2

ร้านชุดแห่งนี้ออกแบบเป็นกระจกใสทั้งร้าน แต่ความพิเศษอยู่ที่คนด้านนอกจะไม่สามารถมองเห็นด้านในของร้าน ในขณะที่คนด้านในสามารถมองเห็นบรรยากาศด้านนอกทุกอย่าง ด้วยเพราะร้านดังกล่าวเป็นร้านดังและไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องง้อลูกค้าจรที่แวะมาเดินเที่ยวเล่นในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ แต่หากเป็นคนในแวดวงไฮโซหรือนักธุรกิจจะรู้ดีว่าที่ร้านมีชุดที่สวยงาม ดิไซน์โดดเด่นเฉพาะตัว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าเพราะอะไรเจ้าของร้านถึงเลือกออกแบบร้านในลักษณะกระจกใสไม่ให้ผู้คนภายนอกมองเห็นเช่นนี้ หากใครอยากดูชุดจริงๆ เลยจำเป็นต้องเข้ามาด้านในร้านเท่านั้น

            ภคภัทรยืนดูอะไรไปเรื่อยๆ เพื่อรอพนักงาน ระหว่างที่เขากำลังมองทอดออกไปด้านนอกกระจก ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งสภาพหัวกระเซอะกระเซิง ใบหน้าซีดเซียวเดินมาอย่างเร่งรีบ ในมือเธอถือข้าวของเต็มไปหมดจนชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ถือของทั้งหมดนี้คนเดียวไหวได้อย่างไร แต่แล้วหญิงสาวก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านชุดจุดเดียวกับที่ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่

            เธอยืนส่องกระจกอย่างไม่รู้ตัวว่าการกระทำทั้งหมดนี้ภคภัทรที่อยู่ด้านในร้านเห็นทุกอย่าง เจ้าตัวหันซ้ายหันขวาสำรวจใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะเริ่มจับผมที่กระเซอะกระเซิงให้เข้าที่ และวางข้าวของที่พะรุงพะรังลงที่พื้น ก่อนหยิบลิปสติกออกมาทาอย่างตั้งอกตั้งใจ ภคภัทรมองภาพนั้นพร้อมกับเหยียดยิ้มขึ้นมา อดนึกขบขันในท่าทีของสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้ นี่หากเธอรู้ว่ากระจกร้านนี้คนข้างในมองเห็นการกระทำของเธอทั้งหมดจะอายไหม

            “ผู้หญิงนี่เป็นอะไรกัน เห็นกระจกกันไม่ได้ เจอกระจกที่ไหนก็ต้องยืนส่อง ไม่มีกาลเทศะเอาซะเลย” ภคภัทรพูดพร้อมกับมองหน้าหญิงสาวในระยะประชิด ความจริงแล้วหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ออกจะดูดีและน่ารักมากเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มจึงไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไรที่เจ้าตัวจะต้องหยิบลิปสติกมาทากลางห้างสรรพสินค้าแบบนี้

            ทันทีที่ทาลิปสติกเสร็จ สาวน้อยตรงหน้าก็ยิ้มใส่กระจกด้วยสีหน้าท่าทางขี้เล่น ราวกับว่าเธอกำลังเช็กความสวยของตัวเองอยู่ หากภคภัทรรู้จักหญิงสาวเป็นการส่วนตัวเขาคงอยากจะบอกออกไปว่า

             ‘สวยแล้ว’ เพื่อให้เธอหยุดทำเรื่องน่าอายนี้ต่อหน้าเขาเสียที แต่น่าแปลกที่การกระทำดังกล่าวกลับเรียกรอยยิ้มของเขาออกมาแบบไม่รู้ตัว

            “เฮ้ย!” ภคภัทรถึงกับตกใจสะดุ้ง ที่จู่ๆ หญิงสาวตรงหน้าก็ยื่นใบหน้าเข้ามาพร้อมกับทำท่าจูบกระจก เหมือนเขาถูกเธอขโมยจูบ ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเขาที่มีเพียงกระจกใสกั้นไว้เท่านั้น…นี่หากไม่มีกระจกกั้นไว้เธอกับเขาคงจะริมฝีปากแตะกันไปแล้ว! และไม่นานเจ้าตัวก็เดินจากไปอย่างสดใสร่าเริง จนชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าคนเรามันจะร่าเริงอะไรขนาดนี้ รอยยิ้มของเธอบวกกับท่าทีตลกขบขันที่น้อยครั้งภคภัทรจะได้พบเจอ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มออกมาอีกครั้ง

            “ยัยเด็กบ้า ทำอะไรบ๊องๆ ขโมยจูบกันแบบนี้ได้ไง “

            “เพิ่งรู้นะคะว่าคุณภัทรสนใจผู้หญิงแบบนั้น” เมริสาพูดขึ้นก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่ม เธอมาทันเห็นตอนที่ภคภัทรมองหญิงสาวที่อยู่ด้านนอกร้านและยิ้มออกมา ทั้งที่เขาไม่เคยมองเธอและยิ้มแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ

            “ว่าไงนะ” เมื่อเมริสาเอ่ยทักขึ้น นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มรู้ตัวว่าตนเองกำลังลอบยิ้มให้กับหญิงสาวแปลกหน้า ซึ่งนั่นไม่ใช่นิสัยที่เขาเป็นเลยสักนิด

            “เมย์เห็นคุณยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผู้หญิงคนนั้น รู้จักเหรอคะ” เมริสาพูดด้วยท่าทีแง่งอน

            “เปล่า ผู้หญิงท่าทีแปลกๆ มีความจำเป็นอะไรที่ผมต้องรู้จัก”

            “หรือว่าเป็นสเป็กคุณภัทรคะ เพราะเมย์เห็นคุณเอาแต่มองเธอแล้วก็ยิ้มอยู่อย่างนั้น”

            “หึ ผมว่าคุณเมย์เข้าใจผิดแล้วละครับ ผมจะไปยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้นทำไม” ภคภัทรพูดด้วยสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย

            “งั้นก็โล่งไปค่ะ เมย์อดน้อยใจไม่ได้ เพราะกับเมย์คุณภัทรไม่เห็นเคยยิ้มให้เลยสักครั้ง” หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทีออดอ้อน ใครๆ ก็รู้ว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบผู้หญิงขี้อ้อน เธอหวังว่าภคภัทรเองก็จะเป็นเช่นนั้น

            “รอยยิ้มของผมมันสำคัญกับคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ” ภคภัทรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปนเย้ยเหยียด

            “คะ? ก็…แหม เวลาคุณภัทรยิ้มน่ารักนี่คะ” เมริสาพูดออกไปตามจริง

            “เคยมีคนพูดแบบนี้กับผมบ่อยๆ แต่ผมมองว่ามันดูจะเป็นเรื่องไร้สาระที่คนเราจะมาคาดหวังอะไรกับเรื่องรอยยิ้มคนอื่น” ภคภัทรมองหน้าหญิงสาวอย่างไม่แสดงความรู้สึกอะไร คำพูดของเขาทำเอาเมริสาถึงกับไปไม่เป็น

            “เอ่อ…”

            ติ๊ดๆ

            “ผู้ช่วยผมมาแล้ว ผมขอตัวนะครับ” ชายหนุ่มก้มศีรษะเพื่อบอกลาหญิงสาว ก่อนจะรับบัตรคืนจากพนักงานและเดินออกจากร้านไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เมริสาได้ร่ำลาเลยสักนิด

            “คุณภัทรนะคุณภัทร!” เมริสาได้แต่กำหมัดด้วยความอึดอัดใจ ชายหนุ่มช่างเล่นตัวเก่งและมีคำพูดเชือดเฉือนใจเธอแทบทุกครั้งที่พบหน้ากัน แต่ยิ่งเขาเป็นแบบนั้นมากเท่าไรมันก็ยิ่งทำให้เมริสาอยากเอาชนะมากเท่านั้น ลองคิดดูว่าถ้าวันหนึ่งเธอสามารถเอาชนะใจภคภัทรได้ ผู้หญิงหลายคนคงอิจฉาเธอน่าดู

            “คุณเมย์จะลองชุดเพิ่มไหมคะ” พนักงานสาวเดินมาหาเมริสาด้วยท่าทีเกรงใจเพราะพอจะเดาอารมณ์หญิงสาวออกว่าคงจะไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

            “ไม่! รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ที่ร้านจะดิไซน์โบราณมาก วันนี้ฉันขอบายละกัน” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยอารมณ์พาล ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนชุดทันที ความจริงแล้วเธอมีชุดออกงานที่เตรียมไว้แล้วต่างหาก แต่สาเหตุที่เธอมาที่นี่เพียงเพราะอยากเจอภคภัทรเท่านั้นเอง

            “หึ้ย! คอยดูเถอะคุณภัทร หยิ่งได้หยิ่งไป ให้มันรู้ไปว่าคุณจะจะหนีเมย์ได้ตลอด” เมริสาพูดด้วยความโมโห สักวันหนึ่งเธอจะต้องทำให้ภคภัทรยอมรับเธอให้ได้!