ซุ่ยเสียน (สะใภ้ร่านสวาท)

ซุ่ยเสียน สะใภ้ร่านสวาท

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน เฉ่าฟ่าน / กาสะลอง

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว

ตัวอย่างบางช่วงบางตอนของเนื้อหา…

“อ๊ะ… ซี้ดดดด… ”

ซุ่ยเสียนเสียว เผลอสูดปากร้องครางออกมาด้วยความลืมตัว ทำให้ซินแสยิ่งได้ใจ ก้มลงประกบริมฝีปากดูดนมของนางสลับไปมาอย่างเมามันจนปลายหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว

“ซี้ดดด… อูยยย… พอเถอะท่านซินแส… ”

เสียงร้องห้ามของซุ่ยเสียน ทำให้ซินแสจำต้องหยุดอย่างแสนเสียดาย นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าดูด แต่มันก็ทำให้เสียวซ่านเหลือเกิน

“ทรวงอกของเจ้าไม่มีความปกติใดๆ… ใหญ่มากขนาดนี้ถ้าเจ้าตั้งครรภ์เมื่อใดจะมีน้ำนมเยอะ บุตรของเจ้าจะอิ่มหนำไม่ขาดแคลนน้ำนมอย่างแน่นอน... แต่ข้าต้องจอตรวจอีกจุดสำคัญของเจ้า… ”

ซินแสจ้องมองหนอกเนินสวาทของซุ่ยเสียน โหนกนูนเหมือนส้มโอสองกลีบประกบกันอยู่ท่ามกลางเส้นไหมดกดำ

“ตรงไหนรึท่านซินแส…”

ซุ่นเสียนถามพร้อมกับดึงผ้าออกจากตา จ้องมองหน้าซินแสด้วยแววตาเคอะเขิน

“ตรงนี้… ”

ซินแสสูดหายใจแรงแล้วตอบ เอื้อมมือลงมาลูบไล้ต้นขาด้านในของนางพร้อมกับโอบสะโพกมานอนหงายที่ขอบเตียง

“ห๊ะ… ท่านซินแส… ”

ซุ่ยเสียนร้องอุทานด้วยความตกใจ น้ำเสียงของนางมิอาจระงับความตื่นเต้น

“อย่ากลัวข้า ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะว่าข้าอยากตรวจโดยละเอียด… จะได้รู้ว่าภาวะภายในอันซับซ้อนของเจ้านั้นมีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่… หรือบางทีรูอาจจะตัน… น้ำเชื้อของสามีเจ้าจึงเข้าไปไม่ถึงข้างใน”

ซินแสให้เหตุผลที่จะต้องตรวจให้ลึกซึ้งถึงเนื้อในของนาง

“ข้าอาย… ”

“เอาผ้าปิดตาไว้ จะช่วยให้เจ้าไม่เขินอายตอนข้าตรวจ… ”

ซินแสรีบแนะ ซุ่ยเสียนยอมทำตามแม้เคอะเขิน นางดึงชายผ้ามาปิดตาอีกครั้ง จากนั้นซินแสค่อยๆ เอาสอดมือเข้าใต้ชายผ้าที่คลุมต้นขาของนาง เลิกขึ้นมากองเอาไว้เหนือเอว จับหัวเข่าสองข้างดันแบะอ้าขึ้นมาขนานลำตัว

ซุ่ยเสียน สะใภ้ยอดกตัญญู

ตอนที่ 1

เรื่องราวเมื่อในอดีต

เกิดขึ้นที่อำเภอหยี่เย่า มณฑลเต้อเจี่ยง

“ทางนี้เจ้าค่ะท่านซินแส… ”

         ‘ซุนหนี่’ สาวใช้ของตระกูล ‘หนาน’ ที่ทำงานรับใช้อยู่ในบ้านหลังนี้มานานหลายปี กล่าวพลางเดินนำหน้าซินแสรูปงาม มีนามว่า ‘ชางเหริน’ เป็นหนุ่มใหญ่วัยกลางคน ผิวขาว รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาสะดุดตาผู้ที่ได้พบเห็น

ซุนหนี่พาซินแสรูปงามเข้ามายังห้องนอนของ ‘ซุ่ยเสียน’ สะใภ้ของตระกูลหนาน สตรีผู้มีความงดงามจนเป็นที่กล่าวขานโจษจันไปทั่วเมืองหยี่เหยา

ด้วยความเลอโฉมของซุ่ยเสียน ทำให้นางมีโอกาสเลือกสามีได้มากมายในปฐพี

แต่ทว่านางก็เลือก ‘หนานเปียน’ บุรุษหนุ่มซึ่งเป็นบุตรชายคนเดียวของ ‘หนานกง’ ซึ่งมีฐานะแค่ปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวยเข้าขั้นอภิมหาเศรษฐีเหมือนตระกูลอื่นๆ

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ซุ่ยเสียนเดือดร้อนในเรื่องเงินทองแต่อย่างใด เพราะว่าตระกูลหนานยังมีโรงทอผ้า ทุกเดือนหนานเปียนจะนำผ้าไหมไปขายต่างเมืองจนฐานะของตระกูลดีวันดีคืน

สาเหตุที่ซินแสชางเหรินต้องมาตรวจดูอาการของซุ่ยเสียนถึงบ้าน อันที่จริงมิได้เกิดจากสาเหตุแห่งความเจ็บป่วยทางกายแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะว่าซุ่ยเสียนอยากมีบุตรใจจะขาด ทั้งที่นางแต่งงานอยู่กินฉันสามีภรรยากับหนานเปียนมานานปีกว่า แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของสัญาณการตั้งครรภ์ให้เห็นแต่อย่างใด

เรื่องนี้สร้างความหนักใจให้กับหนานเปียนเป็นอย่างมาก ด้วยความกังวลว่าถ้าเป็นเช่นนี้ความหวังที่จะมีทายาทสืบสายเลือดแห่งวงศ์ตระกูล ก็ยิ่งริบหรี่ลงทุกที

“มาแล้วรึท่านซินแส… ”

เมื่อรู้ว่าวันนี้ซินแสจะเข้ามาดูอาการของสะใภ้ หนานเปียนก็แวะเข้ามาที่ห้องของภรรยา นั่งคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ๆ แล้วซินแสก็กล่าวว่า