ตอนที่ 2

“ขอข้าตรวจดูอาการของฮูหยิน… ”

         ซินแสสืบเท้าเข้ามานั่งที่ขอบเตียง

         “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน… ว่าเป็นเพราะเหตุอันใดฮูหยินของข้าจึงยังไม่ตั้งครรภ์เสียที… ”

         หนานเปียนอยากรู้

         “ต้องขออภัยท่านที่ข้าจำเป็นต้องตรวจอาการของฮูหยินเพียงลำพัง… ”

         ซินแสกล่าว

         “เอ่อ… ทำไมต้องตรวจเพียงลำพังด้วยล่ะ… ”

         หนานเปียนตกใจ รู้สึกแปลกๆ ที่จะให้หญิงชายต้องอยู่กันเพียงลำพังในห้อง

         “เป็นเพราะข้าจำเป็นต้องใช้สมาธิเพื่อจะตรวจให้แม่นยำไม่ผิดพลาด และข้ามั่นใจว่าจะรู้สาเหตุที่แท้จริงได้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอันใดฮูหยินของเจ้าจึงตั้งครรภ์ยากเย็นยิ่งนัก… ”

         ซินแสชางเหรินให้เหตุผลที่ต้องตรวจดูอาการของซุ่ยเสียนเพียงลำพัง

และด้วยความอยากมีบุตรใจ หนานเปียนจึงยอมก้าวออกมาจากห้องแต่โดยดี หากก็ไม่ลืมร้องเรียกให้ซุนหนี่ผู้เป็นสาวใช้ มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของภรรยา

“ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะนายท่าน… ข้าจะอยู่รับใช้ฮูหยินมิห่าง… ”

ซุนหนี่รีบรับปาก มองตามแผ่นหลังของหนานเปียนก้าวห่างออกไปจนลับตา

“เจ้าต้องรออยู่นอกห้อง… ระหว่างที่ข้ากำลังใช้เวลาตรวจอาการของฮูหยินเจ้าห้ามเข้ามายุ่มย่ามอย่างเด็ดขาด”

ชางเหรินชะโงกหน้าออกมากำชับสาวใช้

“เจ้าค่ะ… ”

ซุนหนี่รับคำ…

ซินแสรีบปิดประตู ก้าวเข้าไปหาฮูหยินที่กำลังนอนทอดกายรออยู่บนเตียง

“ข้าจำเป็นต้องปิดม่าน… ”

ซินแสกล่าวพลางค่อยๆ เอามือรูดม่านที่ปิดอำพรางเตียงจากสายตาคนภายนอกที่อาจจะมองเข้ามา จากนั้นหันไปหาซุ่ยเสียน

“เจ้าต้องถอดเสื้อผ้าออกให้หมด… ข้าอยากตรวจร่างกายของเจ้าโดยละเอียดทุกซอกทุกมุม… ”

ซินแสสั่ง…

ซุ่นเสียนยอมทำตามแต่โดยดี เพราะเห็นว่าวิชาความรู้ทางการแพทย์ของซินแสผู้นี้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วเมืองหยี่เหยา

มือเรียวของฮูหยินค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์แพรไหมออกไปจากร่างจนชิ้นสุดท้าย อวดเรือนกายงดงาม ทำเอาซินแสชางเหรินแทบหยุดหายใจ จ้องมองเรือนกายเย้ายวนด้วยความตื่นเต้น

ซินแสตะลึงมองผิวพรรณขาวเนียนผุดผ่องของสะใภ้คนงานของตระกูลหนานที่ผู้คนต่างพากันกล่าวขานถึงความเลอโฉมของนาง

ตอนนี้ทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ ปรากฏแก่สายตาของซินแส นางช่างงดงามสมกับคำร่ำลือ

“ผิวพรรณเจ้าดีมาก เลือดฝาดสมบูรณ์ ทรวงอกเอิบอิ่มงดงามเกินกว่าสตรีใดๆ ที่ข้าเคยได้เคยพบเห็นมา ทรวดทรงของเจ้าดูสมบูรณ์พร้อมที่จะให้กำเนิดทารกได้… ”

“จริงรึท่านซินแส… ถ้าเป็นดังเช่นที่ท่านกล่าว แล้วเหตุใดข้าจึงยังไม่ตั้งท้อง… ”

ซุ่ยเสียนถาม

“ที่ข้าพูดเป็นแค่เพียงการตรวจภายนอกด้วยสายตาเท่านั้น… ข้าจำเป็นต้องตรวจภายในเพื่อให้รู้แน่ชัดว่าเพราะเหตุอันใดเจ้าจึงมีปัญหาในการตั้งครรภ์”

ซินแสกล่าว…

สายตาแทบไม่อาจละจากเรือนร่างงดงามของฮูหยินผู้เลอโฉม ต้นขาขาวเนียนที่ตอนนี้หนีบเข้าหากันแน่นเพราะความอาย ทำให้ซินแสแทบทนไม่ไหวที่จะได้เห็นดอกไม้งามที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

“แล้วข้าจะต้องทำยังไงบ้าง… ”

ซุ่ยเสียนรู้สึกอายจนหน้าแดงซ่านซับสีโลหิต เพราะนอกจากหนานเปียนผู้เป็นสามี นางก็ยังไม่เคยเปลือยกายต่อหน้าชายใดมาก่อน

“ข้าต้องสัมผัสร่างกายของเจ้าเพื่อจะรู้ถึงความอุ่นร้อน… แต่ถ้าเจ้าอายก็เอาผ้าปิดตาไว้… ”

ซินแสแนะ

“ถ้างั้น… ขะ… ข้าขอปิดตาดีกว่า… ”

ซุ่นเสียนกล่าวตะกุกตะกัก เป็นเพราะความเขินอาย นางค่อยๆ เอื้อมมือหยิบผ้าที่กองอยู่ข้างกายเอามาปิดตา

“เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม”

“ขะ… ข้าพร้อม… ”

“งั้นข้าขออนุญาตตรวจดูทรวงอกของเจ้า… ”

ซินแสเอื้อมมือลงมาลูบไล้เต้าเนื้ออวบใหญ่ ขาวเนียนมากจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวอ่อนกระจายเป็นสายรางๆ อยู่ภายใต้ปทุมถันคู่งาม

“อ๊ะ… ”

ซุ่นเสียนสะดุ้ง…

ในทันทีที่มือหยาบใหญ่ของซินแสค่อยๆ บีบเคล้นแรงขึ้นเหมือนลืมตัวว่าเป็นการตรวจ แต่บีบเพราะความกระสันที่อัดแน่นอยู่ภายใน

ซินแสไม่เพียงแค่บีบเคล้นเหมือนทดสอบความหยุ่นนุ่ม แต่ยังใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนรอบวงป้านลานหัวนมสีเนื้อ บีบจนปลายหัวนมชูชันเครียดครัดขึ้นมาด้วยความสยิว

“อ๊ะ… ซี้ดดดด… ”

ซุ่ยเสียนเสียว เผลอสูดปากร้องครางออกมาด้วยความลืมตัว ทำให้ซินแสยิ่งได้ใจ ก้มลงประกบริม