สะใภ้ซุ่ยเสียน

สะใภ้ซุ่ยเสียน

last update最終更新日 : 2026-09-20
作家:  กาสะลอง連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
66チャプター
26.8Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พีเรียด

ความรักหวาน

เจ้าชู้

นอกใจ

ความรักต้องห้าม

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1

Kota Tianxia, Kekaisaran Shenguang tahun ke-20 Tianjian

Di atas menara kota Tianxia, dua orang jagoan pedang berdiri saling berhadapan. Ren Jie, Dewa Pedang dari sekte Pedang Langit, menatap tajam ke arah lawannya. Di hadapannya, Wang Jiang, putra penguasa Kota Tianxia yang dijuluki sebagai Raja Pedang, memegang pedangnya dengan penuh keyakinan.

Angin malam berhembus lembut, membawa aroma bunga plum yang mekar di sekitar menara. Suara gemerisik daun terdengar samar, seolah menjadi saksi bisu dari pertarungan yang akan segera dimulai. Di bawah sinar bulan yang pucat, kedua pedang itu berkilauan, mencerminkan tekad dan ambisi pemiliknya.

"Ren Jie, sudah lama aku menantikan saat ini," kata Wang Jiang dengan suara rendah namun penuh determinasi. "Hari ini, kita akan menentukan siapa yang layak menyandang gelar Raja Pedang di Shenguang."

Ren Jie hanya tersenyum tipis. "Aku tidak pernah menginginkan gelar itu, Wang Jiang. Aku datang ke Tianxia untuk mencari jawaban atas kematian guruku dan masalah yang menimpa sekte kami. Namun, jika ini yang kau inginkan, aku akan melayanimu," sahutnya santai tanpa tekanan.

Wang Jiang hanya tersenyum sinis menanggapi ucapannya. Dia bergerak lebih dahulu menyerang Ren Jie. Pertarungan keduanya tidak dapat dihindari lagi.

Kedua pedang beradu dengan kecepatan yang luar biasa, menciptakan percikan api di udara. Gerakan mereka begitu cepat dan lincah, seolah-olah mereka menari di atas angin. Setiap serangan dan pertahanan dilakukan dengan presisi yang sempurna, menunjukkan keahlian mereka yang luar biasa dalam seni pedang.

Menara itu bergetar hebat saat mereka bertarung, hingga akhirnya terbelah menjadi dua bagian. Debu dan puing-puing beterbangan, menambah dramatis suasana pertarungan. Orang-orang yang menyaksikan pertarungan itu berhamburan menyelamatkan diri.

Sedangkan di sisi lain, Penguasa Kota, Tuan Wang Lei menatap menara itu dengan cemas. "Semua bermula dari surat tantangan itu," gumamnya lirih. Dia mengkhawatirkan putranya juga kotanya.

"Maafkan saya, hingga kini saya belum mendapatkan informasi mengenai pengirim surat tantangan itu, Tuan." Bawahannya melaporkan dengan hati-hati.

Tuan Wang Lei, tercenung. Dia masih menatap menara yang perlahan-lahan ambruk dan terbelah dua bagian. "Aiyo!" keluhnya seraya menepuk jidatnya. "Hitung kerugiannya dan aku akan menagih Sekte Pedang Langit untuk biaya perbaikannya," titahnya pada sang bawahan.

"Baik Tuan!" Tong Fai, bawahannya mengangguk dan segera mengambil sempoanya. Dengan cekatan dia menghitung dan mencatat.

Di menara yang kini terbelah menjadi dua bagian, Ren Jie dan Wang Jiang terus beradu pedang dengan semangat yang tak tergoyahkan. Namun, saat mereka mengeluarkan jurus andalan masing-masing, tiba-tiba mereka merasakan sesuatu yang aneh.

Tubuh mereka mulai melemah, dan pandangan mereka kabur. "Apa yang terjadi?" tanya Ren Jie dengan suara serak.

Wang Jiang mengerutkan kening. "Kita diracuni!" jawabnya dengan nada marah. "Seseorang telah menggunakan senjata rahasia untuk meracuni kita."

Ren Jie melirik dengan mata elangnya yang tajam, sekilas dilihatnya bayangan hitam yang melompat dan menghilang di balik sinar bulan. "Di sana," bisiknya pelan. Wang Jiang menatap arah yang dimaksud Ren Jie.

Dengan sisa-sisa tenaga yang mereka miliki, mereka mengejar sosok misterius yang telah meracuni mereka hingga ke hutan di luar kota Tianxia.

"Berhenti!" Wang Jiang mengacungkan pedangnya pada sosok yang mengenakan pakaian dan cadar serba hitam itu.

Sedangkan Ren Jie mencoba untuk mengenalinya. Namun, sama sekali tak terlintas bayangan dalam benaknya mengenai sosok yang tetap tenang meski berhadapan dengan dua jagoan pedang terhebat di Jianghu saat ini.

Sosok itu berhenti dan menatap mereka berdua di balik cadar hitamnya. Dia tersenyum sinis di balik cadarnya. Tiba-tiba saja dia bergerak cepat menyerang mereka berdua.

Pertarungan hebat kembali terjadi di hutan yang sepi dan suram. Karena Ren Jie maupun Wang Jian terkena racun, keduanya tidak mampu berbuat banyak. Selain memang ilmu beladiri sosok itu di atas mereka berdua.

"Wang Jiang!" Ren Jie menangkap tubuh pemuda yang terkena sabetan pedang sosok itu. "Racun itu melemahkan tenaga dalam kita, ini jebakan!" gumam Wang Jiang seraya memegang pedangnya.

"Bertahanlah! Aku akan menghadapinya!" Ren Jie kembali bersiap menyerang sosok misterius itu. Dia terus menyerang meski tubuhnya semakin melemah dan dia jatuh tersungkur di tanah. Ren Jie terjatuh ke tanah, darah mengalir dari luka-lukanya.

"Ehm, kalian pikir bisa menang menghadapiku?" Sosok itu berucap sinis. Dia mengayunkan pedangnya bersiap menghabisi Ren Jie. Namun, Wang Jiang dengan sisa tenaganya menghadang serangan itu dan membuatnya tewas seketika.

"Wang Jiang!" Ren Jie berteriak histeris. Sayang, dia tidak bisa berbuat banyak. Tubuhnya pun terluka parah, ditambah dengan efek racun membuatnya benar-benar tak berdaya.

"Matilah kalian berdua!" Sosok itu menatap keduanya dengan sepasang mata kelam sehitam malam. Kemudian dia pergi meninggalkan mereka berdua begitu saja.

"Wang Jiang," gumam Ren Jie lirih. Dia merangkak pelan berusaha meraih tangan Wang Jian.

Meski kerap terlibat pertarungan, tetapi mereka bukanlah bermusuhan secara pribadi. Mereka pernah begitu dekat, bersahabat sekaligus berseteru memperebutkan julukan sebagai Raja Pedang nomor satu di Jianghu.

"Wang Jiang." Ren Jie meraih tangan pemuda seusianya itu, menggenggamnya erat-erat. Air mata perlahan mengalir di pipinya.

Terbayang kembali akan masa lalu mereka saat mereka masih sangat muda. Tahun-tahun terbaik yang pernah dilaluinya bersama dengan sesama jagoan pedang, seperti Wang Jiang.

Pandangannya semakin kabur, dan kesadarannya perlahan menghilang. Sebelum benar-benar tak sadarkan diri, dia berjanji dalam hati untuk menemukan pelaku di balik semua ini dan membalas dendam atas kematian Wang Jiang dan gurunya.

Di tengah hutan yang sunyi, hanya suara angin yang berhembus lembut menemani Ren Jie yang terbaring tak berdaya di samping Wan Jiang yang sudah tak bernyawa. Malam itu, langit Tianxia dipenuhi bintang-bintang yang berkilauan, menjadi saksi atas dua jagoan pedang yang terperdaya dalam kematian.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Juckrit Chotphom
Juckrit Chotphom
สนุกทุกเรื่องค่ะ
2025-02-20 02:01:39
1
0
66 チャプター
ตอนที่ 1
ซุ่ยเสียน สะใภ้ร่านสวาทนวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้นผู้​เขียน เฉ่าฟ่าน / กาสะลองไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือเว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้นนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคลและสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนาอ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ……….นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนาทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรงท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง*เราเตือนท่านแล้วตัวอย่างบางช่วงบางตอนของเนื้อหา…“อ๊ะ… ซี้ดดดด… ”ซุ่ยเสียนเสียว เผลอสูดปากร้องครางออกมาด้วยความลืมตัว ทำให้ซินแสยิ่งได้ใจ ก้มลงประกบริมฝีปากดูดนมของนางสลับไปมาอย่างเมามันจนปลายหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว“ซี้ดดด… อูยยย… พอเถอะท่านซินแส… ”เสียงร้องห้ามของซุ่ยเสียน ทำให้ซินแสจำต้องหยุดอย่างแสนเสียดาย นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าดูด แต่มันก็ทำให้เสียวซ่านเหลือเกิน“ทรวงอกของเจ้าไม่มีความปกติใดๆ… ใหญ่มากขนาดนี้ถ้าเจ้าตั้งครรภ์เมื่อใดจะมีน้ำนมเย
続きを読む
ตอนที่ 2
“ขอข้าตรวจดูอาการของฮูหยิน… ” ซินแสสืบเท้าเข้ามานั่งที่ขอบเตียง “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน… ว่าเป็นเพราะเหตุอันใดฮูหยินของข้าจึงยังไม่ตั้งครรภ์เสียที… ” หนานเปียนอยากรู้ “ต้องขออภัยท่านที่ข้าจำเป็นต้องตรวจอาการของฮูหยินเพียงลำพัง… ” ซินแสกล่าว “เอ่อ… ทำไมต้องตรวจเพียงลำพังด้วยล่ะ… ” หนานเปียนตกใจ รู้สึกแปลกๆ ที่จะให้หญิงชายต้องอยู่กันเพียงลำพังในห้อง “เป็นเพราะข้าจำเป็นต้องใช้สมาธิเพื่อจะตรวจให้แม่นยำไม่ผิดพลาด และข้ามั่นใจว่าจะรู้สาเหตุที่แท้จริงได้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอันใดฮูหยินของเจ้าจึงตั้งครรภ์ยากเย็นยิ่งนัก… ” ซินแสชางเหรินให้เหตุผลที่ต้องตรวจดูอาการของซุ่ยเสียนเพียงลำพังและด้วยความอยากมีบุตรใจ หนานเปียนจึงยอมก้าวออกมาจากห้องแต่โดยดี หากก็ไม่ลืมร้องเรียกให้ซุนหนี่ผู้เป็นสาวใช้ มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของภรรยา“ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะนายท่าน… ข้าจะอยู่รับใช้ฮูหยินมิห่าง… ”ซุนหนี่รีบรับปาก มองตามแผ่นหลังของหนานเปียนก้าวห่างออกไปจนลับตา“เจ้าต้องรออยู่นอกห้อง… ระหว่างที่ข้ากำลังใช้เวลาตรวจอาการของฮูหยินเจ
続きを読む
ตอนที่ 3
ฝีปากดูดนมของนางสลับไปมาอย่างเมามันจนปลายหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว“ซี้ดดด… อูยยย… พอเถอะท่านซินแส… ”เสียงร้องห้ามของซุ่ยเสียน ทำให้ซินแสจำต้องหยุดอย่างแสนเสียดาย นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าดูด แต่มันก็ทำให้เสียวซ่านเหลือเกิน“ทรวงอกของเจ้าไม่มีความปกติใดๆ… ใหญ่มากขนาดนี้ถ้าเจ้าตั้งครรภ์เมื่อใดจะมีน้ำนมเยอะ บุตรของเจ้าจะอิ่มหนำไม่ขาดแคลนน้ำนมอย่างแน่นอน... แต่ข้าต้องจอตรวจอีกจุดสำคัญของเจ้า… ”ซินแสจ้องมองหนอกเนินสวาทของซุ่ยเสียน โหนกนูนเหมือนส้มโอสองกลีบประกบกันอยู่ท่ามกลางเส้นไหมดกดำ“ตรงไหนรึท่านซินแส…”ซุ่นเสียนถามพร้อมกับดึงผ้าออกจากตา จ้องมองหน้าซินแสด้วยแววตาเคอะเขิน“ตรงนี้… ”ซินแสสูดหายใจแรงแล้วตอบ เอื้อมมือลงมาลูบไล้ต้นขาด้านในของนางพร้อมกับโอบสะโพกมานอนหงายที่ขอบเตียง“ห๊ะ… ท่านซินแส… ”ซุ่ยเสียนร้องอุทานด้วยความตกใจ น้ำเสียงของนางมิอาจระงับความตื่นเต้น“อย่ากลัวข้า ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะว่าข้าอยากตรวจโดยละเอียด… จะได้รู้ว่าภาวะภายในอันซับซ้อนของเจ้านั้นมีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่… หรือบางทีรูอาจจะตัน… น้ำเชื้อของสามีเจ้าจึงเข้าไปไม่ถึงข้างใน”ซินแสให้เหตุผลที่จะต้องตรวจให้ลึกซึ้งถ
続きを読む
ตอนที่ 4
“อ๊า… ท่านซินแสข้าเสียว… ”ซุ่ยเสียนสุดจะทน ซินแสผู้นี้เลียเก่งเหลือเกิน นางชันข้อศอกผงกศีรษะขึ้นมองซินแสปาดลิ้นรัวเข้าใส่กลีบดอกไม้งามอย่างเมามัน“ข้าเดาว่าหนานเปียนสามีเจ้าไม่เคยใช้ลิ้นกับตรงนี้ของเจ้าใช่ไหม… ”ดูจากท่าทางเสียวซ่านของซุ่ยเสียน ซินแสก็พอจะเดาได้ว่านางไม่เคยโดนชายใดลงลิ้นมาก่อน“ใช่… หนานเปียนไม่เคยทำแบบนี้กับข้า ซี้ด… อูย… ท่านเก่งจังซินแส ทำไมท่านรู้ว่าตรงไหนจะทำให้ข้าเสียว… ซี้ดดด… ”ซุ่ยเสียนเสียวมากจนต้องเอามือขยุ้มศีรษะของชางเหรินเอาไว้แน่น กดให้ก้มลงปาดลิ้นไล้เลียร่องสวาทของนางอย่างเมามัน“เรี่องแค่นี้ถ้าซินแสอย่างข้าไม่รู้… ข้าจะรักษาผู้คนได้ยังไง… ”ซินแสตอบแล้วก้มลงแนบลิ้นกับร่องกลีบ ปาดเลียอย่างเร่าร้อน หงายฝ่ามือแล้วสอดนิ้วกลางเข้าใส่ช่องทางที่กำลังเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานสวาท“อ๊ะ… อ๊ายยยย… ”ซุ่ยเสียนสะดุ้งครางซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ…เสียงลำนิ้วของซินแส ขยับเข้าออกเป็นจังหวะต่อเนื่องสม่ำเสมอแต่ละเปลาะปมของข้อนิ้วปูดโปนที่รุกคืบเข้ามาในช่องทางบีบรัด ทำเอาใบหน้าของซุ่ยเสียนเหยเก“อูยยยย… ”นางกัดฟัน พยายามข่มกลั้นเสียงครางเพราะกลัวว่าซุนหนี่ที่กำลังยื
続きを読む
ตอนที่ 5
“เจ้ากับสามีหลับนอนกันบ่อยไหม”“ข้าจะรู้ได้อย่างไร… ว่าแค่ไหนคือบ่อย”“ทุกวัน… สัปดาห์ละครั้ง… เดือนละครั้ง… เจ้าอยู่ในข้อไหน… ”ซินแสให้ตัวเลือก“สัปดาห์ละครั้ง… ”ซุ่นเสียนตอบตามความจริง“ก็นับว่าไม่ห่างและไม่ถี่จนเกินไป… ความถี่นี้จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ… แต่ถ้าอยากตั้งครรภ์เร็วๆ เจ้ากับสามีต้องทำกันบ่อยกว่านี้… ”ซินแสแนะ“อันที่จริงข้าน่ะอยากโดนทำทุกวัน… แต่สามีของข้าน่ะสิที่บางครั้งก็ยุ่งกับงานจนลืมนึกถึงความต้องการของข้า… ”มีความน้อยใจในน้ำเสียงของซุ่ยเสียน“งานของสามีเจ้ายุ่งมากนักรึ”“ใช่… บางเดือนหนานเปียนสามีของข้าต้องออกเดินทางเอาผ้าไปขายต่างเมือง ไปแต่ละครั้งก็นานเป็นสัปดาห์… บางครั้งก็เป็นเดือน… ช่วงนั้นจึงเป็นเวลาที่ข้าว้าเหว่มาก”เหมือนได้เจอคนที่นางจะระบายความลับในอกได้อย่างเปิดเผยความอัดอั้นตันใจของซุ่นเสียนจึงไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาเมื่อเจอคนที่พร้อมจะรับฟังปัญหาที่นางไม่เคยบอกใคร“แล้วในเวลาที่ต้องหลับนอนกับสามีของเจ้า… เจ้ามีความสุขไหม… ”“บอกตามตรงว่า… ที่ผ่านๆ มาข้าแทบไม่เคยได้รู้จักว่าความสุขในเรื่องบนเตียงของสามีภรรยานั้นเป็นเช่นไร… ไม่รู้สิ… สำหรับหนานเปียนเขาท
続きを読む
ตอนที่ 6
ทว่าในจังหวะที่กำลังจะกดทะลวงเข้าใส่ เสียงเคาะรัวที่ดังขึ้นหน้าประตูห้อง ก็ทำให้ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลงกลางคัน“งั้นเอาไว้คราวหน้า… รอให้ถึงช่วงเวลาที่สามีของเจ้าจะต้องเดินทางไปต่างเมือง… ตอนนั้นข้าจะมาตรวจอาการของเจ้าอีกที ข้าทำให้เจ้าตั้งครรภ์ได้อย่างแน่นอน… ”ชางเหรินรีบกระซิบกระซาบ กล่าวอย่างแสนเสียดาย รีบนัดแนะเวลากับซุ่นเสียน“ก็ได้… ตกลงตามนั้น เดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้ไปตามท่านในวันที่สามีข้าไม่อยู่”ซุ่ยเสียนรับคำ“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายใช้ให้ข้ามาถามว่าท่านซินแสตรวจดูอาการเสร็จหรือยัง… เหตุอันใดจึงใช้เวลาตรวจนานนัก… ”ซุนหนี่ถามหลังจากผลักประตูแล้วก้าวเข้ามาในห้อง แต่โชคดีที่มีม่านกันสายตาเอาไว้ ทำให้สาวใช้ไม่เห็นว่าหลังม่านนั้นชางเหรินและซุ่ยเสียนกำลังรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางก่อนที่ชางเหรินจะเปิดม่านออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจนักที่โดนขัดจังหวะกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่รอมร่อ“ซินแสเจ้าคะ… ท่านตรวจอาการของฮูหยินเสร็จแล้วหรือยัง… ”ซุนหนี่รีบถามตามที่หนานเปียนสั่งมา“เสร็จแล้ว… ”ซินแสตอบขณะหนานเปียนก้าวเข้ามาในห้องพอดี“เป็นไงบ้างท่านซินแส… ท่านรู้สาเหตุหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดนา
続きを読む
ตอนที่ 7
ภาพของสะใภ้คนงามที่กำลังช่วยตัวเองอย่างเมามัน ทำเอาพ่อสามีใจสั่นระรัว แอบมองด้วยความตื่นเต้นในอารมณ์“อ๊า… ชางเหริน… กระแทกข้าแรงๆ… ”คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของซุ่นเสียน ชื่อของชายที่ทำให้นางถึงกับพร่ำเพ้อกระสันหาจนต้องแอบใช้แตงกวาสอดใส่ปลดเปลื้องความใคร่คนนี้คือใครกัน? หนานกงไม่รู้…ก็เพราะว่าเขาใช้เวลาส่วนใหญ่พักอยู่ในบ้านอีกหลังที่เป็นโรงทอผ้า ทุกวันต้องคอยดูแลงานทอผ้าอยู่เป็นประจำ นานๆ ครั้งจึงจะกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ของตัวเองที่ลูกชายกับสะใภ้อาศัยอยู่หนานกงจึงไม่รู้ว่าเมื่อตอนเช้าหนานเปียนลูกชายของตนใช้ให้สาวใช้ไปตามซินแสชางเหรินมาตรวจดูอาการของสะใภ้‘ชางเหริน… คือใครกัน… ’ความสงสัยทำให้หนานกงตั้งคำถามอยู่ในใจ และเข้าใจไปว่าซุ่ยเสียนแอบคบชู้ที่ชื่อชางเหริน‘อู้วววว… เจ้างามมากสะใภ้ข้า… ’หนานกงอุทานด้วยความตื่นเต้น ไม่อาจละสายตาจากภาพของสะใภ้คนงาม ด้วยกำลังยืนแอบมองอยู่ปลายเตียง จึงเห็นง่ามขาแบะอ้าเปิดเปลือย“โอ๊ว… ร้อนแรงสุดๆ… ”หนานกงตื่นเต้น มีอารมณ์จนแทบทนไม่ไหว ตาจ้องมองดุ้นแตงกวาอย่างนึกอิจฉาที่มันได้สอดใส่เข้าไปในรูสวาทของซุ่ยเสียน“อูยยย… ท่านชางเหริน… ข้าอยาก…
続きを読む
ตอนที่ 8
จอดเรียงอยู่หน้าบ้าน เตรียมความพร้อมเพื่อจะออกเดินทาง“เจ้าไม่ต้องห่วงข้า… ดูแลตัวเองให้ดีนะ แค่เพียงสองสัปดาห์เดี๋ยวข้าก็กลับ”หนานเปียนกล่าวแล้วหันไปทางซุนหนี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังฮูหยิน“ซุนหนี่… ดูแลฮูหยินของข้าให้ดีนะ”หนานเปียนกำชับกับสาวใช้“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะคุณชาย… ข้าสัญญาว่าจะดูแลฮูหยินเป็นอย่างดี… ”ซุนหนี่รับปาก…จากนั้นขบวนรถม้าเข็นสัมภาระค่อยๆ พากันเคลื่อนออกไปจากลานโล่งบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ของหนานเปียน ท่ามกลางแสงแดดสีทองอร่ามของยามเช้าทว่าเดินทางมาได้เพียงสองลี้กว่าๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกับหนานกง“เป็นอะไรรึท่านพ่อ… ”หนานเปียนถาม เมื่อเห็นบิดาของตนยกมือขึ้นจับหน้าผากตัวเอง ท่าทางเหมือนจะเป็นลม“ข้ารู้สึกเหมือนจะเป็นลมแดด… ”หนานกงกล่าวกับบุตรชาย“ข้าว่าท่านพ่อกลับไปพักผ่อนที่บ้านจะดีกว่า… เรื่องขบวนสินค้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าดูแลเอง”หนานเปียนอยากให้บิดาได้พักผ่อน“เจ้าแน่ใจนะ… ”หนานกงถามบุตรชาย“เชื่อมือข้าเถอะ… ข้าดูแลทุกอย่างได้… ”หนานเปียนยืนยัน“ได้ยินแบบนี้ข้าก็วางใจ… ไม่เสียแรงที่ข้าพาเจ้าออกค้าขายด้วยตั้งแต่เล็กๆ… ”หนานกงกล่าว…มองบุตรชายด้วยแววตาช
続きを読む
ตอนที่ 9
แม้เตรียมใจเอาไว้บ้างแล้วว่าวันนี้จะไม่ใช่การตรวจธรรมดา แต่เมื่อต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้จริงๆ ซุ่ยเสียนก็ไม่อาจระงับความกระดากอายเอาไว้ได้“เจ้าไม่ต้องกลัว… ถ้าเจ้าอยากตั้งครรภ์… ข้านี่แหละที่จะเจ้าได้… ขอเพียงเจ้าตามใจข้าทุกอย่าง… ”ทันทีที่พูดจบซินแสก็ก้มลงปาดลิ้นเลียเสยเข้าใส่กลีบสวาทของนางอย่างเมามันแพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ…“อ๊ะ… อ๊ายยยย… ”เสียงลิ้นสากร้อน เฉาะรัวเข้าใส่โพรงสวรรค์ของซุ่ยเสียนอย่างดุดัน ไม่เพียงแค่เลีย แต่ชางเหรินยังเอามือแบะบีบแบ่งกลีบออกเป็นสองแล้วปาดลิ้นไล้เลียสลับไปมาจนซุ่ยเสียนหายใจติดๆ ขัดๆ“อูยยย… ขะ… ข้าเสียว… ”เสียงของซุ่ยเสียนกระท่อนกระแท่น เสียวซ่านจนต้องแอ่นสะโพก โยกเอวไปตามอารมณ์ ยิ่งตอนที่นางขยับง่ามขา ยิ่งทำให้กลีบหอยเผยออ้าผุดนูนขึ้นมาอวดกลีบงาม“ว้าว… ดอกเหมยของเจ้าน่าเลียเหลือเกิน”ซินแสหื่นกามก้มลงปาดลิ้น เลียกินความฉ่ำหวานของดอกเหมยแย้มบานสลับดูดดึงเม็ดกระสันตรงส่วนบน“อูยยยยย… ”ซุ่ยเสียนอดทนต่อมาได้เพียงชั่วขณะสั่นๆ ก็ปลดปล่อยน้ำหอยให้แตกซ่าน หลั่งไหลออกมาอย่างไม่อาจข่มกลั้นเอาไว้ได้“รูของเจ้าหนึบแน่นดีจัง… ข้าชอบ… น้ำเยิ้มเร็วมา
続きを読む
ตอนที่ 10
ซินแสชางเหรินโยกเอวกระเด้าไม่ยั้ง กระแทกแรงจนก้นสอบ มอบความเสียวซ่านเข้ามาพลุ่งพล่านในโพรงกระสันของซุ่ยเสียนจนนางเคลิ้ม“อูย… ข้าไม่ไหวแล้ว… ” ซุ่ยเสียนบิดตัวทรมาน…โดนลำเนื้อร้อนผ่าวของชางเหรินเสียบเข้าใส่กลีบดอกไม้งามจนสุดโคนพวงสวรรค์ ลีลาโยกดันถึงอกถึงใจ“อู้วววว… ซอยให้แตกเถอะท่านซินแส… -เดี๋ยวสาวใช้ข้ากลับมาเห็นจะเป็นเรื่อง… ”ซุ่ยเสียนกล่าวทั้งที่พริ้มตาสูดปาก ถ่างขาอ้ารับลำตัวซินแส โยกเอวกระเด้าอย่างดุดัน“ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็น… ตอนนี้มีเพียงแค่ข้ากับเจ้าเท่านั้น… ”กำหนัดของซินแสหื่นกามกำลังพลุ่งโพล่งจนไม่นึกถึงสิ่งอื่นใด ใจจดจ่ออยู่กับร่องสวาทขมิบรัดลำเอ็นจนปวดหนึบ“อ่า… มันเหลือเกิน… ”ซินแสรีบเอามือดันต้นขาด้านในของซุ่ยเสียนจนถ่างอ้าขึ้นมาชิดเต้านมอวบใหญ่อีกครั้ง เพื่อจะกระแทกท่อนเอ็นเข้าใส่ให้มิดสุดโคนซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… “อ๊ายยยย… ”ซุ่ยเสียนร้องคราง ร่างของนางอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งที่โดนไฟลน เสียงหายใจติดๆ ขัดๆ สองมือขยุ้มศีรษะของชางเหรินเอาไว้แน่น แอ่นสะโพกร่อนรับแท่งหยกแห่งความเป็นชาย เสียบรัวเข้าใส่กลีบดอกเหมยของนางอย่างโหยหา“อ่า… กลีบสวาทของเจ้าโหนก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status