัดบ่อยๆ ใช่ว่าเขาจะไม่เปิดใจหากติณณภพอยากหาใครสักคนมาเป็นคู่ชีวิตแทนมารดาของเขาที่เสียไปตั้งแต่ตอนเขายังอายุได้เพียงเจ็ดขวบ แต่ภคภัทรเองก็อยากจะรู้จักผู้หญิงของพ่อ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคนในครอบครัว ‘วรวงศ์คุณากร’ ต่างเป็นที่จับตามองของสาวน้อยสาวใหญ่ จนถ้าคิดจะเลือกผู้หญิงทั้งทีก็ต้องเลือกดีๆ ไม่ใช่พวกที่หวังผลประโยชน์หรืออยากชุบฐานะตัวเอง

            “ไม่ทราบเลยค่ะ” ป้าเย็นได้แต่คิดในใจว่าขนาดภคภัทรยังไม่รู้เลย นับประสาอะไรกับคนใช้อย่างเธอ

            “อืม ผู้หญิงสมัยนี้คิดอยากสบายทางอ้อมเยอะ ผมฝากป้าเตือนๆ คุณพ่อหน่อยละกัน”

            “ผู้หญิงดีๆ ก็มีเยอะแยะนะคะคุณภัทร ว่าแต่คุณภัทรเองเมื่อไหร่จะพาแฟนมาที่บ้านบ้างล่ะคะ” ป้าเย็นเอ่ยถามแกมแซว ด้วยเพราะเลี้ยงชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็กเลยรู้ว่าสามารถพูดเล่นกับเขาได้มากน้อยแค่ไหน

            “หึ ป้าก็รู้ว่าผมทำแต่งานจะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจใคร” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา เขาแทบไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนเป็นจริงเป็นจัง งานกับผู้หญิง เขาสนใจมากกว่าอยู่แล้ว

            “แล้วคนที่เป็นข่าวกับคุณภัทรล่ะคะ ชื่ออะไรน้า…อ๋อ คุณเมริสา”

            “ข่าวก็เขียนไปเรื่อยไร้สาระ” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่สนใจ ยิ่งกับเมริสาด้วยแล้วยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ จริงอยู่ว่าเธอแสดงท่าทีสนใจเขาอย่างเห็นได้ชัด อีกอย่างก็เพราะฝ่ายนั้นเพิ่งเริ่มเข้าวงการนางแบบ เลยอาจอยากสร้างข่าวให้ตัวเอง และแน่นอนว่ายิ่งเธอทำเหมือนสนใจและเอาอกเอาใจเขามากเท่าไรเขาก็ยิ่งไม่ไยดีเธอมากเท่านั้น

            “ค่า ป้าน่ะอยากเห็นคุณภัทรเป็นฝั่งเป็นฝาไวๆ”

            ภคภัทรหันไปยิ้มจางๆ เขารู้ดีว่าแกคงจะห่วงเขาตามประสาคนโบราณที่มองว่าการแต่งงานมีครอบครัวคือองค์ประกอบหลักของการประสบความสำเร็จ และเป็นสิ่งสำคัญในชีวิต แต่สำหรับภคภัทรแล้วเขาไม่คิดเช่นนั้น ด้วยนวัตกรรมทางการแพทย์สมัยใหม่สามารถให้กำเนิดทารกหรือทายาทสืบสมบัติให้เขาได้อย่างง่ายดาย โดยที่เขาไม่ต้องแต่งงานมีครอบครัว ภคภัทรคิดว่าเขาคงจะเลือกทางนี้เสียมากกว่าการที่ต้องสละเวลาและชีวิตของตัวเองให้ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังสุ่มเสี่ยงกับความประสาทที่ต้องเอาใจพวกเธออีก เขาขออยู่เป็นโสดและทำงานแบบนี้ไปทั้งชีวิตยังจะดีกว่า

            แม้จะไม่สนใจคบหาใครจริงจัง แต่เรื่องสัญชาตญาณทางร่างกายของผู้ชายก็เป็นสิ่งที่เขาเองก็ห้ามไม่ได้ ภคภัทรยังมีความต้องการแบบผู้ชายทั่วไป และด้วยฐานะเงินทองก็สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย เขาไม่เคยขาดเรื่องบนเตียงและจะต้องได้รับการปลดปล่อยไม่น้อยไปกว่าอาทิตย์ละสองครั้ง โดยมีอิทธิที่เป็นคนจัดการหาผู้หญิงมาให้เขา ซึ่งแน่นอนว่าทุกอย่างเป็นเพียงการใช้บริการทั่วไป ซื้อขายจบก็แยกทาง แต่ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่ซื้อบริการภคภัทรก็ป้องกันตัวเองเสมอ

            ชายหนุ่มนั่งคิดอะไรเพลินๆ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบโดยไม่ทันระวังจนกาแฟหกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นวงรอบอย่างเห็นได้ชัด

            “ตายจริง” แม่บ้านใหญ่ตกใจและรีบวิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มทันที ขณะที่ภคภัทรเองก็ตกใจไปไม่น้อยกว่ากัน เขาหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่ในกล่องตรงหน้าออกมา เพื่อตั้งใจจะเช็ดเสื้อตามสัญชาตญาณ แต่แล้วก็พบว่ากระดาษที่เขาหยิบออกมาเหลือเพียงแผ่นสุดท้ายเท่านั้น

            “พุทรารีบไปเอากล่องทิชชูใหม่มาให้คุณภัทรที” ป้าเย็นหันไปสั่งสาวใช้ทันที

            “ไม่เป็นไร ผมว่าเดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อเลยดีกว่า” ภคภัทรพูดขึ้นด้วยท่าทีนิ่งเฉย

            “งั้นเดี๋ยวป้าให้พุทรามันไปหยิบเสื้อมาให้ใหม่นะคะ คุณภัทรจะได้ไม่เหนื่อย” ป้าเย็นหันไปสั่งพุทราในทันที ก่อนจะหันมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนภคภัทรสงสัย