บทที่ 2.1

ทันทีที่แสงสว่างจากคบเพลิงส่องเข้าไปตามทางเดินทอดยาว ความมืดก็ถูกปัดเป่าหลงเหลือเพียงความเงียบงันวังเวง

เสียงฝีเท้าก้าวเข้าไปทีละก้าวๆ ของเกาอู่เยี่ย ดังก้องไปทั่วทั้งทางเดิน หัวใจอันเต้นรัวและความเจ็บปวดจากเรื่องราวในอดีต ไม่อาจทำร้ายเข้าได้อีกแล้ว นับตั้งแต่ได้รู้ความจริงเมื่อหลายปีก่อน

คราแรกแม้ไม่อาจยอมรับ หากแต่เวลาก็ค่อยๆ เยียวยา ทั้งยังทำให้เขาได้สติ

กลางห้องลับอับชื้นมีแท่นหินตั้งอยู่ บนนั้นมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ด้านบน หีบซึ่งเก็บความลับเกี่ยวกับตัวเขา

คบเพลิงถูกเสียบเข้ากับข้างผนัง ร่างสูงเดินไปหยุดยังหน้าหีบเหล็ก กระทั่งเกาอู่เยี่ยเปิดหีบใบนั้นออกมา ใบหน้าของชายหนุ่มก็ยังคงเรียบเฉย

สิบเจ็ดปีแล้วหลังจากเกิดเรื่องที่ตำหนักซู่เฟิน คนตายล้วนถูกลืมเลือน ผู้ที่รอดชีวิตหรือก็ไร้ซึ่งผู้จดจำ ความทุกข์ทรมานที่ได้รับ ความทรงจำเลือนรางที่ล้วนอยากลืมให้สิ้น

ราชโองการลับที่ถูกซุกซ่อนในหีบถูกเปิดออก เกาอู่เยี่ยกวาดสายตาอ่านด้วยใบหน้าเรียบเฉย นับตั้งแต่อายุสิบเอ็ดเขาก็ติดตามเกาจิ้น เกาป๋อหยาง และเกาหย่งหานไปชายแดน

สงครามทำให้ตระกูลเกาซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพไม่อาจหลีกเลี่ยงการสูญเสีย เกาป๋อหยางสิ้นใจกลางสนามรบ ตัวเขาเองก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด และนั่นทำให้เขาได้รู้ความลับเกี่ยวกับชาติตระกูลของตัวเอง

ราชโองการลับนี้ เขาได้มาไว้ในครอบครองนับจากนั้น หากแต่...เขาพยายามแสร้งทำเป็นลืมเลือนเสมอมา ทั้งยังบอกตัวเองว่าเขาเป็นคนตระกูลเกา

เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ชายหนุ่มชะงัก “ท่านพ่อ”

“นึกแล้วว่าเจ้าต้องอยู่ที่นี่” เกาจิ้นถอนหายใจออกมาเสียงเบา

นับตั้งแต่บุตรชายของเขาอายุได้หกขวบ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ล้วนมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ กระนั้นหลังจากล่วงรู้ความลับของชาติกำเนิดตัวเอง เกาอู่เยี่ยกลับใช้ที่นี่เก็บของสำคัญ และไม่ก้าวเข้ามาในนี้อีกเลยจนถึงตอนนี้

เขาเดินมาหยุดข้างๆ บุตรชายที่เขาเลี้ยงดูมาตลอดระยะเวลาสิบเจ็บปีมานี้

เรื่องราวในอดีตหากเลือกได้เขาย่อมไม่อยากให้ลงเอยเช่นนี้ หากเลือกได้...เขาย่อมอยากให้เกาอู่เยี่ยเป็นบุตรชายที่แท้จริงของเขากับฮูหยิน

มือใหญ่ที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นหยิบผ้าผืนหนึ่งในหีบขึ้นมา “สิบเจ็ดปีก่อน จำได้ว่าในวันนั้นฟ้าผ่าลงมาเหนือตำหนักซู่เฟิน ไฟลุกโหมรุนแรง ท่ามกลางงานเลี้ยงฉลองเพราะพระสนมทั้งสองต่างก็มีพระประสูติการในค่ำคืนเดียวกัน”

เกาอู่เยี่ยฟังบิดาซึ่งเลี้ยงดูสั่งสอนเขามาเป็นอย่างดีด้วยท่าทีสงบ

“คืนนั้นฝนตกหนักฟ้าร้องคำราม หลินกุ้ยเฟยหลังมีพระประสูติการกลับเอาแต่กรีดร้องโวยวาย นางอาละวาดทำลายข้าวของทั้งยังพยายามทำร้ายโอรสของตัวเอง”

“ท่านแม่เคยบอกข้าแล้วขอรับ นางอยู่ในเหตุการณ์ด้วย” เกาอู่เยี่ยพึมพำ “นางบอกว่ามารดาที่ให้กำเนิดบอกว่าข้าเป็นปีศาจร้าย”

เกาจิ้นตบลงบนไหล่ของบุตรชาย “เจ้าเป็นบุตรชายของข้า”

“ข้ายินดีที่ท่านพ่อตัดสินใจพาข้าออกมา เพียงแต่...” เกาอู่เยี่ยมองดูผ้าในมือของเกาจิ้น ผ้าผืนดังกล่าวก็คือผ้าที่ใช้ห่อหุ้มเด็กทารกในวันที่เขาเกิด

“หากไม่ใช่เพราะอีกตำหนักวางแผนร้าย เรื่องคงไม่ง่ายถึงเพียงนี้” เกาจิ้นถอนหายใจออกมา

หลินกุ้ยเฟยมีพระประสูติการองค์ชาย แต่กลับคลุ้มคลั่งกระทั่งทำให้เกิดเพลิงไหม้ ผู้คนต่างก็ลือกันไปต่างๆ นานาว่าเป็นเพราะฟ้าผ่า และแน่นอนองค์ชายน้อยย่อมได้รับผลกระทบ

หากแต่อีกตำหนัก ฟางกุ้ยเฟยเองก็เตรียมแผนสลับตัวทารก หากไม่ใช่โอรส...คนตระกูลฟางก็เตรียมเด็กแรกเกิด ทั้งยังเป็นชายเอาไว้สับเปลี่ยน เรื่องนี้มีหรือโอรสสวรรค์จะไม่ระแคะระคาย

“ท่านพ่อ”

“ว่าอย่างไร”

“ทำไมวันนั้นท่านจึงพาข้าออกมาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ขอรับ”

เกาจิ้นถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เรื่องนี้เกาอู่เยี่ยเคยถามเขาหลายครั้ง แต่เขากลับยังไม่เคยให้คำตอบ “เจ้าอายุสิบเจ็ดแล้ว อีกทั้งเดือนหน้าก็จะตามพ่อไปชายแดน”

เกาอู่เยี่ยหันไปสบตากับบิดา “ขอรับ”

“มีคนไม่มากที่รู้เรื่องนี้ เพราะในคืนที่เจ้าเกิดมีสิ่งหนึ่งติดตัวเจ้ามาด้วย”

เกาอู่เยี่ยขมวดคิ้วมองบิดา “ท่านพ่อหมายถึงมีของบางอย่าง...”