บทที่ 2.4

เขาพึมพำหลังตั้งสติแล้วพาเด็กสาวทั้งสองเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพ มองดูแผ่นหลังซุกซนที่วิ่งตามกันไปด้านใน ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียด

ดูเหมือนทุกครั้งที่อันซุ่ยเหลียนแตะต้องเขา ภาพบางอย่างก็จะปรากฏขึ้น “การเข่นฆ่าในท้องพระโรงนั้นมันคืออะไรกัน”

เช่นกันกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ภาพเหล่านั้นถึงกับทำให้เขากระหายที่จะพิสูจน์

เมื่อวานเพิ่งได้พบองค์ชายตัวปลอมที่เป็นตัวตายตัวแทนในวังหลวง เมื่อเช้าเขาเองก็ตัดสินใจได้ว่าอนาคตเขาควรทำสิ่งใด มาวันนี้กลับมองเห็นภาพของตนบุกเข้าไปในท้องพระโรงทอง เห็นชัดว่าภาพนั้นมิใช่เขาที่คิดไปเอง

อันซุ่ยเหลียนมองตามร่างสูงที่เดินหายลับไปในสวน ตั้งแต่มาส่งนางกับอันเฟิ่งเซียนในเรือนหลัก เกาอู่เยี่ยก็หายไปเลย นางยังอยากจะสนทนากับเขาหลายครั้ง เพราะตอนนั้นไม่ทันคิดมาก จึงโพล่งออกไปว่าจะหมั้นหมายกับเขา

ยิ่งไปกว่านั้นทันทีที่นางพูดจบเขากลับไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังมีท่าทีเหม่อลอย นางกลัวเหลือเกินว่าเขาจะโกรธกระทั่งไม่มาเล่นกับนางอีกแล้ว ดังนั้นจึงแอบกังวลอยู่ลึกๆ

“เสี่ยวเฟิ่งเจ้าว่าพี่อู่เยี่ยจะโกรธหรือไม่”

“ไม่รู้สิ แต่แรกเขาก็ไม่ได้อยากจะหมั้นหมายหรือแต่งสตรีใดเข้าจวน เจ้าเพิ่งรู้จักกับเขา ถึงจะดูสนิทสนมแต่ถึงกับโพล่งออกมาว่าจะหมั้นหมาย ไม่แน่ว่าเขาอาจโกรธ แต่เจ้ายังไม่ปักปิ่นนี่นา ดังนั้นอ้างเรื่องนี้ก็แล้วกัน”

อันเฟิ่งเซียนมองตามสายตาของอันซุ่ยเหลียน “ไปสิ ข้ารับหน้าเอง ท่านป้าไม่สงสัยหรอก เจ้าไปบอกเขาตามนี้รับรองว่าเขาย่อมหายโกรธ”

“จริงหรือ” อันซุ่ยเหลียนมีท่าทีร่าเริงขึ้นมา นางลืมคิดไปว่าแม้อันเฟิ่งเซียนจะรู้เรื่องราวมากมาย ทั้งยังชอบออกความคิดเห็นในเรื่องต่างๆ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นทั้งคู่

เห็นร่างสูงก้าวเดินลึกเข้าไปในสวน อันซุ่ยเหลียนเร่งฝีเท้าตามจนกลายเป็นวิ่ง มองดูเกาอู่เยี่ยเดินหายลับเข้าไปยังด้านหลังน้ำตกจำลอง นางพลันหยุดหายใจหอบด้วยความลังเล

ดวงตากลมสว่างสดใส จ้องมองดูทางเดินซึ่งซุกซ่อนอยู่ ความอยากรู้อยากเห็น กลับเอาชนะความลังเลได้ในเวลาต่อมา ร่างน้อยรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวตามเข้าไปทางเดินหินซึ่งทอดลึกเข้าไปเป็นอุโมงค์

ประตูอุโมงค์หินถูกเปิดทิ้งเอาไว้ ดังนั้นอันซุ่ยเหลียนจึงเดินตามเข้าไปได้ หาไม่แล้วหากเป็นในยามปกติ นางไหนเลยจะมองเห็นกลไกที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือ”

“ขอรับท่านพ่อ”

เสียงสนทนาก้องออกมาจากด้านใน ทำให้อันซุ่ยเหลียนรีบแทรกตัวเข้าไปในซอกเล็กๆ นางตัวเล็กอีกทั้งด้านในก็มืดสนิท ทำให้เกาจิ้นมองไม่เห็นในยามที่ก้าวเดินใกล้เข้ามา

“องค์ชายรองซางเยว่ทรงมีตระกูลฟางหนุนหลัง ถึงจะเป็นในยามนี้เราก็ไม่อาจดูแคลนฟางกุ้ยเฟย”

“เรื่องนี้ลูกรู้ดีขอรับ”

“ลูกเยี่ย”

“ขอรับท่านพ่อ”

“หากสำเร็จ เจ้า...ต้องการบัลลังก์นี้เอาไว้หรือว่ายกให้ผู้อื่น” เกาจิ้นเอ่ยถามด้วยความกังวล

ดูเหมือนเกาอู่เยี่ยเองก็ชะงักงันไป “เรื่องนั้นให้เป็นเรื่องที่เราค่อยๆ ใคร่ครวญเถิดขอรับ” เขาเองก็ไม่รู้ดังนั้นจึงตอบไม่ได้

“เช่นนั้นก็ได้ ตอนนี้เรื่องที่เจ้าเป็นองค์ชายใหญ่แคว้นเทียนเฉายังไม่มีใครรู้ อาศัยความได้เปรียบนี้ทั้งยังมีตระกูลเกาของเราคอยช่วย ไม่ว่าอย่างไรพ่อเองก็มั่นใจว่าทุกอย่างต้องลุล่วง”

หลังจากเกาจิ้นเดินนำเกาอู่เยี่ยออกไป อันซุ่ยเหลียนก็ได้แต่หันไปมองทางเดินทอดยาวเข้าไปยังโถงหิน ด้านในยังคงมีคบเพลิงเสียบอยู่เพื่อให้ความสว่าง

ความอยากรู้อยากเห็น ทำให้นางตัดสินใจเดินหน้าเข้าไปด้านใน มากกว่าหวาดกลัวแล้วรีบออกไปจากสถานที่แห่งนี้

กลางห้องมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ ร่างเล็กเดินเข้าไปช้าๆ ความสงสัยและบทสนทนาที่นางเองก็ไม่ใคร่จะเข้าใจ ทำให้นางยื่นมือออกไปยังหีบดังกล่าว

“หากกล้าเปิด จากวันนี้ชีวิตเจ้าจะเป็นของข้า”

เสียงนั้นทำให้นางสะดุ้งเฮือก “พี่อู่เยี่ย!!”