4

“ยิ้มอะไรของป้าเย็น” ภคภัทรเอ่ยถาม

            “คุณภัทรรู้ไหมคะว่าเมื่อกี้เป็นลางบอกเหตุ”

            “ลางบอกเหตุอะไรครับ หน้าตาผมดูเชื่อเรื่องพวกนี้เหรอครับ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา แต่ไหนแต่ไรเขาไม่สนใจเรื่องงมงายอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดลบหลู่อะไร

            “เขาบอกกันว่า ถ้าเราบังเอิญหยิบทิชชูแผ่นสุดท้ายออกจากกล่องหมายความว่าอีกไม่นานความรักจะก่อตัวขึ้น คุณภัทรกำลังจะมีความรักกับใครสักคนนะคะในเร็วๆ นี้” ป้าเย็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา

            “งั้นเหรอครับ” ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าคนโบราณนี่ก็ช่างสรรหาเรื่องมาคิดเป็นตุเป็นตะเสียจริงๆ

            “ใช่ค่ะ ไม่เชื่อก็ตามใจ เดี๋ยวป้าไปช่วยนังพุทราเตรียมชุดใหม่ให้คุณภัทรดีกว่า” ป้าเย็นพูดก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

            “หึ ความรักก่อตัวขึ้นงั้นเหรอ ไร้สาระสิ้นดี” ชายหนุ่มมองกระดาษทิชชูแผ่นสุดท้ายในมือ ก่อนจะตัดสินใจเอามาเช็ดรองเท้าของตนเองและโยนทิชชูแผ่นสุดท้ายในกล่องใส่ถังขยะอย่างไม่ไยดี

            ‘ความรัก’ อย่างนั้นเหรอ คนอย่างภคภัทรไม่มีทางมีความรักอย่างแน่นอน ชีวิตเขามีค่าและสำคัญเกินกว่าจะมาเสียเวลากับเรื่องความรักไร้สาระนั่น ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของเด็กๆ ที่ไม่รู้จักโตเสียดีกว่า!

            ‘พลอยชมพู รัตนาอาทิตย์’ ไม่สามารถอธิบายได้ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกตื่นเต้นขนาดไหน เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอ ‘เขา’ คนนั้นตัวเป็นๆ ครั้งแรก หลังจากที่เฝ้ามองมาหลายปี เช้าวันนี้หญิงสาวรีบมาตามนัดก่อนจะถึงเวลาด้วยซ้ำ เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจก่อนที่ตัวเองจะเผลอทำอะไรน่าอายให้เขาได้เห็น

            ครั้งแรกที่เจอกันเธอต้องทำให้เขาประทับใจให้ได้สิ! พลอยชมพูคิดเอาไว้แบบนั้น พร้อมกับบีบมือให้กำลังใจตนเองขณะที่รอ ‘ปฐมา’ เลขาฯ ส่วนตัวของชายหนุ่มมาทำงาน

            “คุณชมพู…น้าขอโทษนะคะที่ให้รอนาน” ปฐมารีบวิ่งเข้ามาหาพลอยชมพูด้วยความร้อนใจ หลังจากให้หญิงสาวรอเธอที่ร้านกาแฟของบริษัทอยู่นานนับชั่วโมง

            “สวัสดีค่ะน้าปัท หูย ไม่เจอกันตั้งหลายปีน้าปัทสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย” ทันทีที่เจอปฐมา พลอยชมพูก็หยอดคำหวานด้วยความจริงใจแบบที่เธอชอบทำ

            “คุณชมพูนี่ยังปากหวานเหมือนเดิมเลยนะคะ น้าขอโทษจริงๆ ที่ปล่อยให้รอนาน”

            “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ชมพูมาก่อนเวลาต่างหาก ทำไงได้ก็ตื่นเต้นนี่คะ ไม่รู้ว่าคุณภัทรตัวจริงจะเป็นไง…” หญิงสาวพูดถึง ‘ภคภัทร’ ชายหนุ่มที่เธอกำลังตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกที่จะได้เจอเขา

            “ถ้าอย่างนั้นน้าว่าเรารีบขึ้นไปข้างบนดีกว่าค่ะ อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคุณภัทรก็จะมาแล้ว” ปฐมาพูดพร้อมกับจูงมือหญิงสาวให้เดินตามไป

            “เดี๋ยวก่อนค่ะ…น้าปัทเลิกเรียกชมพูว่า ‘คุณ’ ได้แล้ว อย่าลืมสิคะว่าเราเป็นน้าหลานกันนะ” พลอยชมพูเอ่ยขึ้น ด้วยกลัวว่าแผนที่เธอเตรียมมาจะแตกเสียก่อน

            “แหม ก็มันไม่ชินนี่คะ” ปฐมายิ้มแห้ง ก่อนจะรีบพาหญิงสาวขึ้นไปด้านบนตึกชั้นยี่สิบสาม ซึ่งเป็นชั้นสำหรับกรรมการบริหารทันที

ภคภัทรมาถึงบริษัทเร็วกว่าปกติ เพราะว่าวันนี้เขารู้ดีว่าตัวเองมีงานหลายอย่างต้องจัดการ ด้วยความที่เขาเป็นถึงกรรมการผู้อำนวยการท่าอากาศยานสุวรรณเขต ก็เป็นธรรมดาที่จะกังวลเรื่องความเรียบร้อยของงาน และเมื่อขาดผู้ช่วยอย่างอิทธิไปเขาก็จำเป็นต้องดูแลหลายอย่างให้ได้

แม้จะมีเงินทองมากมายสามชาติก็ใช้ไม่หมด แต่ก็ใช่ว่าภคภัทรจะอยากจ้างผู้ช่วยคนอื่น เพราะคนทำงานหาง่าย แต่คนทำงานที่รู้ใจนั้นหายากยิ่งกว่าอะไร อย่างน้อยเขาก็ยังมีปฐมา เลขาฯ ประจำตัวที่ทำงานมาตั้งแต่สมัยที่คุณแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ คอยดูแลเรื่องงานให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และนั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคนอย่างภคภัทรที่ช่างเลือกสรรคนทำงานข้างกาย ถึงยอมให้ปฐมาพาหลานสาวมาทำงานในฐานะ ‘ผู้ช่วยเลขาฯ’ ได้ และวันนี้เองปฐมาก็บอกว่าจะพาหลานสาวมาแนะนำตัวให้เขาได้รู้จัก

           

            เสียงเคาะห้องสามครั้งเป็นการขออนุญาต ชายหนุ่มเงยหน้าจากหน้าจอไอแพดเรียบหรูดูแพง เขาพอจะเดาได้ว่าเวลาเช้าแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากปฐมา

            “เชิญครับ” และทันทีที่ภคภัทรเอ่ยอนุญาต ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับปฐมาที่เดินยิ้มแย้มเข้ามาเหมือนเช่นทุกวัน แต่วันนี้เธอไม่ได้มาเพียงคนเดียว ข้างกายของเธอยังมีสาวน้อยร่างเล็กเดินตามมาติดๆ ภคภัทรพอจะเดาได้ทันทีว่าสาวน้อยแปลกหน้าคนนี้คงจะเป็นหลานสาวที่ปฐมาว่าเอาไว้ แต่ไม่คิดว่าจะเป็น

            ‘ผู้หญิงที่โขมยจูบเขา’

            “สวัสดีค่ะคุณภัทร ปัทไม่ทราบจริงๆ ว่าวันนี้คุณภัทรจะมาถึงเช้ากว่าปกติ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ปฐมาพูดอย่างรู้สึกผิด

            “ไม่เป็นไรครับ พอดีว่าผมมีงานต้องเคลียร์เยอะเลยอยากรีบมาหน่อย” ภคภัทรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะมองสบตากับหญิงสาวแปลกหน้าที่มองมาทางเขาด้วยสายตาเปล่งประกายอย่างไม่ปิดบัง ภคภัทรอึ้งไป เขาจำหน้าเธอได้ดีไม่มีวันลืม

            ‘ยัยผู้หญิงช่างส่อง เห็นกระจกไม่ได้คนนั้นเอง’

            ภคภัทรเก็บอาการไม่แสดงออกว่าเคยเจอเธอมาก่อน สีหน้าของเขากลับมาเป็นราบเรียบเย็นชาเช่นเคย

            เหอะ! แค่ได้สบตาชายหนุ่มก็รู้สึกแปลกๆ ผู้หญิงอะไร ยืนจ้องผู้ชายตาแป๋ว แถมไม่ยอมหลบตาเขาอีกด้วย ถ้าไม่เรียกว่าไม่มีมารยาทภคภัทรก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนแล้ว ถ้าแรงหน่อยคงเป็น…

            ‘เธอจงใจอ่อยเขา’