บทที่ 1.5

เกาอู่เยี่ยอ้าปากค้างมองการกระทำของอีกฝ่าย กลิ่นหอมเย้ายวนจากเจ้าร่างนิ่ม ส่งผลให้ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เขาพบว่ากลิ่นอายของนาง ทำให้ความชั่วร้ายบางอย่างในร่างของตนตื่นตัว

“เจ้าทำอะไร”

ไม่วายมองไปโดยรอบ เนื่องจากเกรงว่าจะมีบ่าวไพร่ในจวนผ่านมาเห็น

“ก็ท่านบอกจะม้วนมวยผมให้ข้าใหม่”

“ก็...ใช่ แต่ไม่ต้องถึงกับนั่งบนตักเช่นนี้กระมัง”

“ท่านแม่กับแม่นมก็ให้ข้านั่งเช่นนี้ทุกครั้ง”

นางกะพริบตามองเขาราวกำลังไม่เข้าใจ รู้สึกว่าตัวนางเองสามารถไว้ใจเขาได้ นับจากที่เขาใจดีช่วยพานางลงมาจากต้นพลับ

“เจ้าตัวนุ่มนิ่มแสนอันตราย” เกาอู่เยี่ยพึมพำ

“เจ้าคะ” อันซุ่ยเหลียนเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นเชิงถาม

“ไม่มีอะไรนั่งนิ่งๆ”

นางขยับเพื่อหาท่าทีสบายตัว แต่กลับได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ของชายหนุ่ม

“ดูเหมือนจวนสกุลอันจะไม่มีบุตรชายสินะ”

เขาพยายามดึงความสนใจของตัวเองไปที่เรือนผมนุ่มสวย บอกตัวเองให้มองข้ามสะโพกนิ่มซึ่งกำลังถูไถไปมากับหน้าขา ในยามที่เด็กสาวแกว่งเท้าทั้งสองข้างไปมาบนตัก

แม้อันซุ่ยเหลียนนับว่ายังไม่ปักปิ่น แต่เรือนร่างของนางที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้า ทุกอย่างกลับอวบอิ่มและเริ่มมีน้ำมีนวล

เกาอู่เยี่ยสบถกับตัวเองในใจ เขาเร่งมือม้วนมวยซาลาเปาก้อนแรกขึ้นอย่างทุลักทุเล กระทั่งสายตาเผลอมองไปยังสาบเสื้อ ซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะหายใจ

ภายใต้เสื้อตัวหลวมนั้นเขาให้สงสัยว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้า เด็กสาวซึ่งมีกลิ่นกายละมุนจะงดงามขึ้นเพียงใด และหากวันหนึ่งเขาได้ไล้มือเข้าไปยังใต้สาบเสื้อนั้นสักครา...

“สองหรือสามได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อะไรนะ!” เขาเสียงดังขึ้นอย่างลืมตัว

“ลูกพลับ ท่านเก็บให้ข้าเพิ่มอีกสักสองหรือสามลูกได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากเอากลับไปฝากท่านพ่อ ท่านแม่ ยังมีแม่นมด้วย”

เกาอู่เยี่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก่นด่าตัวเอง ก่อนจะรีบจัดการกับซาลาเปาก้อนที่สอง “ข้าจะให้บ่าวไพร่เก็บใส่ตะกร้าส่งไปที่จวนตระกูลอันก็แล้วกัน”

กล่าวจบก็ใช้สองมือยกเอวเล็กขึ้น ความรู้สึกเช่นเดิมยังคงวูบวาบยังปลายนิ้ว ราวกับเขาสามารถสัมผัสผิวเนื้อของนางโดยตรง

“ซุ่ยเหลียน ต่อไปหากมีบุรุษอื่นเข้าใกล้เจ้า เจ้าอย่าได้ปล่อยให้เขาถูกเนื้อต้องตัวเจ้า”

นางขมวดคิ้วเงยหน้ามองเขาราวยังไม่เข้าใจ “แต่...ท่านไม่ใช่คนอื่น ไม่ใช่หรือเจ้าคะ” นางมีท่าทีลังเล

“ท่านแม่บอกว่าพี่เซียนเอ๋อร์แต่งให้พี่ใหญ่หย่งหาน เขาลูบศีรษะข้า ทั้งยังบอกว่านับจากนี้ไม่ใช่คนอื่นไกล พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง ท่านเป็นน้องชายของพี่ใหญ่หย่งหาน ก็ไม่นับว่าเป็นคนอื่น”

เกาอู่เยี่ยยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “ข้าหมายถึงผู้อื่นที่ไม่ใช่เราสองตระกูล”

“อ๋อ เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจ” นางพยักหน้าพร้อมกับแบมือออกไป “ลูกพลับ”

มองรอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันนั้น เกาอู่เยี่ยก็ยิ่งใจเต้นรัว กลิ่นกายของนางทำให้เขาไม่อาจสงบ ดวงตาของนางทำให้ความชั่วร้ายในใจของเขาปะทุ

มือใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย ในยามที่ความคิดทั้งดีและเลวกำลังขัดแย้งกัน

เอื้อมมือขึ้นไปไม่กี่ครั้ง ลูกพลับลูกใหญ่หวานฉ่ำสามลูกก็ถูกส่งให้มือน้อย รอยยิ้มหล่อเหลาเผยออกมา ในยามที่บอกให้นางรีบไป

กระนั้นดวงตาเคร่งเครียดกลับทำให้เด็กสาวสงสัย “ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”

“เจ้ารีบไปเถิด ข้าเพียง...เหนื่อย”

เขากำมือแน่นเมื่อความคิดชั่วร้ายปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ทันทีที่มองไปยังน้ำตกจำลอง ตรงนั้นมีสถานที่ลับซึ่งเขาเป็นคนสร้างขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อซุกซ่อนความลับเกี่ยวกับตัวเขาเอาไว้

เขาถึงกับกำลังคิดจะลากนางเข้าไปในนั้น!!!

“พี่อู่เยี่ย” เด็กสาวหันกลับมามองเขาทั้งยังยิ้มกว้าง “ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ ท่านใจดีมากเลย”

เสียงปีศาจชั่วร้ายในตัวเขาคำรามลั่น...

เกาอู่เยี่ยนั่งหน้าซีดขาว เหงื่อซึมออกมาจากไรผมและฝ่ามือใหญ่ที่กำแน่น เขาฝืนยิ้มให้นางจากนั้นก็มองดูนางค่อยๆ เดินลับไปจากสวนของจวนแม่ทัพ

เสียงคำรามเบาๆ ในลำคอดังขึ้น ร่างเกร็งจึงค่อยๆ ผ่อนคลาย

“ข้านะหรือใจดี...” เขาพึมพำอย่างเหม่อลอย

สายตาคมมองไปยังน้ำตกจำลอง สายลมที่พัดแผ่วเข้ามาเอื่อยๆ แมกไม้ในสวนปลิวไสว

ร่างสูงที่นั่งนิ่งลุกขึ้นจากนั้นจึงเดินตรงไปยังน้ำตกจำลอง กดมือเข้าไปยังรอยบุ๋มของแนวหินเหนือน้ำตก

ไม่นานประตูลับบานหนึ่งก็เลื่อนเปิด พร้อมกับความลับมากมายที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่าน