LOGINShare
บทที่ 1.5
publish date:
2026-03-18 06:37:02เกาอู่เยี่ยอ้าปากค้างมองการกระทำของอีกฝ่าย กลิ่นหอมเย้ายวนจากเจ้าร่างนิ่ม ส่งผลให้ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เขาพบว่ากลิ่นอายของนาง ทำให้ความชั่วร้ายบางอย่างในร่างของตนตื่นตัว
“เจ้าทำอะไร”
ไม่วายมองไปโดยรอบ เนื่องจากเกรงว่าจะมีบ่าวไพร่ในจวนผ่านมาเห็น
“ก็ท่านบอกจะม้วนมวยผมให้ข้าใหม่”
“ก็...ใช่ แต่ไม่ต้องถึงกับนั่งบนตักเช่นนี้กระมัง”
“ท่านแม่กับแม่นมก็ให้ข้านั่งเช่นนี้ทุกครั้ง”
นางกะพริบตามองเขาราวกำลังไม่เข้าใจ รู้สึกว่าตัวนางเองสามารถไว้ใจเขาได้ นับจากที่เขาใจดีช่วยพานางลงมาจากต้นพลับ
“เจ้าตัวนุ่มนิ่มแสนอันตราย” เกาอู่เยี่ยพึมพำ
“เจ้าคะ” อันซุ่ยเหลียนเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นเชิงถาม
“ไม่มีอะไรนั่งนิ่งๆ”
นางขยับเพื่อหาท่าทีสบายตัว แต่กลับได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ของชายหนุ่ม
“ดูเหมือนจวนสกุลอันจะไม่มีบุตรชายสินะ”
เขาพยายามดึงความสนใจของตัวเองไปที่เรือนผมนุ่มสวย บอกตัวเองให้มองข้ามสะโพกนิ่มซึ่งกำลังถูไถไปมากับหน้าขา ในยามที่เด็กสาวแกว่งเท้าทั้งสองข้างไปมาบนตัก
แม้อันซุ่ยเหลียนนับว่ายังไม่ปักปิ่น แต่เรือนร่างของนางที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้า ทุกอย่างกลับอวบอิ่มและเริ่มมีน้ำมีนวล
เกาอู่เยี่ยสบถกับตัวเองในใจ เขาเร่งมือม้วนมวยซาลาเปาก้อนแรกขึ้นอย่างทุลักทุเล กระทั่งสายตาเผลอมองไปยังสาบเสื้อ ซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะหายใจ
ภายใต้เสื้อตัวหลวมนั้นเขาให้สงสัยว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้า เด็กสาวซึ่งมีกลิ่นกายละมุนจะงดงามขึ้นเพียงใด และหากวันหนึ่งเขาได้ไล้มือเข้าไปยังใต้สาบเสื้อนั้นสักครา...
“สองหรือสามได้หรือไม่เจ้าคะ”
“อะไรนะ!” เขาเสียงดังขึ้นอย่างลืมตัว
“ลูกพลับ ท่านเก็บให้ข้าเพิ่มอีกสักสองหรือสามลูกได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากเอากลับไปฝากท่านพ่อ ท่านแม่ ยังมีแม่นมด้วย”
เกาอู่เยี่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก่นด่าตัวเอง ก่อนจะรีบจัดการกับซาลาเปาก้อนที่สอง “ข้าจะให้บ่าวไพร่เก็บใส่ตะกร้าส่งไปที่จวนตระกูลอันก็แล้วกัน”
กล่าวจบก็ใช้สองมือยกเอวเล็กขึ้น ความรู้สึกเช่นเดิมยังคงวูบวาบยังปลายนิ้ว ราวกับเขาสามารถสัมผัสผิวเนื้อของนางโดยตรง
“ซุ่ยเหลียน ต่อไปหากมีบุรุษอื่นเข้าใกล้เจ้า เจ้าอย่าได้ปล่อยให้เขาถูกเนื้อต้องตัวเจ้า”
นางขมวดคิ้วเงยหน้ามองเขาราวยังไม่เข้าใจ “แต่...ท่านไม่ใช่คนอื่น ไม่ใช่หรือเจ้าคะ” นางมีท่าทีลังเล
“ท่านแม่บอกว่าพี่เซียนเอ๋อร์แต่งให้พี่ใหญ่หย่งหาน เขาลูบศีรษะข้า ทั้งยังบอกว่านับจากนี้ไม่ใช่คนอื่นไกล พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง ท่านเป็นน้องชายของพี่ใหญ่หย่งหาน ก็ไม่นับว่าเป็นคนอื่น”
เกาอู่เยี่ยยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “ข้าหมายถึงผู้อื่นที่ไม่ใช่เราสองตระกูล”
“อ๋อ เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจ” นางพยักหน้าพร้อมกับแบมือออกไป “ลูกพลับ”
มองรอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันนั้น เกาอู่เยี่ยก็ยิ่งใจเต้นรัว กลิ่นกายของนางทำให้เขาไม่อาจสงบ ดวงตาของนางทำให้ความชั่วร้ายในใจของเขาปะทุ
มือใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย ในยามที่ความคิดทั้งดีและเลวกำลังขัดแย้งกัน
เอื้อมมือขึ้นไปไม่กี่ครั้ง ลูกพลับลูกใหญ่หวานฉ่ำสามลูกก็ถูกส่งให้มือน้อย รอยยิ้มหล่อเหลาเผยออกมา ในยามที่บอกให้นางรีบไป
กระนั้นดวงตาเคร่งเครียดกลับทำให้เด็กสาวสงสัย “ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”
“เจ้ารีบไปเถิด ข้าเพียง...เหนื่อย”
เขากำมือแน่นเมื่อความคิดชั่วร้ายปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ทันทีที่มองไปยังน้ำตกจำลอง ตรงนั้นมีสถานที่ลับซึ่งเขาเป็นคนสร้างขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อซุกซ่อนความลับเกี่ยวกับตัวเขาเอาไว้
เขาถึงกับกำลังคิดจะลากนางเข้าไปในนั้น!!!
“พี่อู่เยี่ย” เด็กสาวหันกลับมามองเขาทั้งยังยิ้มกว้าง “ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ ท่านใจดีมากเลย”
เสียงปีศาจชั่วร้ายในตัวเขาคำรามลั่น...
เกาอู่เยี่ยนั่งหน้าซีดขาว เหงื่อซึมออกมาจากไรผมและฝ่ามือใหญ่ที่กำแน่น เขาฝืนยิ้มให้นางจากนั้นก็มองดูนางค่อยๆ เดินลับไปจากสวนของจวนแม่ทัพ
เสียงคำรามเบาๆ ในลำคอดังขึ้น ร่างเกร็งจึงค่อยๆ ผ่อนคลาย
“ข้านะหรือใจดี...” เขาพึมพำอย่างเหม่อลอย
สายตาคมมองไปยังน้ำตกจำลอง สายลมที่พัดแผ่วเข้ามาเอื่อยๆ แมกไม้ในสวนปลิวไสว
ร่างสูงที่นั่งนิ่งลุกขึ้นจากนั้นจึงเดินตรงไปยังน้ำตกจำลอง กดมือเข้าไปยังรอยบุ๋มของแนวหินเหนือน้ำตก
ไม่นานประตูลับบานหนึ่งก็เลื่อนเปิด พร้อมกับความลับมากมายที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่าน
Latest chapter
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 4.3
เตียงหลังเล็กถูกยกเข้ามาเพิ่ม แต่เบาะนวมและผ้าห่มผืนหนา นางเพิ่งแอบนำเข้ามาเปลี่ยน โต๊ะเครื่องเขียนถูกยกเข้ามาก่อนหน้านี้ แต่พู่กันและกระดาษเป็นนางที่แอบนำเข้ามาที่นี่เป็นสถานที่ซึ่งนางใช้เขียนจดหมายหาเกาอู่เยี่ย เป็นสถานที่แห่งความลับที่นางและเขามีร่วมกันอันซุ่ยเหลียนหดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา ครุ่นคิดถึงบุรุษที่ครอบครองความคำนึงของนาง นับจากวันที่นางได้เข้ามาในห้องลับแห่งนี้ครั้งแรกผิวแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อ เพราะความหนาวเย็นของอากาศ ปีนี้อากาศหนาวเย็นเร็วกว่าทุกปี ดูแล้วคิดว่าหิมะอาจจะตกลงมาได้ทุกเมื่อมือเล็กแตะลงไปยังตำแหน่งกลางอก หยกมังกรเหินยังอยู่กับนางเสมอ เพราะนับจากที่เขามอบให้ นางก็พกติดตัวไม่ห่าง ทั้งยังไม่เคยให้ใครได้เห็นหรือสัมผัสสักครั้ง“พี่อู่เยี่ย ข้าจะปักปิ่นพรุ่งนี้แล้วนะเจ้าคะ”นางพึมพำด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นนึกถึงวันที่ได้สนทนากับเกาฮูหยินพลันรู้สึกเขินอาย หลังพิธีปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน แม่สื่อจากตระกูลเกาจะถูกส่งมาทาบทาม ของหมั้นหมายที่เกาฮูหยินตระเตรียมจะถูกส่งมายังจวนตระกูลอันนาง...จะกลายเป็นคู่หมายของเกาอู่เยี่ยอย่างเป็นทางการระหว่างเดินออกม
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 4.2
เกาอู่เยี่ยยิ้มกว้างหลังจากพับจดหมายเข้าไปในอกเสื้อ เขาให้คิดถึงใบหน้าน้อยๆ ที่เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสดใส เรียวคิ้วมุ่นลงเป็นเชิงถาม ในยามที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหนึ่งปีมาแล้วหลังจากที่เขาจากมา ทุกวันเขายังคงคิดคำนึงถึงนางอยู่เสมอ แม้ว่าการดำเนินการอย่างลับๆ จะเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยอันตรายเรื่องการตระเตรียมไพร่พล รวมไปถึงเส้นทางการเคลื่อนทัพที่ต้องทำอย่างระมัดระวัง เนื่องจากไม่ต้องการให้คนของตระกูลฟางไหวตัวทัน“จะปักปิ่นแล้วสินะ คงจะเป็นเดือนหน้า”ด้วยจดหมายใช้เวลาเดินทางนานกว่าที่ควร ดังนั้นหากเขาคำนวณดูแล้ว อันซุ่ยเหลียนคงจะปักปิ่นเดือนหน้านี้ นึกถึงที่นางบอกว่ามีผู้อาวุโสท่านหนึ่งมอบปิ่นที่จะใช้ในวันงาน รอยยิ้มหล่อเหลาพลันกว้างขึ้นอีกเขาไหนเลยจะไม่รู้ว่าคนผู้นั้นคือผู้ใด หากไม่ใช่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะเป็นผู้ใดไปได้เล่า เพราะก่อนหน้านี้เขายังยืนยันกับอีกฝ่ายไปแล้วว่าต้องเป็นอันซุ่ยเหลียน ฐานะหรือความเหมาะสมเขาไม่แยแสทั้งสิ้น‘ชั่วชีวิตนี้กระหม่อมไม่เคยปรารถนาสิ่งใดอย่างจริงจัง ทุกอย่างกระหม่อมล้วนมีพร้อม ตระกูลเกามอบทุกอย่างตราบที่บุรุษผู้หนึ
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 4.1
แม้จะไม่เป็นทางการ ในตอนนี้นางนับว่าเป็นคู่หมายเขา และเขาไม่ยอมให้ผู้ใดมาแย่งนางไปอย่างแน่นอน“ข้าจำไว้แล้วเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ข้าหมั้นหมายกับท่านได้จริงๆ หรือเจ้าคะ ท่าน...ไม่รังเกียจที่ข้าเป็นเด็กไม่ประสีประสาหรือ”“รังเกียจหรือ” เขาเลิกคิ้ว “ข้าชอบเจ้าถึงเพียงนี้” เขาก้มลงมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ไม่เพียงแค่หมั้นหมายกับเจ้าเท่านั้น แต่ข้าจะแต่งเจ้าเป็นฮูหยินอีกด้วย”“สัญญานะเจ้าคะ”“สัญญา”เกาฮูหยินไปพบสองสามีภรรยาตระกูลอันด้วยตัวเอง นางขอสนทนากับทั้งสองเงียบๆ ทั้งยังทำตามประสงค์ของบุตรชายด้วยความยินดี เนื่องจากเกาอู่เยี่ยยืนยันว่าจะหมั้นหมายอันซุ่ยเหลียนเอาไว้ หากนางผ่านการปักปิ่นเข้าสู่วัยออกเรือนคราแรกนางเพียงประหลาดใจเพราะบุตรชายผู้นี้หาได้สนใจเรื่องอิสตรีไม่ จริงอยู่เขาไม่ได้เจนจัดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคยผ่านเรื่องการมีสัมพันธ์กับอิสตรีบุรุษในกองทัพย่อมมีบ้างที่ออกไปหาความสำราญ ยิ่งเป็นนายน้อยของกองทัพด้วยแล้ว นายกองต่างๆ ไหนเลยจะไม่ช่วยกันส่งเสริมให้นายน้อยของตนเติบโตเป็นหนุ่มกระนั้นนางไหนเลยจะคิดว่ามองข้ามบางอย่างไป ก่อนหน้านี้ที่เกาอู่เยี่ยยังไม่ได้เ
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 3.4
มือน้อยเริ่มเลื่อนต่ำลงไป แต่เกาอู่เยี่ยกลับคว้ามือของนางเอาไว้ได้ทัน“ชู่ว ไม่ได้ ยังไม่ได้ ซุ่ยเหลียนเด็กดี”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรมานไม่ต่างจากนาง เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้น เพราะปลายนิ้วเล็กเรียวปัดไปโดนกับความแข็งขึงเกาอู่เยี่ยครางเสียงพร่า ก้มลงจุมพิตลึกล้ำเป็นการเตือนมือใหญ่เลื่อนกางเกงเด็กสาวลงต่ำ ไล้ฝ่ามือลงไปสำรวจความชุ่มชื้น ขณะที่เลื่อนริมฝีปากลงครอบครองความนุ่มนิ่มอวบหยุ่นที่เริ่มเต่งตึงข้อมือน้อยถูกพันธนาการอีกครั้ง แต่ครานี้ความต้องการของเขามีเพียงกางเกงบางๆ ขวางกั้นกับความชุ่มชื้นของนางอย่างหมิ่นเหม่ยิ่งในยามที่เขาใช้มืออีกข้างสอดเข้ากับสะโพกเล็กเนียนมือ ยกตัวนางให้ความชุ่มชื้นสัมผัสบดเบียดแนบชิด เขาก็ยิ่งส่งเสียงคำรามออกมาอย่างลืมตัวทั้งสองส่งเสียงครางพร้อมกับลมหายใจที่ติดขัด ในยามเอวสอบขยับไหวเป็นจังหวะราวกำลังร่วมรัก เขาไม่ได้สอดลึกแต่สัมผัสกลับชัดเจนกว่าเมื่อครู่ความร้อนเร่าของจังหวะทำให้ทั้งสองแทบขาดใจ แต่กลับยังคงมีบางอย่างขวางกั้น ทำให้ทุกอย่างไม่อาจเติมเต็มอันซุ่ยเหลียนส่งเสียงเว้าวอน นางยื่นหน้าขึ้นมาจุมพิตเรียกร้องให้เขาปลดปล่อยความทรมานนี้แต่เพราะร่างขอ
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 3.3
ใบหน้างดงามแดงก่ำด้วยความรัญจวน เรือนร่างขาวผ่องใต้ร่างแกร่ง เส้นผมยาวสลวยซึ่งคลอเคลียลาดไหล่กลมมน ในยามที่เขารั้งนางขึ้นนั่งบนตักแกร่ง‘พี่อู่เยี่ย’น้ำเสียงเย้ายวนออดอ้อน ในยามที่เขาขยับกายแกร่งหนักหน่วงขึ้น“พี่อู่เยี่ย” ใบหน้าเยาว์วัยทับซ้อนกับโฉมสะคราญ ซึ่งเขามั่นใจว่านั่นคือภาพในอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นเกาอู่เยี่ยหลุดการควบคุม ร่างใหญ่เอนกายไปข้างหน้าบีบให้ร่างเล็กนอนหงายลงไปกับแท่นหิน เขาไม่ไยดีหีบที่เขาใช้เก็บของสำคัญ แต่กลับปัดลงไปจนพ้นทางเสียงกระแทกส่งผลให้ร่างน้อยสะดุ้ง เพียงแต่นางไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน ร่างทั้งร่างกลืนหายเข้าไปในอ้อมกอดที่ทาบทับ ทั้งยังบีบให้นางเปิดท่อนขาเล็กออก กระทั่งกายเบื้องหน้าของทั้งสองแนบชิดล่อแหลมจุมพิตบีบบังคับทำให้อันซุ่ยเหลียนตื่นตระหนก หากแต่ร่างกายของนางกลับวูบวาบหวามไหว สัมผัสจากมือใหญ่ที่เลื่อนไปจากใบหน้าลงมายังลำคอ แผ่วเบา...แต่กลับสร้างความร้อนขุมหนึ่งขึ้นในร่างกายของนางอย่างน่าประหลาดมือใหญ่สอดเข้าไปในเรือนผม มวยผมที่เขาเพิ่งเกล้าขึ้นหลุดลุ่ย ยิ่งทำให้นางไม่หลงเหลือเค้าความอ่อนเยาว์ ใบหน้าและริมฝีปากแดงเรื่อ ทำให้เขาปรารถนาจะทำลายมากกว่
ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร บทที่ 3.2
“ซุ่ยเหลียน”“เจ้าคะ”“เจ้าชอบข้าหรือไม่”“เอ๋” นางมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“ข้าหมายถึง แม้ผู้อื่นจะเกลียดชังข้า ไม่เชื่อใจในตัวข้า เจ้าจะยอมอยู่ข้างข้าและเชื่อใจข้าเพียงคนเดียวหรือไม่”เด็กสาวมองเขาคล้ายยังไม่เข้าใจนัก กระนั้นใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ กลับสามารถล่อลวงนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย“เจ้าบอกว่าแม้ไม่มีใครกล้าหมั้นหมายกับข้า เจ้าจะหมั้นหมายกับข้าเอง จำได้หรือไม่”เด็กสาวพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ลมหายใจอบอุ่นวนเวียนรอบใบหน้า ส่งผลให้นางหน้าร้อนเห่ออย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แต่เพียงว่านางหาได้รังเกียจเขาไม่หยกมังกรดำถูกคล้องลงไปเหนือศีรษะ ลากลงมาตามเส้นผมยาวสลวย กระทั่งมือใหญ่วางหยกชิ้นนั้นลงยังตำแหน่งกลางอก“พี่อู่เยี่ย” นางเงยหน้าเรียกเขาเป็นเชิงถาม“ของหมั้น” เขายิ้มให้นางด้วยดวงตาอ่อนโยน “สัญญากับข้า หากข้ายังไม่กลับมาจากชายแดน หลังปักปิ่นเจ้าจะไม่หมั้นหมายและห้ามมีใจให้ผู้ใดนอกจากข้า”“ท่านไปนานเลยหรือเจ้าคะ”“สองปี”นางมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ไม่ได้มาร่วมงานปักปิ่นของข้าจริงๆ”ปิ่นปักผมหยกถูกยื่นมาให้นาง “ข้าให้ นี่เป็นของที่ข้าใช้เงินเบี้ยหวัดของตั
You may also like
ท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW21.6K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน32.2K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว74.9K viewsคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง25.1K viewsจันทราพยัคฆ์จอมนางรัตติกาล
ท่านจอมยุทธ์19913.3K viewsทะลุมิติสู่อ้อมกอดของคุณสามี
ฮวาเฟิ่งหวง3.1K viewsเจ้าสาวมังกร
ซินเหมย / ณศิกมล1.5K viewsข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์
อาทิตย์ชมดาว1.5K views
