บทที่ 1.4

คิดได้ดังนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา ดวงตาคมเหลือบมองลูกพลับครึ่งซีกที่นางทำตกไว้ ก่อนจะก้มลงไปหยิบขึ้นมา

“ต้นพลับต้นนี้ข้าปลูกเอง ปีนี้ออกลูกดกทั้งยังมีรสหวานกรอบ ลูกนี้สุกเกินไปไม่อร่อยหรอก”

กล่าวจบก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะเก็บลูกใหม่ที่น่าอร่อยกว่ามาจากต้นส่งให้นาง

อันซุ่ยเหลียนกะพริบตามองเขาด้วยความงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใช้มือหนึ่งยื่นออกไปรับ เขาเลื่อนมือหนีราวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามืออีกข้างของนางต้องเกาะกิ่งไม้เพื่อช่วยทรงตัว

เมื่อบิลูกพลับออกเป็นสองส่วน จึงส่งคืนให้นางส่วนหนึ่ง เขาถือเอาไว้ส่วนหนึ่ง

“อร่อยหรือไม่” เขาถามเมื่อเห็นนางกินด้วยท่าทางน่าอร่อยยิ่ง

“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ

“จะเก็บไปฝากพี่สาวเจ้าในห้องหอหรือ”

“เจ้าค่ะ” นางยังคงพยักหน้ารับเช่นเคย

“เช่นนั้นลงมาเถิด ข้าจะเก็บให้”

เขายื่นสองมือไปข้างหน้า เป็นการบอกว่าจะช่วยพานางลงมาจากต้นพลับ ซึ่งแน่นอนว่าอันซุ่ยเหลียนยื่นสองมือไปหาเขาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ

ทันทีที่สองมือของเขาสอดเข้าไปใต้ท่อนแขนเล็ก ความร้อนขุมหนึ่งแล่นผ่านปลายนิ้ว อาการวูบไหวไปทั่วทั้งร่าง ทำให้เกาอู่เยี่ยขมวดคิ้ว เขายังไม่วางนางลงทันที แต่กลับยกค้างเอาไว้ครู่หนึ่ง

ภาพความทรงจำเลือนรางปรากฏขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายวับไป เป็นภาพการต่อสู้ฉากหนึ่ง ทั้งยังเป็นการต่อสู้ที่ไม่ใคร่จะยุติธรรมนัก เนื่องจากบุรุษชุดสีดำผู้นั้นถูกเหล่าบุรุษชุดสีขาวรุมทำร้าย

เมื่อเพ่งมองใบหน้านั้น เขากลับพบว่านั่นคือใบหน้าของเขาเอง!!!

“นี่คืออะไร...” เขาพึมพำออกมาเสียงเบา

กลิ่นอายบางอย่างทำให้เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่าน ความร้อนขุมจากผิวกายใต้แพรพรรณนุ่มมือ วิ่งผ่านเข้าไปในกายเขา ทำให้เขากระวนกระวายแปลกๆ

“คุณชายรอง”

เสียงแผ่วๆ ของนางทำให้เขารู้สึกตัว กระทั่งรีบวางนางลงบนพื้น พร้อมกับพูดกลบเกลื่อน “เจ้ามิใช่อายุสิบสี่แล้วหรอกหรือ”

เจ้าร่างน้อยในมือให้ความรู้สึกราวกับไร้น้ำหนัก กระทั่งเขาไม่ต้องออกแรงมากก็สามารถยกนางตัวลอยขึ้น เขามองนางขึ้นๆ ลงๆ รอบหนึ่ง กระทั่งสายตาไปหยุดที่ซาลาเปาสองข้างอีกครั้ง

“เหตุใดตัวไม่สูงขึ้นเลย” ก้มลงมองคนที่สูงแค่หน้าอกเขาถึงกับถอนหายใจอีกครั้ง

“ข้าจะปักปิ่นปีหน้าเจ้าค่ะ ยังมีเวลาสูงขึ้นอีกตั้งปีหนึ่ง”

เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ปลายนิ้วที่ยังคงหลงเหลือสัมผัสนุ่มนิ่ม ทำให้เขามองสบตานางด้วยดวงตาพิจารณา

มือใหญ่ยื่นออกไปช่วยนางปัดๆ เส้นผมที่ยุ่งเหยิง ภาพเดิมๆ ยังคงปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เขาแตะต้องนาง

“เจ้าชื่ออะไร”

“ซุ่ยเหลียนเจ้าค่ะ อันซุ่ยเหลียน”

“ข้าจะช่วยเจ้าเก็บลูกพลับ แล้วก็...เจ้าคงต้องทำอะไรบางอย่างกับผมเจ้าแล้ว”

อันซุ่ยเหลียนกะพริบตามองเขา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบมวยผมที่หลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ใบหน้าน้อยๆ เกิดเค้าของความยุ่งยาก นางมองไปยังทิศทางที่สหายตัวน้อยทั้งสองคนเดินจากไป

“ข้าช่วยเจ้าก็แล้วกัน”

นางหันขวับกลับมามองเขา ด้วยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ท่านหรือเจ้าคะ”

“ข้าดูไม่น่าเชื่อถือถึงเพียงนั้นเลยหรือ”

เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ ในใจรู้สึกชอบดวงตางดงามส่องประกายแห่งความบริสุทธิ์ที่ยากจะได้เห็น

ได้ยินมาว่าตระกูลอันหวงแหนบุตรสาวคนเล็กยิ่งกว่าสิ่งใด เห็นทีเรื่องนี้คงจะไม่ใช่เป็นเพียงข่าวลือ เพราะจนป่านนี้เขาเองก็เพิ่งเคยได้พบนาง ทั้งที่บ้านของทั้งสองก็อยู่ฝั่งตรงกันข้าม

หากไม่ใช่เพราะเพิ่งเกี่ยวดองกัน และอันซุ่ยเหลียนแอบตามสหายตัวน้อยเข้ามา เห็นทีเขาเองที่ไม่ใคร่จะสนใจคนรอบข้าง คงไม่มีโอกาสได้เข้าถึงตัวนางเป็นแน่ ยิ่งเป็นหลังปักปิ่นก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

“นั่งตรงนั้นก็แล้วกัน”

เกาอู่เยี่ยชี้มือไปยังหินก้อนหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากต้นพลับ เขายิ้มกว้างเมื่อมองเห็นนางพยักหน้าโดยดี

เมื่อนั่งลงชายหนุ่มยังไม่ทันได้ตบลงยังที่นั่งข้างๆ ทั้งนี้ก็เพื่อให้นางปีนขึ้นมานั่ง อันซุ่ยเหลียนกลับทำให้เขาสะดุ้ง

นางถึงกับปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขาเสียอย่างนั้น!!!